Παναγία ἡ Τριχεροῦσα

Παναγία ἡ Τριχεροῦσα

(Ἱερὰ Μονὴ Χιλιανδαρίου)

   Ἡ εἰκόνα αὐτὴ εἶναι ἐκείνη στὴν ὁποία μὲ δίκαιο παράπονο κατέφυγε καὶ προσευχήθηκε ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς κρατῶντας τὸ κομμένο δεξί του χέρι, μὲ τὸ ὁποῖο συνέγραφε τοὺς λόγους ὑπὲρ τῶν ἁγίων Εἰκόνων καὶ τὸ ὁποῖο τοῦ κόπηκε ἀπὸ ἐπιβουλὴ τῶν εἰκονομάχων. Ἡ Παναγία θαυματούργησε συγκολλῶντας καὶ ζωογονῶντας τὸ νεκρὸ χέρι του καί ’κεῖνος τῆς ἀφιέρωσε ἀσημένιο ἀνάθημα σὲ σχῆμα χεριοῦ, ποὺ ἡ θέση του στὴν εἰκόνα τὸ κάνει νὰ φαίνεται σὰν ἕνα τρίτο χέρι τῆς Παναγίας.

Παναγία ἡ Πορταΐτισσα

Παναγία ἡ Πορταΐτισσα

(Ἱερὰ Μονὴ Ἰβήρων)

   Κάποιο βράδυ, ὅταν πιὰ στὴν μονὴ τοῦ Κλήμενος ἀρχίζουν νὰ κατοικοῦν Ἴβηρες μοναχοί, θαυμάσιο φαινόμενο βάζει σὲ ἀπορία τοὺς μοναχοὺς τῆς περιοχῆς: πύρινος στῦλος στέκεται πάνω στὴν θάλασσα καὶ φθάνει μέχρι τὸν οὐρανό. Τὸ ὄραμα ἐξακολουθεῖ γιὰ μερικὲς μέρες καὶ οἱ μοναχοὶ διακρίνουν στὴν βάση τοῦ στύλου μιὰ εἰκόνα, ποὺ πλέει ὄρθια στὰ κύματα. Κάνουν δέηση στὸν Θεό, γιὰ νὰ δοθεῖ ὁ ἀνεκτίμητος θυσαυρὸς καὶ ἡ Θεοτόκος ἐμφανίζεται στὸν εὐλαβῆ ἀναχωρητὴ Γαβριὴλ τὸν Ἴβηρα καὶ τὸν διατάζει νὰ περπατήσει στὰ κύματα, νὰ πάρει τὴν εἰκόνα Της καὶ νὰ τὴν δώσει στὸν ἡγούμενο καὶ τοὺς ἀδελφοὺς τῆς μονῆς.

Παναγία ἡ Παραμυθία

Παναγία ἡ Παραμυθία

(Ἱερὰ Μονὴ Βατοπεδίου)

   Γιὰ τὴν εἰκόνα αὐτὴ διηγεῖται ἡ παράδοση ὅτι ἡ ἀρχικὴ ἔκφραση τῶν προσώπων καὶ ἡ στάση τοῦ σώματος τοῦ Κυρίου καὶ τῆς Θεομήτορος ἄλλαξαν, ὅταν συνέβη τὸ ἑξῆς φρικτὸ θαῦμα:

   Ὅταν κάποτε ἀποβιβάστηκαν κρυφὰ πειρατὲς στὴν παραλία τῆς μονῆς καὶ περίμεναν κρυμμένοι τὸ πρωϊνὸ ἄνοιγμα τῆς πύλης γιὰ νὰ ἐπιτεθοῦν, ὁ ἡγούμενος ποὺ μετὰ τὸ τέλος τοῦ ὄρθρου ἔμεινε μόνος, γιὰ νὰ συνεχίσει τὴν προσευχή του, ἄκουσε τὰ ἑξῆς λόγια τῆς Παναγίας:

