Ὁ ἅγιος μάρτυς Νεόφυτος

Ὁ ἅγιος μάρτυς Νεόφυτος

Ἑορτάζει τὴν κα΄ (21η) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸν Νεόφυτον ἐκριζοῖ γῆθεν δόρυ,

Νέου φυτοῦ κάλλιστον οἷά περ θάλος.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Νεόφυτος ἦταν ἀπὸ τὴν Νίκαια τῆς Βιθυνίας, γυιὸς γονέων Χριστιανῶν, Θεοδώρου καὶ Φλωρεντίας, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σϞ΄ (290).

   Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ζωῆς του ἦταν γεμάτος μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, διότι ὅταν ἦταν ἀκόμη ἐννέα ἐτῶν καὶ βρισκόταν στὴν μάθηση τῶν γραμμάτων μαζὶ μὲ τ’ ἄλλα παιδιά, τότε, λέγω, προσευχόταν καὶ διέτρεφε τὰ παιδιὰ μὲ παράδοξο (ἀνεξήγητο) τρόπο καὶ μιὰ περιστερὰ ἐρχόταν στὴν κλίνη του καὶ τὴν φύλαττε. Κ’ ἐπειδὴ τὸ περιστέρι μίλησε μ’ ἀνθρώπινη φωνή, ἡ μητέρα τοῦ ἀγίου φοβήθηκε καὶ πέθανε, ὁ δὲ ἅγιος διὰ τῆς προσευχῆς του τὴν ἀνέστησε.

Ὁ ὅσιος Εὐθύμιος ὁ Μέγας

Ὁ ὅσιος Εὐθύμιος ὁ Μέγας

Ἑορτάζει τὴν κ΄ (20η) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τί κοινόν, Εὐθύμιε, σοὶ καὶ τῷ βίῳ;

Πρὸς Ἀγγέλους ἄπαιρε τοὺς ξένους βίου.

Λῆξε βίου Εὐθύμιος εἰκάδι ἠϋγένειος.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν καὶ μέγας Εὐθύμιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Γρατιανοῦ, ἐν ἔτει τοζ΄ (377), καταγόμενος ἀπὸ τὴν Μελιτινὴ ποὺ βρίσκεται στὴν Ἀρμενία, γυιὸς γονέων εὐσεβῶν καὶ πιστῶν, τοῦ Παύλου καὶ τῆς Διονυσίας.

   Καὶ καθὼς ὁ Πρόδρομος Ἰωάννης γεννήθηκε ἀπὸ στεῖρα μητέρα, ἔτσι καὶ ὁ ὅσιος τοῦτος Εὐθύμιος γεννήθηκε ἀπὸ στεῖρα κ’ ἔλαβε ἀπὸ τὸν Θεὸ τὸ ὄνομα Εὐθύμιος, προτοῦ νὰ συλληφθεῖ. Ἐπειδὴ δηλαδὴ οἱ γονεῖς του παρακαλοῦσαν τὸν Θεὸ νὰ τοὺς δώσει τέκνο, γιὰ τοῦτο ἔγινε σ’ αὐτοὺς φωνὴ δι’ Ἀγγέλου, ἡ ὁποία ἔλεγε νὰ εὐθυμοῦν καὶ νὰ χαίρουν –ἢ μᾶλλον ὅτι πρέπει νὰ εὐθυμοῦν καὶ νὰ χαίρουν ὅλοι καὶ ὄχι μόνον οἱ γονεῖς του–, καθότι μαζὶ μὲ τὴν γέννηση τοῦ παιδιοῦ θὰ καταλυθεῖ πᾶσα αἵρεση καὶ καθολικὴ (γενικὴ) εἰρήνη θὰ χαρισθεῖ στὴν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ. Κ’ ἔτσι γιὰ τὴν αἰτία αὐτὴ ὀνομάσθηκε ὁ ὅσιος τοῦτος Εὐθύμιος.

Ἡ ἁγία μάρτυς Εὐφρασία

Ἡ ἁγία μάρτυς Εὐφρασία

Ἑορτάζει τὴν ιθ΄ (19η) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ψεύδει σοφῷ φυγοῦσα σαρκὸς τὴν ὕβριν,

Ἀθλεῖς ἀληθῶς ἐκ ξίφους, Εὐφρασία.

   Ἡ ἁγία μάρτυς Εὐφρασία ἦταν ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Νικομήδειας, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει σϞ΄ (290), καὶ καταγόταν ἀπὸ ὀνομαστὸ γένος, εἶχε δὲ γνώμη σώφρονα καὶ εὐσεβῆ.

