Ὁ δειλός ἄνθρωπος…

Ὁ δειλός ἄνθρωπος…

   Ὁ δειλός ἄνθρωπος, διδάσκει ὁ σοφός Ἰσαάκ ὁ Σύρος, πάσχει κυρίως ἀπό δύο ψυχικές ἀσθένειες. Ἀπό ὀλιγοπιστία κι᾿ ἀπό φιλοσωματία.

   Ὅποιος ἀγωνίζεται νά νικήσει αὐτά τά δύο μεγάλα κακά εἶναι φανερό πώς πιστεύει ὁλόψυχα στόν Θεό κι᾿ εἶναι ἕτοιμος νά δεχθεῖ ὅλα τά δυσάρεστα πού τυχόν Ἐκεῖνος θά παραχωρήσει.

ΟΜΙΛΙΑ ΙΕ΄ ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΕΩΣ (Β΄)

ΟΜΙΛΙΑ ΙΕ΄

ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΕΩΣ (Β΄)

Μεγάλου Βασιλείου*

(συνέχεια ἀπ’ τό προηγούμενο…)

  Ἀλλά ἄς ἐπανέλθουμε στό προκείμενο θέμα. Ὅτι δηλαδή ἡ διάνοια ἡ ὁποία μπόρεσε καί ἀπό τά ὑλικά πάθη νά καθαρισθεῖ καί νά ἐγκαταλείψει ὁλόκληρη τήν νοητή κτίση καί σάν ἰχθύς ν᾿ ἀναδυθεῖ ἀπό τά βάθη πρός τήν ἐπιφάνεια, ἀφοῦ φτάσει στό καθαρό ἀπό τήν κτίση μέρος, ἐκεῖ θά δεῖ τό Πνεῦμα τό ἅγιο, ὅπου εἶναι ὁ Υἱός, καί ὅπου εἶναι ὁ Πατέρας, νά τά ἔχει ὅλα καί αὐτό κατά τήν φύση οὐσιωδῶς ἑνωμένα, δηλαδή τήν ἀγαθότητα, τήν εὐθύτητα, τόν ἁγιασμό, τήν ζωή. Διότι, λέγει, «τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν»¹⁰. Καί πάλι «Πνεῦμα εὐθὲς»¹¹, καί πάλι «τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἅγιον»¹². Καί ὁ ἀπόστολος λέγει, «ὁ νόμος τοῦ Πνεύματος τῆς ζωῆς»¹³. Ἀπ᾿ αὐτά τίποτε τό ἐπίκτητο δέν ὑπάρχει σέ αὐτό. Τίποτε δέν συνυπάρχει πού νά προστέθηκε κατόπιν. Ἀλλ᾿ ὅπως ἡ θερμότητα εἶναι ἀχώριστη ἀπό τήν φωτιά καί ἡ λάμψη ἀπό τό φῶς, ἔτσι καί ὁ ἁγιασμός καί ἡ ζωοποιός δύναμη, ἡ ἀγαθότητα καί ἡ εὐθύτητα ἀπό τό Πνεῦμα.

ΟΜΙΛΙΑ ΙΕ΄ ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΕΩΣ (Α΄)

ΟΜΙΛΙΑ ΙΕ΄

ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΕΩΣ (Α΄)

Μεγάλου Βασιλείου*

   Γιά τήν φιλόθεη ψυχή, τό νά ἐνθυμεῖται συνεχῶς τόν Θεό εἶναι πρᾶγμα εὐσεβές καί πού δέν ἔχει κόρο. Γιά τόν (ἀνθρώπινο) λόγο ὅμως, εἶναι πρᾶγμα τολμηρό νά περιγράψει αὐτά πού ἔχουν σχέση μέ τόν Θεό. Διότι ἡ διάνοια πέφτει πολύ ἔξω ἀπό τήν ἀξία τῶν πραγμάτων καί ὁ λόγος ἐπίσης παρουσιάζει μέ ἀσάφεια αὐτά πού ἔχουν κατανοηθεῖ.

   Ἐάν λοιπόν ἡ διάνοιά μας ὑπολείπεται πάρα πολύ ἀπό τό μέγεθος τῶν πραγμάτων, ὁ δέ λόγος εἶναι κατώτερος καί ἀπό τήν ἴδια τήν διάνοια, πῶς δέν εἶναι ἀναγκαία ἡ σιωπή γιά νά μή νομισθεῖ ὅτι ἐξ αἰτίας τῆς κατωτερότητας τῶν λόγων διατρέχει κίνδυνο τό θαῦμα τῆς θεολογίας;

Πηγή ἀληθινῆς ἀγάπης

Πηγή ἀληθινῆς ἀγάπης

Ἁγίου Ἰννοκεντίου Μητροπολίτου Μόσχας

   Τό ἅγιο Πνεῦμα, ὅταν ἐνοικεῖ στόν ἄνθρωπο, κάνει τήν καρδιά του νά εἶναι πηγή ἀληθινῆς ἀγάπης.

   Ἡ ἀληθινή ἀγάπη μοιάζει μέ μιά καθαρή φωτιά· μέ μιά ζέστη, πού τόν ζεσταίνει.

 Εἶναι μιά ρίζα, πού τόν κάνει νά παράγει μέσα του ὅλο καλά ἔργα.

   Γιά τόν ἄνθρωπο πού ἔχει ἐμψυχωθεῖ μέ τήν ἀληθινή ἀγάπη, τίποτε δέν εἶναι κουραστικό, φοβερό, καί ἀδύνατο.

   Γι᾿ αὐτόν κανένας νόμος δέν εἶναι κουραστικός καί καμμιά ἐντολή. Ὅλων ἡ τήρηση εἶναι εὔκολη.

Ἡ Πεντηκοστή

Ἡ Πεντηκοστή

   Ὅ,τι καλλίτερο θὰ μποροῦσε νὰ ποθήσει καὶ νὰ ζητήσει ἀπ’ τὸν Θεὸ ὁ ἄνθρωπος, τοῦ τὸ προσφέρει Ἐκεῖνος μὲ συγκατάβαση καὶ ἀγάπη. Τὸ Πνεῦμα Του τὸ Ἅγιο, δίνει στὸν ἄνθρωπο, ἀπαραίτητο ὁδηγὸ καὶ σύμβουλο, στὸν ἀγώνα τῆς ζωῆς. Δῶρο ἀνεκτίμητο. Προσφορὰ ἀνυπολόγιστης ἀξίας.

   Ὁ σοφὸς Σολομὼν ἦταν, ἴσως, ὁ πρῶτος ποὺ ζήτησε ἀπὸ τὸν Θεὸ τὸ μεγάλο αὐτὸ δῶρο. Ὅταν ἐπρόκειτο ν’  ἀναλάβει τὴν διοίκηση τοῦ Ἰουδαϊκοῦ βασιλείου, δὲν ζήτησε ἀπὸ τὸν Θεὸ ὑλικὰ ἀγαθὰ -αὐτὸς ἄλλωστε εἶπε τὸ περίφημο «Ματαιότης ματαιοτήτων τὰ πάντα ματαιότης»- ἀλλὰ μὲ μιὰ θερμὴ προσευχή, ζήτησε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, νὰ τὸν φωτίζει καὶ νὰ τὸν ὁδηγεῖ στὸ δύσκολο ἔργο του. «Δός μοι τὴν τῶν Σῶν θρόνων πάρεδρον σοφίαν» λέγει. Καὶ ἄκουσε ὁ Θεὸς τὴν προσευχή του.

Τό κακό δέν ὑπάρχει, παρά μόνον ὅταν τό πράττουμε

Τό κακό δέν ὑπάρχει, παρά μόνον ὅταν τό πράττουμε

Ἅγιος Διάδοχος ὁ Φωτικῆς*

   Ἡ πίστη καί ἡ ἐλπίδα διδάσκουν τόν ἄνθρωπο νά καταφρονεῖ τά ὁρατά ὑλικά ἀγαθά. Ἐνῶ ἡ ἀγάπη ἑνώνει τήν ψυχή μέ τίς ἀρετές τοῦ Θεοῦ, ἀναζητώντας τόν ἀόρατο Θεό μέ τήν νοερή αἴσθηση.

   Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε πλασμένοι κατ᾿ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Τό “καθ᾿ ὁμοίωσιν’’ ὅμως τό ἔχουν μόνον ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι μέ πολλή ἀγάπη ὑποδούλωσαν τήν ἐλευθερία τους στόν Θεό·  γιατί ὅταν δέν ἀνήκουμε στούς ἑαυτούς μας, τότε εἴμαστε ὅμοιοι μέ Ἐκεῖνον πού μᾶς συμφιλίωσε μέ τόν ἑαυτό Του μέσω τῆς ἀγάπης. Αὐτό δέν μπορεῖ κανείς νά τό ἐπιτύχει, ἄν δέν πείσει τήν ψυχή του νά μήν δελεάζεται ἀπό τήν εὔκολη δόξα τούτου τοῦ κόσμου.

