Ἡ ἁγία μάρτυς Δομνίνα

Ἡ ἁγία μάρτυς Δομνίνα

Ἑορτάζει τὴν ιβ΄ (12η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μέλη Δομνίνα καί περ ἐξαρθρουμένη,

Οὐκ ἦν ἀληθῆ πίστιν ἐξαρνουμένη.

   Ἡ ἁγία Δομνίνα ζοῦσε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ ἐν ἔτει υπς΄ (286), καὶ ἀφοῦ παρουσιάσθηκε στὸν ἡγεμόνα τῆς πόλης τῶν Ἀναζαρβέων, ποὺ λεγόταν Λυσίας, ὁμολόγησε τὸν Χριστό. Γι’ αὐτό, πρώτα τὴν ἔδειραν μὲ ὠμὰ βούνευρα καὶ κατέκαυσαν τὰ πόδια της μὲ πυρωμένα σίδερα· ἔπειτα, συντρίβουν τὰ κόκκαλά της μὲ ραβδιά· καὶ βγάζουν τοὺς ἁρμοὺς τῶν μελῶν της, καὶ τὴν ρίχνουν στὴν φυλακή· καὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸν ἡ μακαρία παρέδωκε τὴν ψυχή της στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ.

Ταῖς Αὐτῆς ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 1ος, σελ. 334. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Πρόβος, Τάραχος καὶ Ἀνδρόνικος

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Πρόβος, Τάραχος καὶ Ἀνδρόνικος

Ἑορτάζουν τὴν ιβ΄ (12η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ξίφει Τάραχος, Ἀνδρόνικος καὶ Πρόβος,

Ἤραντο νίκην, γῆς προβάντες ταράχου.

Τμήθη δωδεκάτῃ Πρόβος, Ἀνδρόνικος, Τάραχός τε.

   Οἱ ἅγιοι Πρόβος, Τάραχος καὶ Ἀνδρόνικος ὑπήρχαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ καὶ τοῦ ἡγεμόνος Φλαβιανοῦ ἐν ἔτει σϟς΄ (296). Καὶ ὁ μὲν Τάραχος ἦταν γηραλέος κατὰ τὴν ἡλικία, ρωμαῖος κατὰ τὸ γένος, καὶ κατὰ τὸ ἐπάγγελμα στρατιώτης, ὁ δὲ Πρόβος καταγόταν ἀπὸ τὴν Σίδη τῆς Παμφυλίας, ὁ δὲ Ἀνδρόνικος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἔφεσο τῆς Ἰωνίας.

Οἱ ἁγίες μάρτυρες Ζηναῒς καὶ Φιλονίλλα

Οἱ ἁγίες μάρτυρες Ζηναῒς καὶ Φιλονίλλα

Ἑορτάζουν τὴν ια΄ (11η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰρηνικῶς ὕπνωσαν εἰρήνης φίλαι,

Ἡ Φιλονίλλα Ζηναΐς τε αἱ δύο.

   Οἱ ἁγίες αὐτὲς αὐταδέλφες γυναῖκες κατάγονταν ἀπὸ τὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας, καὶ ἦσαν συγγενεῖς τοῦ ἀποστόλου Παύλου· ἀφοῦ ἄφησαν τὴν πατρίδα τους καὶ ἀρνήθηκαν τὰ ὑπάρχοντά τους, μεταχειρίζονταν φαινομενικὰ τὴν ἰατρικὴ τέχνη, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα ἔκαμαν ἔργο ἀποστολικὸ κηρύττοντας τὸν Χριστό. Πῆγαν λοιπὸν στὴν πόλη Δημητριάδα, καὶ ἀφοῦ μπῆκαν μέσα σ’ ἕνα σπήλαιο νήστευαν καὶ ἀγρυπνοῦσαν καὶ γιάτρευαν πᾶσα ἀσθένεια πολυχρόνια καὶ πᾶσα μαλακία, δηλαδὴ ἀρρώστια ὀλιγοχρόνια. Ἐνεργοῦσαν δὲ καὶ ἄλλα διάφορα θαύματα. Κ’ ἔτσι διαλάμποντας μὲ ζωὴ ἐνάρετη, μὲ λόγο εὐαγγελικὸ καὶ μὲ θαύματα, καὶ πολλοὺς ἀπίστους ἐπιστρέφοντας στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἐν εἰρήνῃ πρὸς τὸν Κύριο ἐξεδήμησαν.

Ταῖς Αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 1ος, σελ. 328. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Φίλιππος ἕνας ἐκ τῶν ἑπτὰ Διακόνων

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Φίλιππος ἕνας ἐκ τῶν ἑπτὰ Διακόνων

Ἑορτάζει τὴν ια΄ (11η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὧν περ διηκόνησας ἐν γῇ πραγμάτων,

Ἐν οὐρανοῖς, Φίλιππε, μισθὸν λαμβάνεις.