Παναγία ἡ Οἰκονόμισσα

Παναγία ἡ Οἰκονόμισσα

(Ἱερὰ Μονὴ Μεγίστης Λαύρας)

   Ὅταν ὁ ὅσιος Ἀθανάσιος, τὸν καιρὸ ποὺ κτιζόταν ἡ Λαύρα, ἀντιμετώπισε ἀνυπέρβλητες δυσκολίες, ἀποφάσισε νὰ μεταβεῖ στὶς Καρυὲς γιὰ νὰ συμβουλευθεῖ τὸν Πρῶτο τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Στὸ μέρος ποὺ ἀπέχει μία ὥρα ἀπὸ τὴν Μονὴ καὶ βρίσκεται τὸ Ἁγίασμα τοῦ Ἁγίου (ἐδῶ), ἐμφανίστηκε ἡ Θεοτόκος καὶ τοῦ ζήτησε νὰ ἐπιστρέψει στὴν Μονὴ ὅπου θὰ βρεῖ τὶς ἀποθῆκες ὅλες γεμάτες καὶ ἡ ἴδια θὰ εἶναι ἡ Οἰκονόμος τῆς Μονῆς.

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: ΟΜΙΛΙΑ ΠΕΡΙ ΕΛΠΙΔΑΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθαίου ΙΔ΄ 14–22)

ΟΜΙΛΙΑ

 ΠΕΡΙ ΕΛΠΙΔΑΣ

ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ τοῦ ΘΕΟΤΟΚΗ*

   ΤΟΥ σημερινοῦ Εὐαγγελίου ἡ ἱστορία, ὅπως ἀκούσατε, ἀναζωοποιεῖ (ξαναζωντανεύει) τὴν δύναμη τῆς ἐλπίδας ποὺ εἶναι φυτεμένη ἀπ’ τὸν Θεὸ στὴν καρδιὰ κάθε ἀνθρώπου, καὶ τὴν διευθύνει (κατευθύνει) θαυμάσια στὸν δοτῆρα κ’ ἐκπληρωτή της, τὸν φιλανθρωπότατο καὶ παντοδύναμο Θεό. Ἔχει πράγματι, κάθε ψυχὴ ἀνθρώπου στὴν φύση της, τὴν δύναμη τῆς ἐλπίδας· οὔτε κίνδυνοι, οὔτε ἀνάγκες, οὔτε δυστυχίες, οὔτε τόπος, οὔτε καιρός, οὔτε κάτι ἄλλο μπορεῖ νὰ ἐκριζώσει ἀπ’ τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου τὴν δύναμη τῆς ἐλπίδας. Ἡ ἐλπίδα δὲν μᾶς ἐγκαταλείπει οὔτε στὴν ἔσχατη ὥρα τοῦ θανάτου, ἀλλὰ καὶ τότε συμπαρευρίσκεται, ἐνθαρρύνει, κ’ ἐπαγγέλλεται ὑγεία καὶ ζωή. Αὐτὴ ἐνισχύει τὸν ἄνθρωπο σὲ κάθε ἔργο καὶ σὲ κάθε περίσταση. Ὁ γεωργὸς ὑποφέρει τὸν κόπο τῆς γεωργίας, ἐπειδὴ ἐλπίζει στὸν θερισμὸ τοῦ καρποῦ. Ὁ ναύτης καταφρονεῖ τοὺς κινδύνους τῆς θάλασσας, ἐπειδὴ ἐλπίζει ὅτι θ’ ἀποφύγει τὰ ναυάγια καὶ θ’ ἀπολαύσει τὸ κέρδος. Ὁ ἀσθενὴς παρηγορεῖ τοὺς πόνους τῆς ἀρρώστιας, ἐπειδὴ ἐλπίζει στὴν γιατρειὰ τοῦ πάθους του. Ἡ ἐλπίδα τῆς ἀπαλλαγῆς παρηγορεῖ ὅλες τὶς θλίψεις κ’ ἐλαφραίνει ὅλες τὶς στενοχώριες, ὅσες προξενοῦν οἱ διωγμοί, οἱ καταδρομὲς (κατατρεγμοί), οἱ συκοφαντίες, οἱ προδοσίες, καὶ κάθε ἄλλη λυπηρὴ περίσταση. Ἐὰν λείψει ἡ ἐλπίδα, οὐδεὶς ἐπιχειρεῖ οὔτε κἂν ἕνα ἔργο, κανένας δὲν βρίσκει παρηγοριὰ σὲ τούτη τὴν δυστυχῆ κοιλάδα τοῦ κλαυθμῶνος, στὴν ὁποία ἐξοριστήκαμε.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθ. ιδ΄ 14 - 22)