   Αὐτὴ λοιπόν, ἀφοῦ διαβλήθηκε ὡς Χριστιανὴ καὶ δὲν πείσθηκε νὰ προσφέρει θυσία στοὺς δαίμονες, δέρνεται δυνατὰ καί, ἐπειδὴ ἐπέμενε στὴν ὁμολογία τῆς τοῦ Χριστοῦ πίστεως, παραδόθηκε σ’ ἕνα βάρβαρο ἄνθρωπο γιὰ νὰ τὴν ἀτιμάσει. Ἐξαπατήθηκε ὅμως αὐτὸς ἀπὸ τὴν ἁγία, μὲ τέτοιο σοφὸ τρόπο:

Οἱ ἅγιοι Ἀθανάσιος καὶ Κύριλλος ἀρχιεπίσκοποι Ἀλεξανδρείας

Οἱ ἅγιοι Ἀθανάσιος καὶ Κύριλλος ἀρχιεπίσκοποι Ἀλεξανδρείας

Ἑορτάζουν τὴν ιη΄ (18η) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Ἀθανάσιον.

Ἀθανάσιον καὶ θανόντα ζῆν λέγω,

Οἱ γὰρ δίκαιοι ζῶσι καὶ τεθνηκότες.

 

Εἰς τὴν φυγὴν Κυρίλλου.

Φυγῆς Κυρίλλου σήμερον μνήμην ἄγει,

Ἀλλ’ οὐ τελευτῆς τῆς ἀειμνήστου κτίσις¹.

Τάρχυσαν ὀγδοάτῃ δεκάτῃ νέκυν Ἀθανασίου.

   Ἀπὸ τοὺς δύο τούτους πατέρες μας ὁ μὲν ἅγιος Ἀθανάσιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐν ἔτει τιη΄ (318), καὶ βρέθηκε παρὼν στὴν πρώτη οἰκουμενικὴ σύνοδο ποὺ ἔγινε στὴν Νίκαια τὸ ἔτος τκε΄ (325), –ὄντας Διάκονος κι ἔχοντας τὸν τόπο τοῦ τότε ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξανδρείας Ἀλεξάνδρου–, ὅπου κατήσχυνε τὸν δυσσεβῆ Ἄρειο μὲ λόγια σοφίας καὶ μὲ ἀποδείξεις τῶν θείων Γραφῶν. Ὅταν δὲ ὁ μακάριος Ἀλέξανδρος ἐκοιμήθη, τότε ἔγινε ἀρχιεπίσκοπος τῆς Ἀλεξανδρείας καί, ἐπειδὴ ὁ Κωνστάντιος ὁ γυιὸς τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου ἦταν Ἀρειανός, γι’ αὐτὸ καὶ ἐξόρισε τὸν μέγα τοῦτον Ἀθανάσιο σὲ διαφόρους τόπους. Κι ἀφοῦ καρτέρησε (ὑπέμεινε) ὁ μακάριος τοὺς διωγμοὺς σαράντα χρόνους, ὕστερα ἐξεδήμησε πρὸς Κύριον.

Ὁ ὅσιος Ἀντώνιος ὁ Μέγας

Ὁ ὅσιος Ἀντώνιος ὁ Μέγας

Ἑορτάζει τὴν ιζ΄ (17η) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἔχει τι μεῖζον οὐρανὸς καὶ τῶν νόων,

Ἔξαρχον Ἀντώνιον ἀσκητῶν ἔχων.

Ἑβδομάτῃ δεκάτῃ Ἀντώνιον ἔνθεν ἄειραν.

   Ὁ μέγας πατὴρ ἡμῶν Ἀντώνιος ἦταν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, διδαγμένος τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα του. Ἔζησε δὲ κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ κ’ ἔφθασε ἕως στοὺς χρόνους τοῦ εὐσεβοῦς βασιλέως Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου, ἐν ἔτει τιη΄ (318).

   Τοῦτος λοιπόν, ἐπειδὴ ἔδωκε τὸν ἑαυτό του στὴν ἀσκητικὴ ζωή, τόσο ὑπερέβαλε (ξεπέρασε) ὅλους τοὺς τότε ἀσκητὲς καὶ ὁσίους, ὥστε ἔγινε σ’ ὅλους τοὺς μεταγενέστερους παράδειγμα καὶ τύπος τῆς ἀσκήσεως. Καὶ τὸ παράδοξο εἶναι ὅτι καὶ πρῶτος αὐτὸς ἢ μαζὶ μὲ πολὺ λίγους ἔγινε ἀρχηγὸς τῆς ὑπεράνθρωπης αὐτῆς ἀσκητικῆς καὶ ἀγγελικῆς πολιτείας, καὶ μόνος σχεδὸν ἔφθασε στὸν ἀκρότατο ὅρο τῆς πολιτείας αὐτῆς, καθὼς ὁ ἐκτενὴς βίος του διηγεῖται.