Λειτουργὸς λάβε μισθὸν ἐν ἑνδεκάτῃ γε Φίλιππος.

   Ὁ ἅγιος Φίλιππος ἦταν ἀπὸ τὴν Καισάρεια τῆς Παλαιστίνης, εἶχε τέσσαρες θυγατέρες προφητεύουσες –ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἦταν ἡ Ἑρμιόνη καὶ ἡ Εὐτυχία, καὶ βλέπε στὴν δ΄ (4η) τοῦ Σεπτεμβρίου κατὰ τὴν ὁποία ἑορτάζονται– καθὼς περὶ τούτου ἀναφέρει ὁ θεῖος Λουκᾶς σὲ διάφορα μέρη τῶν Πράξεων, καὶ τὸν ὀνομάζει Εὐαγγελιστή, λέγοντας· «Τῇ δὲ ἐπαύριον ἐξελθόντες ἤλθομεν εἰς Καισάρειαν, καὶ εἰσελθόντες εἰς τὸν οἶκον Φιλίππου τοῦ εὐαγγελιστοῦ, ὄντος ἐκ τῶν ἑπτά, ἐμείναμεν παρ’ αὐτῷ. τούτῳ δὲ ἦσαν θυγατέρες παρθένοι τέσσαρες προφητεύουσαι»¹.

Ἅγιον Ὄρος (Θ΄): Ἱερὰ Σκήτη Ἁγίου Ἀνδρέου (ΒΙΝΤΕΟ)

Ἅγιον Ὄρος (Θ΄): Ἱερὰ Σκήτη Ἁγίου Ἀνδρέου

(BINTEO)

 

 

Παρακολουθῆστε τὸ ντοκιμαντὲρ - ὁδοιπορικό:

Δύο παγῖδες τοῦ Σατανᾶ

Δύο παγῖδες τοῦ Σατανᾶ:

Ἀφάνεια – Κατάπληξη

Τοῦ μακαριστοῦ

Ἀρχιμ. Ἰωὴλ Γιαννακοπούλου*

 «Καὶ εἰσπορεύονται εἰς Καπερναούμ· καὶ εὐθέως τοῖς σάββασιν εἰσελθὼν εἰς τὴν συναγωγὴν ἐδίδασκε. καὶ ἐξεπλήσσοντο ἐπὶ τῇ διδαχῇ αὐτοῦ·ἦν γὰρ διδάσκων αὐτοὺς ὡς ἐξουσίαν ἔχων, καὶ οὐχ ὡς οἱ γραμματεῖς. Καὶ ἦν ἐν τῇ συναγωγῇ αὐτῶν ἄνθρωπος ἐν πνεύματι ἀκαθάρτῳ, καὶ ἀνέκραξε λέγων· ἔα, τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ Ναζαρηνέ; ἦλθες ἀπολέσαι ἡμᾶς; οἶδά σε τίς εἶ, ὁ ἅγιος τοῦ Θεοῦ. καὶ ἐπετίμησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς λέγων· φιμώθητι καὶ ἔξελθε ἐξ αὐτοῦ. καὶ σπαράξαν αὐτὸν τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον καὶ κράξαν φωνῇ μεγάλῃ ἐξῆλθεν ἐξ αὐτοῦ. καὶ ἐθαμβήθησαν πάντες, ὥστε συζητεῖν πρὸς ἑαυτοὺς λέγοντας· τί ἐστι τοῦτο; τίς ἡ διδαχὴ ἡ καινὴ αὕτη, ὅτι κατ᾿ ἐξουσίαν καὶ τοῖς πνεύμασι τοῖς ἀκαθάρτοις ἐπιτάσσει, καὶ ὑπακούουσιν αὐτῷ; καὶ ἐξῆλθεν ἡ ἀκοὴ αὐτοῦ εὐθὺς εἰς ὅλην τὴν περίχωρον τῆς Γαλιλαίας.»