   «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐξελθὼν ὁ Ἰησοῦς εἶδε πολὺν ὄχλον, καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτοῖς καὶ ἐθεράπευσε τοὺς ἀῤῥώστους αὐτῶν.

   ὀψίας δὲ γενομένης προσῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος καὶ ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν· ἀπόλυσον τοὺς ὄχλους, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα.

   ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν.

   οἱ δὲ λέγουσιν αὐτῷ· οὐκ ἔχομεν ὧδε εἰ μὴ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας.

   ὁ δὲ εἶπε· φέρετέ μοι αὐτοὺς ὧδε.

   καὶ κελεύσας τοὺς ὄχλους ἀνακλιθῆναι ἐπὶ τοὺς χόρτους, λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησε, καὶ κλάσας ἔδωκε τοῖς μαθηταῖς τοὺς ἄρτους, οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ὄχλοις.

   καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις.

   οἱ δὲ ἐσθίοντες ἦσαν ἄνδρες ὡσεὶ πεντακισχίλιοι χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων.

   Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους.»

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ Η΄

(Α΄ Κορ. α΄ 10 – 17)

   «Ἀδελφοί, παρακαλῶ ὑμᾶς, διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες, καὶ μὴ ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα, ἦτε δὲ κατηρτισμένοι ἐν τῷ αὐτῷ νοΐ καὶ ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ.

   ἐδηλώθη γάρ μοι περὶ ὑμῶν, ἀδελφοί μου, ὑπὸ τῶν Χλόης ὅτι ἔριδες ἐν ὑμῖν εἰσι.

   λέγω δὲ τοῦτο, ὅτι ἕκαστος ὑμῶν λέγει· ἐγὼ μέν εἰμι Παύλου, ἐγὼ δὲ Ἀπολλώ, ἐγὼ δὲ Κηφᾶ, ἐγὼ δὲ Χριστοῦ.

   μεμέρισται ὁ Χριστός; μὴ Παῦλος ἐσταυρώθη ὑπὲρ ὑμῶν; ἢ εἰς τὸ ὄνομα Παύλου ἐβαπτίσθητε;

   εὐχαριστῶ τῷ Θεῷ ὅτι οὐδένα ὑμῶν ἐβάπτισα εἰ μὴ Κρίσπον καὶ Γάϊον,

   ἵνα μή τις εἴπῃ ὅτι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα ἐβάπτισα.

   ἐβάπτισα δὲ καὶ τὸν Στεφανᾶ οἶκον· λοιπὸν οὐκ οἶδα εἴ τινα ἄλλον ἐβάπτισα.

   οὐ γὰρ ἀπέστειλέ με Χριστὸς βαπτίζειν, ἀλλ᾿ εὐαγγελίζεσθαι, οὐκ ἐν σοφίᾳ λόγου, ἵνα μὴ κενωθῇ ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ.»

Ἡ Κοίμηση τῆς ἁγίας Ἄννης, τῆς μητέρας τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Ἡ Κοίμηση τῆς ἁγίας Ἄννης, τῆς μητέρας τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Ἑορτάζεται τὴν κε΄ (25η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μήτηρ τελευτᾷ Μητροπαρθένου Κόρης,

Τῆς τῶν κυουσῶν μητέρων σωτηρίας.