Ἡ προσκύνηση τῆς τιμίας ἁλύσεως τοῦ ἁγίου καὶ ἐνδόξου ἀποστόλου Πέτρου

Ἡ προσκύνηση τῆς τιμίας ἁλύσεως τοῦ ἁγίου καὶ ἐνδόξου ἀποστόλου Πέτρου

Ἑορτάζεται τὴν ις΄ (16η) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Σὴν προσκυνοῦντα, Πέτρε, σειρὰν τιμίαν,

Σειρᾶς μακρᾶς λῦσόν με τῶν ἐγκλημάτων.

Σειρὴν προσκυνέω Πέτρου δεκάτῃ ἐνὶ ἕκτῃ.

   Κατὰ τὴν ἡμέρα αὐτὴ προσκυνεῖται ἡ τιμία ἅλυσις (ἁλυσίδα), τὴν ὁποία ὁ κορυφαῖος Πέτρος δέχθηκε διὰ τὸν Χριστὸ μὲ προσταγὴ τοῦ τετράρχου Ἡρώδη, καθὼς ἐξιστορεῖ ὁ ἅγιος ἀπόστολος Λουκᾶς  στὸ δωδέκατο (12ο) κεφάλαιο τῶν Πράξεων· διότι ἐκ τοῦ ἀποστολικοῦ καὶ πανίερου ἐκείνου σώματος ἔλαβε ἡ ἁλυσίδα αὐτὴ τὴν ἁγιαστικὴ καὶ θαυματουργὴ χάρη, νὰ ἁγιάζει ὅσους τὴν προσκυνοῦν μὲ πίστη, καὶ νὰ λύνει ἀπὸ τὰ δεσμὰ παντὸς κακοῦ ἀσθένειας.

Ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Καλυβίτης

Ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Καλυβίτης

Ἑορτάζει τὴν ιε΄ (15η) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀρνησίκοσμος παῖς λιπὼν γῆς καλύβην,

Ἐν οὐρανοῖς ἔπηξε καινὴν καλύβην.

Πέμπτῃ Ἰωάννης δεκάτῃ καλύβην μετέπηξεν.

   Ὁ ὅσιος Ἰωάννης, ὁ διὰ Χριστὸν πτωχός, εἶχε πατρίδα τὴν Κωνσταντινούπολη, πατέρας του ἦταν ὁ Συγκλητικὸς Εὐτρόπιος καὶ μητέρα του ἡ Θεοδώρα, ἔζησε δὲ κατὰ τοὺς χρόνους Λέοντος τοῦ μεγάλου, ἐν ἔτει υξ΄ (460). Τοῦτος λοιπὸν στὴν ἀρχὴ τῆς ἡλικίας του, καὶ ἀπὸ αὐτὸ ἀκόμη τὸ σχολεῖο τῶν γραμμάτων, ἀνεχώρησε κρυφὰ ἀπὸ τοὺς γονεῖς του καὶ ἀπὸ τοὺς δασκάλους του καὶ ἀφοῦ ἑνώθηκε μὲ ἕνα μοναχὸ πῆγε στὸ μοναστήρι τῶν Ἀκοιμήτων καὶ ἐνδύθηκε τὸ σχῆμα τῶν μοναχῶν. Ἐκεῖ δὲ συνήθισε νὰ γυμνάζει τὸν ἑαυτό του ὁ τρισμακάριστος σὲ μία δίαιτα πολὺ σκληρή. Κι ἐπειδὴ ὁ διάβολος ἐνωχλοῦσε τὸν νέο μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς τοὺς γονεῖς του, γιὰ τοῦτο ὁ ἅγιος πολεμεῖ καὶ νικᾷ τὸν ἐχθρό. Πῶς καὶ μὲ ποιό τρόπο;

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ

(Λουκ. ιζ΄ 12-19)

   «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἰσερχομένου τοῦ Ἰησοῦ εἴς τινα κώμην ἀπήντησαν αὐτῷ δέκα λεπροὶ ἄνδρες, οἳ ἔστησαν πόῤῥωθεν,

   καὶ αὐτοὶ ἦραν φωνὴν λέγοντες· Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς.

   καὶ ἰδὼν εἶπεν αὐτοῖς· πορευθέντες ἐπιδείξατε ἑαυτοὺς τοῖς ἱερεῦσι. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὑπάγειν αὐτοὺς ἐκαθαρίσθησαν.

   εἷς δὲ ἐξ αὐτῶν, ἰδὼν ὅτι ἰάθη, ὑπέστρεψε μετὰ φωνῆς μεγάλης δοξάζων τὸν Θεόν,

   καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ εὐχαριστῶν αὐτῷ· καὶ αὐτὸς ἦν Σαμαρείτης.

   ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; οἱ δὲ ἐννέα ποῦ;

   οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ εἰ μὴ ὁ ἀλλογενὴς οὗτος;

   καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἀναστὰς πορεύου· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε.»

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΚΘ΄

(Κολασ. γ΄ 4 – 11)

   «Ἀδελφοί, ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ, ἡ ζωὴ ὑμῶν, τότε καὶ ὑμεῖς σὺν αὐτῷ φανερωθήσεσθε ἐν δόξῃ.

   Νεκρώσατε οὖν τὰ μέλη ὑμῶν τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, πορνείαν, ἀκαθαρσίαν, πάθος, ἐπιθυμίαν κακήν, καὶ τὴν πλεονεξίαν, ἥτις ἐστὶν εἰδωλολατρία,

   δι᾽ ἃ ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας,

   ἐν οἷς καὶ ὑμεῖς περιεπατήσατέ ποτε, ὅτε ἐζῆτε ἐν αὐτοῖς·

   νυνὶ δὲ ἀπόθεσθε καὶ ὑμεῖς τὰ πάντα, ὀργήν, θυμόν, κακίαν, βλασφημίαν, αἰσχρολογίαν ἐκ τοῦ στόματος ὑμῶν·

   μὴ ψεύδεσθε εἰς ἀλλήλους, ἀπεκδυσάμενοι τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον σὺν ταῖς πράξεσιν αὐτοῦ

   καὶ ἐνδυσάμενοι τὸν νέον τὸν ἀνακαινούμενον εἰς ἐπίγνωσιν κατ᾽ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν,

   ὅπου οὐκ ἔνι Ἕλλην καὶ Ἰουδαῖος, περιτομὴ καὶ ἀκροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλὰ τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός.»

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Ἕρμυλος καὶ Στρατόνικος

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Ἕρμυλος καὶ Στρατόνικος

Ἑορτάζουν τὴν ιγ΄ (13η) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἡ σαργάνη ναῦς Ἑρμύλῳ, Στρατονίκῳ,

Κοινὸν κατάπλουν εἰς βυθὸν ποιουμένοις.

Ἕρμυλον ἠδ’ ἑτάρον δεκάτῃ πνίξε τρίτῃ Ἴστρος.

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι ἦσαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Λικινίου, ἐν ἔτει τιδ΄ (314), καὶ ὁ μὲν ἅγιος Ἕρμυλος ἦταν διάκονος κατὰ τὸ ἀξίωμα, ὁ δὲ Στρατόνικος ἦταν φίλος τοῦ ἁγίου Ἑρμύλου.

   Ἀφοῦ, λοιπόν, παρουσιάσθηκε ὁ ἅγιος Ἕρμυλος μπροστὰ στὸν βασιλιᾶ κι ὁμολόγησε τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, πρῶτα μὲν δέρνεται  κ’ ἔπειτα καταξεσχίζεται σὲ ὅλο τὸ σῶμα μὲ ἀγκαθωτὰ ραβδιά. Καὶ διὰ μέσου τούτων τῶν βασανιστηρίων προσκαλεῖ τὸν φίλο του Στρατόνικο νὰ πάρει θάρρος κι αὐτὸς καὶ νὰ ὁμολογήσει τὸν Χριστό. Διότι βλέποντας ὁ Στρατόνικος τὸν ἅγιο Ἕρμυλο πὼς δερνόταν τόσο ἄσπλαχνα, καὶ πὼς ἡ κοιλιὰ καὶ τὸ στῆθος του σχίστηκαν ἀπ’ τὸν πολὺ δαρμὸ κι ἀπ’ τὰ ἀγκαθωτὰ ραβδιά, συμπόνεσε. Γι’ αὐτὸ κ’ ἔλαβε παρευθὺς θάρρος καὶ φανέρωσε τὸν ἑαυτό του ὅτι κι αὐτὸς ἔχει τὴν ἴδια πίστη τοῦ Ἑρμύλου. Ἀφοῦ, λοιπόν, ρωτήθηκε ἀπὸ τὸν βασιλιᾶ κι ὁμολόγησε ὅτι εἶναι Χριστιανός, δέρνεται καὶ ρίχνεται στὸν ποταμὸ Ἴστρο (δηλ. στὸν Δούναβη) μαζὶ μὲ τὸν ἅγιο Ἕρμυλο κ’ ἐκεῖ ἔλαβαν καὶ οἱ δύο τὸ μακάριο τέλος τοῦ μαρτυρίου.

Ταῖς Αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 3ος, σελ. 64, 65. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).