 (Μάρκ. α΄ 21-28)

 

 «Καὶ κατῆλθεν εἰς Καπερναοὺμ πόλιν τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἦν διδάσκων αὐτοὺς ἐν τοῖς σάββασι· καὶ ἐξεπλήσσοντο ἐπὶ τῇ διδαχῇ αὐτοῦ, ὅτι ἐν ἐξουσίᾳ ἦν ὁ λόγος αὐτοῦ. Καὶ ἐν τῇ συναγωγῇ ἦν ἄνθρωπος ἔχων πνεῦμα δαιμονίου ἀκαθάρτου, καὶ ἀνέκραξε φωνῇ μεγάλῃ λέγων· ἔα, τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ Ναζαρηνέ; ἦλθες ἀπολέσαι ἡμᾶς; οἶδά σε τίς εἶ, ὁ ἅγιος τοῦ Θεοῦ. καὶ ἐπετίμησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς λέγων· φιμώθητι καὶ ἔξελθε ἐξ αὐτοῦ. καὶ ῥῖψαν αὐτὸν τὸ δαιμόνιον εἰς τὸ μέσον ἐξῆλθεν ἀπ᾽ αὐτοῦ, μηδὲν βλάψαν αὐτόν. καὶ ἐγένετο θάμβος ἐπὶ πάντας, καὶ συνελάλουν πρὸς ἀλλήλους λέγοντες· τίς ὁ λόγος οὗτος, ὅτι ἐν ἐξουσίᾳ καὶ δυνάμει ἐπιτάσσει τοῖς ἀκαθάρτοις πνεύμασι, καὶ ἐξέρχονται; καὶ ἐξεπορεύετο ἦχος περὶ αὐτοῦ εἰς πάντα τόπον τῆς περιχώρου.»

 (Λουκ. δ΄ 31-37)

   Μεγάλες ἀλήθειες μεγάλα μαθήματα. Μεγάλες ἀλήθειες ἀπὸ τὴν παροῦσα περικοπὴ τοῦ Εὐαγγελίου, μεγάλα μαθήματα γιὰ τὴν ζωή μας. Νὰ δοῦμε πρῶτον τὶς Εὐαγγελικὲς ἀλήθειες, γιὰ νὰ ἔλθουμε ἔπειτα στὰ μαθήματα τῆς ζωῆς.

   Α) Εὐαγγελικὲς Ἀλήθειες. Στὴν παροῦσα περικοπὴ συζητοῦν ὁ διάβολος καὶ ὁ Χριστός, τὸ σκότος καὶ τὸ φῶς, τὸ ψεῦδος καὶ ἡ ἀλήθεια. Τί λέγει ὁ διάβολος; Τοῦτος εἶναι πατέρας τοῦ ψεύδους. Βρισκόμενος ὅμως ἐνώπιον τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς ἀληθείας ὁμολογεῖ τὴν ἀλήθεια. Τί ὁμολογεῖ;

   1) ὅτι μεταξὺ αὐτοῦ καὶ τοῦ Χριστοῦ ὑπάρχει μεγάλη ἀπόσταση. «Ἔα τί ἡμῖν καὶ σοὶ Ἰησοῦ Ναζαρηνέ;».

   2) Ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἀνώτερός του καὶ τὸ ἔργο του εἶναι νὰ καταστρέψει τὸ ἔργο τοῦ διαβόλου· «ἦλθες ἀπολέσαι ἡμᾶς».

   3) Ὁμολογεῖ, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὄχι μόνο δυνατὸς ἐχθρός τους, ἀλλὰ καὶ Ἅγιος. «Οἶδα σε τὶς εἶ ὁ Ἅγιος τοῦ Θεοῦ».

   Τὰ τρία αὐτὰ πράγματα, ἂν καὶ προέρχονται καὶ διότι προέρχονται ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ διαβόλου, ἔχουν μεγάλη ἀξία, μεγάλη ἀλήθεια. Δὲν ὁμιλοῦν πατέρες τῆς ἐκκλησίας, ὁ ἴδιος ὁ Θεός, οἱ ὁποῖοι διάκεινται εὐμενῶς ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ. Ὁμιλεῖ ὁ ἴδιος ὁ Σατανᾶς, ὁ ἐχθρικώτατος στὸν Χριστό. Διὰ τοῦτο ἡ μαρτυρία του εἶναι ἀληθής, σπουδαία.

Ὁ νικητὴς τῶν δαιμόνων…

Ὁ νικητὴς τῶν δαιμόνων…

 

Ὁσία Θεοδώρα ἡ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ

 

 

   Δὲν σώζει τὸν ἄνθρωπο, οὔτε ἡ ἄσκηση, οὔτε ἡ ἀγρυπνία, οὔτε κανεὶς ἄλλος κόπος, παρὰ ἡ γνήσια ταπεινοφροσύνη.

   Διότι ἦταν ἕνας ἀναχωρητὴς καὶ δίωκε δαιμόνια· καὶ ρωτοῦσε αὐτά, μὲ ποιὰ ἀρετὴ βγαίνουν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους:

Ἂς ἔχουμε φρουρὸ καὶ γνώμονα τὴν κατὰ Θεὸν συνείδησή μας

Ἂς ἔχουμε φρουρὸ καὶ γνώμονα τὴν κατὰ Θεὸν συνείδησή μας

Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου*

   Σὲ κάθε ἐνέργειά μας, ἂς ἔχουμε ὡς ἄγρυπνο φρουρὸ καὶ ὡς γνώμονα ἀσφαλῆ τὴν κατὰ Θεὸν συνείδησή μας.