Πέμπτῃ ἐξεβίωσε μογοστόκος εἰκάδι Ἄννα.

   Ἡ ἁγία Ἄννα ποὺ ἔγινε κατὰ σάρκα προμήτωρ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ἦταν ἀπ’ τὴν φυλὴ τοῦ Λευΐ, θυγατέρα τοῦ ἱερέως Ματθὰν καὶ τῆς γυναῖκας του Μαρίας. Ὁ Ματθὰν ἱεράτευε στοὺς χρόνους τῆς Κλεοπάτρας καὶ τοῦ Σαπώρου βασιλέως τῶν Περσῶν¹, πρὶν ἀπ’ τὸν Ἡρώδη τὸν γυιὸ τοῦ Ἀντιπάτρου, καὶ εἶχε τρεῖς θυγατέρες, τὴν Μαρία, τὴν Σοβὴ καὶ τὴν Ἄννα.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΤΑ ΚΕΝΟΔΟΞΙΑΣ (2)

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθαίου Θ΄ 27–35)

ΟΜΙΛΙΑ

 ΚΑΤΑ ΚΕΝΟΔΟΞΙΑΣ (2)

ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ τοῦ ΘΕΟΤΟΚΗ*

   Τόσο φανερὰ μίλησε ὁ Θεὸς κατὰ τοῦ πάθους τούτου, ὥστε, ἂν καὶ ἡ συνείδηση τοῦ ἀνθρώπου κοιμᾶται βαθύτατα, τὴν ξυπνοῦν τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ· «προσέχετε, εἶπε, τὴν ἐλεημοσύνην ὑμῶν μὴ ποιεῖν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὸ θεαθῆναι αὐτοῖς· εἰ δὲ μή γε, μισθὸν οὐκ ἔχετε παρὰ τῷ Πατρὶ ὑμῶν τῷ ἐν τοῖς οὐρανοῖς», δηλαδή· προσέχετε νὰ μὴ κάνετε τὴν ἐλεημοσύνη σας μπροστὰ στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων, γιὰ νὰ σᾶς δοῦνε καὶ νὰ σᾶς θαυμάσουν καὶ νὰ σᾶς ἐπαινέσουν· διότι ἔτσι δὲν ἔχετε κανένα μισθὸ ἀπ’ τὸν Πατέρα σας τὸν ἐπουράνιο¹⁹. Καὶ ταῦτα νομοθέτησε σχετικὰ μὲ τὴν ἐλεημοσύνη, περὶ δὲ τῆς προσευχῆς καὶ τῆς νηστείας εἶπε ὅτι, ὅσοι προσεύχονται ἢ νηστεύουν γιὰ νὰ φανοῦν ἐνάρετοι ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, ἐκεῖνοι κανέναν ἄλλο μισθὸ δὲν ἀπολαμβάνουν εἰμὴ μόνον τὸν ἔπαινο τῶν ἀνθρώπων· «ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἀπέχουσι τὸν μισθὸν αὐτῶν»²⁰. Κ’ ἐὰν τοῦτα μόνο ἔλεγε περὶ τῆς ἁμαρτίας αὐτῆς, ἀρκετὰ βέβαια θὰ ἦσαν νὰ πληροφορήσουν κάθε ἄνθρωπο γιὰ ν’ ἀπέχει μακρὰν ἀπ’ αὐτὴν ὥστε νὰ μὴ στερηθεῖ τῆς ἐπουρανίου ἀντιμισθίας. Ὅρισε ὅμως κι ἄλλα κατὰ τῶν κενοδόξων φρικτὰ καὶ φοβερώτατα· κι αὐτὰ ἐξεφώνησε ὁ θεόπνευστος προφήτης Δαβίδ, ὀνομάζοντας τοὺς κενόδοξους ἀνθρωπαρέσκους, καθότι ὅλα τὰ πράττουν γιὰ νὰ φαίνονται καὶ ν’ ἀρέσουν στοὺς ἀνθρώπους· «ὅτι ὁ Θεός», λέει, «διεσκόρπισεν ὀστᾶ ἀνθρωπαρέσκων», δηλαδή· διότι ὁ Θεὸς σύντριψε καὶ διασκόρπισε τὰ ὀστᾶ τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν ποὺ θέλουν ν’ ἀρέσουν στοὺς ἄλλους καὶ ὄχι στὸν Θεό²¹. Καὶ ὀστᾶ εἶναι οἱ δυνάμεις, τὰ μέσα, οἱ τρόποι, μὲ τὰ ὁποῖα ἀρέσουμε στοὺς ἀνθρώπους καὶ κερδίζουμε τὸν ἔπαινό τους. Ὅταν μετερχόμεθα ἢ τὸ κάλλος, ἢ τὸν πλοῦτο, ἢ τὴν σοφία, ἢ τὴν ἀρετή, γιὰ νὰ δοξασθοῦμε ἀπ’ τοὺς ἀνθρώπους, τότε ὁ Θεὸς διασκορπίζει κι ἀφαιρεῖ ἀπὸ μᾶς τ’ ἀγαθὰ τοῦτα, καί ’μεῖς μένουμε γυμνοὶ καὶ καταντροπιασμένοι· «κατῃσχύνθησαν, ὅτι ὁ Θεὸς ἐξουδένωσεν αὐτούς», δηλαδή· αὐτοὶ καταξευτελίστηκαν, διότι ὁ Θεὸς τοὺς ἐξουθένωσε²². Ἀκοῦτε; Σκορπισμὸς καὶ φθορὰ τῶν ὀστῶν, αἰσχύνη κι ἐξουδένωση εἶναι ἡ θεία τιμωρία τῆς κενοδοξίας.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΤΑ ΚΕΝΟΔΟΞΙΑΣ (1)