ΘΑΝΑΤΟΣ - ΚΟΙΜΗΣΗ

ΘΑΝΑΤΟΣ - ΚΟΙΜΗΣΗ

   Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος σε πολλές ὁμιλίες του κακίζει τούς ἀπαρηγόρητους θρήνους κατά τίς κηδεῖες. Τονίζει, ὅτι ὁ θάνατος δέν εἶναι θάνατος, ἀλλά κοίμηση καί μετάσταση ἀπό τά πρόσκαιρα  στά αἰώνια, ἀπό τά λυπηρά στά εὐφρόσυνα.

   Ἡ λυδία λίθος γιά τό ἄν πιστεύουμε στό Χριστό καί στήν Ἀνάσταση, στήν αἰώνια ζωή καί τήν οὐράνια βασιλεία, εἶναι ὁ τρόπος, πού ἀντιμετωπίζουμε τήν ἀναχώρηση συγγενικοῦ ἤ φιλικοῦ προσώπου.

   Κρίναμε σκόπιμο, στή θέση τοῦ κυρίου ἄρθρου νά δημοσιεύσουμε σέ μετάφραση ἀπόσπασμα τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου ἀπό τήν ὁμιλία του «Εἰς τόν πτωχόν Λάζαρον» (λόγ. Ε΄).

Τοῦ Χριστοῦ «θάνατος»

   Ὁ ἀπόστολος συμβουλεύει: «Προσέχετε! Δέν θέλω, ἀδελφοί μου, νά ἔχετε ἄγνοια γιά κείνους, πού ἔχουν κοιμηθῆ. Νά μή λυπᾶστε, ὅπως καί οἱ ὑπόλοιποι, πού δέν ἔχουν ἐλπίδα. Ἄν πιστεύουμε, ὅτι ὁ Ἰησοῦς πέθανε καί ἀναστήθηκε, τότε δεχόμαστε, ὅτι καί ὁ Θεός αὐτούς, πού ἔχουν κοιμηθῆ μέ πίστη στόν Ἰησοῦ, θά τούς συνάξει κοντά Του» (Α΄ Θεσ. δ΄ 13).

Δέν κρατᾶνε κακία…

Δέν κρατᾶνε κακία…

Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

   Ἡ ἀγάπη μέ τήν ἐξωτερική ἀκτημοσύνη πολύ βοηθάει γιά νά ἀποκτήσει κανείς καί τήν ἐσωτερική ἀκτημοσύνη ἀπό τά πάθη. Οἱ δυό αὐτές ἀκτημοσύνες κάνουν τόν ἄνθρωπο πλούσιο ἀπό καλοσύνη Θεοῦ.

   Οἱ καλοί ἄνθρωποι φυσικά δέν κρατᾶνε κακία στήν καρδιά τους, ἀλλά οὔτε καί τήν καλοσύνη τους τήν κρατᾶνε γιά τόν ἑαυτό τους. Γι᾿ αὐτό δέν κρατᾶνε οὔτε ὄμορφα πράγματα οὔτε καί συγκινοῦνται ἀπό τίς ὀμορφιές τοῦ κόσμου, καί φανερώνουν μ᾿ αὐτό καί τήν θερμή τους πίστη στόν Θεό, μέ τήν πολλή τους ἀγάπη.

Στήν καρδιά τῆς ζωῆς μας…

Ὅσιος Σωφρόνιος (Σαχάρωφ)

Στήν καρδιά τῆς ζωῆς μας…

Ὁσίου Σωφρονίου (Σαχάρωφ)*

   Ἡ ζωή τοῦ κόσμου ὀργανώνεται γύρω ἀπό μερικά ἀνθρώπινα πάθη καί ἡ πνευματική ζωή βρίσκεται στό περιθώριο. Ὀφείλουμε νά ἀντιστρέψουμε τήν κατάσταση αὐτή τῶν πραγμάτων, νά τοποθετήσουμε τήν πνευματική ζωή στήν καρδιά τῆς ζωῆς μας.

Μεγίστη ἡ προσφορά τῶν Ἱερῶν Μονῶν

Ὅσιος Γέρων Φιλόθεος (Ζερβάκος)

Μεγίστη ἡ προσφορά τῶν Ἱερῶν Μονῶν

Ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου (Ζερβάκου)*

   … Ἀναγνούς τά φύλλα τοῦ περιοδικοῦ σας «Μοναστηριακά Χρονικά» λίαν ὑπερεχάρην καί ἐδόξασα τόν Θεόν, ὁ ὁποῖος ηὐδόκησε νά εὑρίσκωνται εἰς τάς πονηράς ἡμέρας μας ἄνθρωποι ἐνδιαφερόμενοι καί ὑπεραμυνόμενοι τῶν δικαίων τῶν Ἱερῶν Μονῶν, αἱ ὁποῖαι οὐκ ὀλίγον συνετέλεσαν εἰς τήν διάσωσιν τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, τῆς γλώσσης καί τῆς ἐλευθερίας.