   Ἔτσι ἀντιλαμβανόμενοι ἀπὸ ποῦ ἔρχεται ἡ πνοὴ τῶν ἀνέμων, θ’ ἀνοίγουμε πρὸς τὰ ’κεῖ καὶ τὰ ἱστία τοῦ πλοίου μας.

* «ΚΛΙΜΑΞ», Λόγος ΚΣΤ΄, Μέρος Α΄, Περὶ διακρίσεως λογισμῶν καὶ παθῶν καὶ ἀρετῶν (ε΄).

 «Σκοπῷ καὶ κανόνι τῷ ἡμετέρῳ κατὰ Θεὸν συνειδότι πρὸς πάντα χρησώμεθα, ἵνα γνόντες τὴν τῶν ἀνέμων πνοὴν πόθεν ἔρχεται, πρὸς αὐτὸ λοιπόν, καὶ τὰ ἱστία ἀνατείνωμεν.»

Οἱ ὅσιοι 99 Πατέρες οἱ ἐν Κρήτῃ

Οἱ ὅσιοι 99 Πατέρες οἱ ἐν Κρήτῃ

Ἑορτάζουν τὴν ζ΄ (7η) Ὀκτωβρίου.

Τίς ἡ κοσμοφανὴς παρεμβολὴ αὕτη;

Τῶν ἐν Κρήτῃ Ὁσίων· ὦ τῆς δόξης!

 

Εἰς τὸν ὅσιον Ἰωάννην.

 

Ἐρημικῶς βιώσας ὦ Ἰωάννη,

Ἐρημικοὺς ἄνθρακας παθῶν σβεννύεις.

   Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Ἐρημίτης καὶ οἱ σὺν αὐτῷ 98 ὅσιοι Πατέρες κατάγονταν ἀπὸ διαφορετικὰ μέρη τῆς λεκάνης τῆς Μεσογείου, τὴν Αἴγυπτο, τὴν Κύπρο καὶ τὴν Ἀττάλεια. Ἀσκήτεψαν στὴν Κρήτη ὅπου, κατὰ τὴν ἐπιθυμία τους, ἀπεβίωσαν εἰρηνικὰ καὶ οἱ ἐνενῆντα ἐννέα μαζὶ τὴν ἴδια ἡμέρα. Ἀποτελοῦν εὐλογημένο πρότυπο ἀγάπης, ὁμόνοιας καὶ ἑνότητας τῶν Μοναστικῶν Ἀδελφοτήτων.

Ἡ ἀληθινὴ μετάνοια εἶναι μεγάλο ἀγαθό

Ἡ ἀληθινὴ μετάνοια εἶναι μεγάλο ἀγαθό

Ὁσίου Πέτρου τοῦ Δαμασκηνοῦ*

   Ἂν ὅμως θελήσει κανείς, βάζει πάλι ἀρχὴ μὲ τὴν μετάνοια. «Ἔπεσες;» λέει κάποιος ἅγιος· «Σήκω. Ἔπεσες πάλι; Καὶ πάλι σήκω, χωρὶς ν’ ἀπελπίζεσαι γιὰ τὴν σωτηρία σου ὅ,τι καὶ νὰ γίνει. Οὔτε νὰ παραδίνεις τὸν ἑαυτό σου θεληματικὰ στὸν ἐχθρό· ἀρκεῖ ἡ ὑπομονή σου αὐτὴ καὶ ἡ αὐτομεμψία γιὰ νὰ σωθεῖς». «Ἤμαστε, λέει ὁ Ἀπόστολος, καὶ ἐμεῖς κάποτε ἀνόητοι καὶ βαδίζαμε κατὰ τὶς ἐπιθυμίες μας κ.λ.π.»¹.

   Καὶ σὺ λοιπὸν μὴν ἀπελπιστεῖς καθόλου, ἀγνοῶντας τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, γιατὶ μπορεῖ νὰ κάνει ὅσα θέλει. Ἀλλὰ ἔλπισε σ’ Αὐτὸν καὶ θὰ κάνει ἕνα ἀπὸ τὰ ἑξῆς:

   ἢ μὲ πειρασμοὺς καὶ ἄλλους τρόπους, ποὺ γνωρίζει Ἐκεῖνος, θὰ προξενήσει τὴν διόρθωσή σου,

   ἢ θὰ δεχτεῖ τὴν ὑπομονὴ καὶ τὴν ταπείνωσή σου ἀντὶ γιὰ ἄλλη πνευματικὴ ἐργασία,