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθαίου Θ΄ 27–35)

ΟΜΙΛΙΑ

 ΚΑΤΑ ΚΕΝΟΔΟΞΙΑΣ (1)

ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ τοῦ ΘΕΟΤΟΚΗ*

   ΠΑΡΑΤΗΡΩ στὴν ἱστορία τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου τὴν σιωπὴ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅταν οἱ δύο τυφλοὶ στὸ μέσον τοῦ δρόμου μεταξὺ τοῦ πλήθους τῶν ἀνθρώπων ἔκραζαν μεγαλόφωνα· «Υἱὲ Δαβίδ, ἐλέησον ἡμᾶς»· ἀκούω καὶ τὴν παραγγελία (ἐντολὴ) τὴν ὁποία τοὺς ἔδωκε, ἀφοῦ ἄνοιξε καὶ φώτισε τὰ μάτια τους· «ὁρᾶτε μηδεὶς γινωσκέτω», δηλαδή· προσέξτε, κανεὶς νὰ μὴ τὸ μάθει¹. Καὶ στοχαζόμενος ὅτι καὶ ἡ σιωπὴ καὶ ἡ παραγγελία Του ἔκρυβαν τὰ θαύματα, θαυμάζω κι ἀπορῶ. Ἐὰν ὁ Κύριος ἔπραττε τοῦτα μόνο στοὺς δυὸ τυφλούς, ἡ ἀπορία θὰ δεχότανε λύση· ἐπειδὴ ὅμως βλέπουμε ὅτι ὅσες φορὲς θαυματούργησε ὁ Θεάνθρωπος, αὐτὸ τὸ ἴδιο πάντοτε ἔπραξε, γιὰ τοῦτο ἡ ἀπορία ὄχι μόνο δὲν λύνεται, ἀλλ’ αὐξάνει καὶ κραταιοῦται.