Μᾶς ἔκαμε ὁ Θεὸς τιμιωτέρους ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμον

Μᾶς ἔκαμε ὁ Θεὸς τιμιωτέρους ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμον

 

Ἀπὸ τὶς Διδαχὲς τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ*

 

   Μᾶς ἔκαμεν ὁ πανάγαθος Θεός, ἀδελφοί μου, ἀνθρώπους καὶ δὲν μᾶς ἔκαμε ζῶα· μᾶς ἔκαμε τιμιωτέρους ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμον· μᾶς ἔδωκεν ὁ πανάγαθος Θεός, ἀδελφοί μου, τὰ μάτια, νὰ βλέπωμεν τὸν οὐρανόν, τὸν ἥλιον, τὴν σελήνην καὶ τὰ ἄστρα καὶ νὰ λέγωμεν: Ὦ Θεέ μου, ἐὰν ὁ ἥλιος, ὁποὺ εἶναι πλᾶσμα σου, εἶναι τόσον λαμπρός, ἀμὴ τὸ ἅγιόν σου ὄνομα, ὁποὺ εἶσαι ποιητὴς τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ποιητὴς καὶ πλάστης, πόσον εἶσαι λαμπρότερος; Ὦ Θεέ μου, ἀξίωσόν με νὰ σὲ ἀπολαύσω.

- Ἄνθρωπος δὲν ἔγινες!

- Ἄνθρωπος δὲν ἔγινες!

 

   Ἕνας νέος ζωηρὸς καὶ ἄτακτος δὲν ἔπαιρνε ἀπὸ λόγια καὶ συμμόρφωση. Ὁ πατέρας του τὸν συμβούλευε καὶ τὸν μάλωνε, ἀλλὰ τοῦ κάκου. Ἐκεῖνος ἦταν ἀσυμμάζευτος· ἀταξίες, ξενύχτια, παλληκαρισμοὶ ἦσαν τὰ κατορθώματά του. Πολλὲς φορὲς ὁ πατέρας του πικραμένος τοῦ ἔλεγε:

Μόνον κοντά Του…

Μόνον κοντά Του…

Ὁσίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου

   Ἡ ψυχή πού ἀγαπάει τόν Θεό, μόνον κοντά Του βρίσκει τήν ἀνάπαυση.

   Μόλις λευτερωθεῖς ἀπ᾿ τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας, ἡ καρδιά σου θά συνδεθεῖ μέ τόν Θεό.

   Οἱ κόποι πού κάνουμε γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, δέν συγκρίνονται μέ τήν ἀπόλαυση τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν.

   Γι᾿ αὐτό περιφρόνησε τά πάντα καί θά ἔχεις βοηθό τόν ἴδιο τόν Θεό.

Οἱ ἐπιτυχίες κοσμικῶν καὶ μοναχῶν…

Οἱ ἐπιτυχίες κοσμικῶν καὶ μοναχῶν…

 

Ὁσίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ*

 

   Οἱ ἐπιτυχίες τῶν κοσμικῶν εἶναι πτώσεις τῶν μοναχῶν, καὶ οἱ ἐπιτυχίες τῶν μοναχῶν εἶναι πτώσεις τῶν κοσμικῶν.

   Παράδειγμα: οἱ ἐπιτυχίες τῶν κοσμικῶν εἶναι πλοῦτος καὶ δόξα καὶ ἐξουσία καὶ ἀπόλαυση καὶ τὰ πολλὰ καὶ καλὰ παιδιὰ καὶ ὅσα ἐπακολουθοῦν σ’ αὐτά, τὰ ὁποῖα ὅταν ἐπιτύχει ὁ μοναχός, χάνεται (ἀφοῦ αὐτὰ ὅλα εἶναι ξένα καὶ ἀλλότρια μὲ τὸ ἀγγελικὸ σχῆμα του).

Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Θεοβαδίστου Ὄρους Σινᾶ

                  Σιγή…

              Βαθειὰ σιγή…

              Δίχως ἐπίγεια μουσικὴ

              μονότονη καὶ ἠχηρή,

              ποὺ θορυβεῖ.

Σύγκριση παρθενίας καὶ γάμου

Σύγκριση παρθενίας καὶ γάμου*

   Ὅπως οἱ βασιλεῖς καὶ οἱ μεγιστᾶνες ἔχουν πλῆθος ὑπηρετῶν, ποὺ ἀσχολοῦνται σὲ διάφορες ὑπηρεσίες, καὶ ἄλλους μὲν ἀπ’ αὐτοὺς στέλνουν στὴν ὕπαιθρο γιὰ νὰ καλλιεργήσουν τὰ χωράφια, καὶ νὰ συντηρήσουν τὶς οἰκογένειές τους, ἄλλους δὲ ποὺ ὡς παιδιὰ γεννιοῦνται ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτες τῶν ἀγρῶν τους, ἐὰν δοῦν ὅτι εἶναι καλοὶ καὶ ὡραῖοι, δὲν τοὺς ἀφήνουν στὰ χωράφια, ἀλλὰ τοὺς φέρνουν στὰ ἀνάκτορά τους γιὰ νὰ τοὺς χρησιμοποιήσουν γιὰ τὴν δική τους ὑπηρεσία, κατὰ παρόμοιο τρόπο καὶ ὁ Κύριος ἐκείνους μὲν, οἱ ὁποῖοι προτιμοῦν τὸν σεμνὸ γάμο, τοὺς θέτει στὸ χωράφι τοῦ κόσμου τούτου, ἐκείνους δέ, οἱ ὁποῖοι σὲ ἀνώτερο βίο θέλουν νὰ ζήσουν καὶ τυγχάνουν καλῆς προαιρέσεως, τοὺς χρησιμοποιεῖ γιὰ τὴν λατρεία του. Τοῦτοι εἶναι μακράν ὅλων τῶν γηΐνων πραγμάτων. Τρώγουν σὲ τράπεζα βασιλική. Δὲν μεριμνοῦν περὶ ἐνδυμασίας κοσμικῆς. Ἔχουν πολυτιμότατη ἐνδυμασία, ἀνεκτίμητη περιβολή, τὸν Χριστό.

- Ἄλλαξα ἄμφια, δὲν ἄλλαξα ὅμως καρδιά!

- Ἄλλαξα ἄμφια, δὲν ἄλλαξα ὅμως καρδιά!

 

   Ὅταν ὁ Ἅγιος Μελέτιος¹ ἦταν ἀκόμη ἱερέας, κάποιος κληρικὸς ποὺ τὸν ἀντιπαθοῦσε, τὸν εἶχε κατατρέξει, φθονῶντας τὴν ἁγιότητά του.

   Μόλις ἔγινε ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας, τοῦ σύστησαν νