Μόνωση - Ἡσυχία

Μόνωση - Ἡσυχία*

   Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς μᾶς ὑπέδειξε μὲ τὸ παράδειγμά Του πόσο πολύτιμη καὶ ἀναγκαία εἶναι ἡ κατὰ μόνας συνομιλία μὲ τὸν Θεὸ καὶ ἡ ἐν τῷ κρυπτῷ προσευχή.

   «Καὶ ἀπολύσας τοὺς ὄχλους ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος κατ᾿ ἰδίαν προσεύξασθαι. Ὀψίας δὲ γενομένης μόνος ἦν ἐκεῖ.»¹, δηλ.: Κι ἀφοῦ διέλυσε τὰ πλήθη, ἀνέβηκε στὸ ὄρος, γιὰ νὰ προσευχηθεῖ μόνος καὶ ἀπερίσπαστος. Κι ὅταν ἄρχισε νὰ νυκτώνει, ἦταν μόνος ἐκεῖ.

Τί εἶναι σπουδαιότερο στή ζωή μας;

Τί εἶναι σπουδαιότερο στή ζωή μας;

Ὁσίου Σωφρονίου (Σαχάρωφ)

   Εἶναι πολύ δύσκολο νά ἐκφράσουμε τί σημαίνει «ἄρατε τόν σταυρόν ὑμῶν καί ἀκολουθεῖτέ Με». Ὅταν προτιμοῦμε τόν Χριστό, πρέπει νά ἔχουμε στό νοῦ ὅτι πρόκειται γιά τήν ἀγάπη τοῦ Πατρός, τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, τήν ἀγάπη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα στόν κόσμο αὐτόν πού πάσχει…

Τί ἔγραφε ὁ Χριστὸς στὸ ἔδαφος;

Τί ἔγραφε ὁ Χριστὸς στὸ ἔδαφος;

Ἁγίου Νικολάου (Βελιμίροβιτς), Μητροπολίτου Ἀχρίδος

Ἅγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς)

   Κάποτε, ὁ Κύριος, ποὺ ὅλους τοὺς ἀγαπᾶ, καθόταν μπροστὰ στὸ Ναὸ τοῦ Σολομῶντα στὰ Ἱεροσόλυμα, τρέφοντας τὶς πεινασμένες καρδιὲς μὲ τὴ γλυκειά του διδασκαλία. Πλῆθος ἀνθρώπων μαζεύτηκε γύρω ἀπ᾿ αὐτόν¹. Ὁ Κύριος μιλοῦσε στὸν κόσμο σχετικὰ μὲ τὴν αἰώνια μακαριότητα, τὴν ἀτελείωτη εὐφροσύνη τῶν δικαίων στὴν αἰώνια οὐράνια πατρίδα. Κι᾿ ὁ κόσμος εὐφραινόταν μὲ τὰ θεϊκά του λόγια. Ἡ πίκρα πολλῶν ἀπελπισμένων ψυχῶν καὶ ἡ ἐχθρότητα πολλῶν ἀπὸ τοὺς δυσαρεστημένους ἐξαφανίστηκε, σὰν τὸ χιόνι κάτω ἀπ᾿ τὶς καυτερὲς ἀκτῖνες τοῦ ἥλιου. Ποιός ξέρει γιὰ πόσο μποροῦσε αὐτὴ ἡ ὑπέροχη σκηνὴ εἰρήνης καὶ ἀγάπης μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς νὰ συνεχιστεῖ, ἂν δὲν συνέβαινε κάτι τὸ ἀπρόσμενο. Ὁ Μεσσίας ποὺ ἀγαπᾶ τὸ ἀνθρώπινο γένος δὲν κουραζόταν ποτὲ ἀπὸ τοῦ νὰ διδάσκει τὸν κόσμο κι ὁ εὐσεβὴς λαὸς δὲν κουραζόταν ποτὲ ἀπὸ τὴν ἀκρόαση αὐτῆς τῆς θεραπευτικῆς καὶ θαυμάσιας διδασκαλίας.

   Ἀλλὰ κάτι τὸ φοβερό, ἄγριο καὶ σκληρὸ συνέβηκε. Σχετιζόταν, ὅπως ἀκόμα καὶ τώρα συμβαίνει, μὲ γραμματεῖς καὶ φαρισαίους.

Τὰ δυὸ κεριά…

Τὰ δυὸ κεριά…

   Λένε ὅτι μιὰ μέρα ἕνας χριστιανὸς(;) τῆς Ἀφρικῆς (ὅπου σὲ πολλὰ μέρη «ἀνθεῖ» ἡ μαγεία) μπῆκε μέσα σὲ μιὰ ἐκκλησία. Ρίχνει τὸ ἀντίτιμο καὶ παίρνει δυὸ κεριά. Τὸ ἕνα ἀνάβει μπροστὰ στὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ ἄλλο θέλει νὰ τὸ πάρει μαζί του. Ὁ νεωκόρος τὸν βλέπει καὶ μὲ κάποια περιέργεια τὸν ρωτάει:

Νά μή μισεῖτε κανέναν

Νά μή μισεῖτε κανέναν

Ὁσίου Γεωργίου (Καρσλίδη)

   Πάντα θά πρέπει νά φροντίζετε στόν ἔλεγχο πού θά κάνετε στόν ἑαυτό σας νά μή μισεῖτε κανένα, νά μήν ἔχετε κανέναν ἐχθρό.

   Ἄν ὑπάρχει ἄνθρωπος πού σᾶς μισεῖ χωρίς ἐσεῖς νά τοῦ κάνετε κακό, θέλω νά κρατήσετε αὐτά πού σᾶς δίδαξα.

Στὴν Οὐρανούπολη…

           Στὴν Οὐρανούπολη…

          Στὴν Οὐρανούπολη

          βαθὺ πρωϊνό…

          νὰ περιμένω διαφυγὴ

          γιὰ τ᾿ ἅγιον Ὄρος,

Νά ἐλεεῖς τούς φτωχούς ἔστω κι ἄν σ᾿ ἀδικοῦν καί σέ βρίζουν

Νά ἐλεεῖς τούς φτωχούς ἔστω κι ἄν σ᾿ ἀδικοῦν καί σέ βρίζουν

Ὁσίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου

   Νά κάνεις ἐλεημοσύνη ἀπό τόν κόπο σου καί τόν ἱδρώτα σου κι ὄχι ἀπό τίς ἀδικίες.

   Νά ἐλεεῖς τούς φτωχούς ἔστω κι ἄν σ᾿ ἀδικοῦν καί σέ βρίζουν.

   Ἡ ἐλεημοσύνη ὅμως δέν μπορεῖ νά σταθεῖ μόνη της σάν ἀρετή, ἄν δέν ὑπάρχει πρῶτα ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό.

-Δέν τά ὑπομένεις ὅλα διά τήν ἰδικήν μου ἀγάπην;

-Δέν τά ὑπομένεις ὅλα διά τήν ἰδικήν μου ἀγάπην;

Ὅσιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής  

   …Καί πίστευσον εἰς αὐτό ὅπου μέλλω νά σοῦ εἰπῶ. Μίαν φοράν, ἕνεκα τῶν ἀλλεπαλλήλων μου φρικτῶν πειρασμῶν, εἶχον κυριευθῆ ἀπό λύπην καί ἀθυμίαν καί ἐδικαζόμην πρός τόν Θεόν ὡς ἀδικούμενος.

Στόν ἄνθρωπο ἁρμόζει ἡ ταπείνωση

Στόν ἄνθρωπο ἁρμόζει ἡ ταπείνωση

Ἅγιος Διάδοχος ὁ Φωτικῆς

   Ἐκεῖνος πού ἀγαπᾶ τόν ἑαυτό του, δέν μπορεῖ νά ἀγαπᾶ τόν Θεό.

   Ὅποιος δέν ἀγαπᾶ τόν ἑαυτό του ἐξαιτίας τοῦ ὑπερβολικοῦ πλούτου τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ἐκεῖνος ἀγαπᾶ τόν Θεό.

   Ὁ ἄνθρωπος αὐτός δέν ζητεῖ ποτέ τή δική του δόξα, ἀλλά τήν δόξα τοῦ Θεοῦ.

   Διότι ἐκεῖνος πού ἀγαπᾶ τόν ἑαυτό του, ζητεῖ τήν δική του δόξα· ἐκεῖνος ὅμως πού ἀγαπᾶ τόν Θεό, ἀγαπᾶ τήν δόξα τοῦ δημιουργοῦ Του.

Ἀέναος πηγή τῆς εὐλογίας

Ἀέναος πηγή τῆς εὐλογίας

Ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου (Ζερβάκου)

   Ὦ ἀγάπη κατά Θεόν! ἀέναος πηγή τῆς εὐλογίας, ἀνεξάντλητος βρύσις τῆς εὐπραγίας, λελαμπρυσμένη, δεδοξασμένη, χαριτωμένη.

   Σύ εἶσαι κατ᾿ ἀλήθειαν μία πληρεστάτη ἀποθήκη μυρίων ἀγαθῶν τῆς προσκαίρου ζωῆς καί τῆς γλυκυτάτης αἰωνίου.

   Σύ κατ᾿ ἀλήθειαν συνέχεις καί συντηρεῖς θαυμασίως, μέ τόν ἄρρηκτον δεσμόν τῆς ἀνεκλαλήτου χαρᾶς καί εὐφροσύνης, καί οἰκίας καί πόλεις καί χώρας καί ἔθνη.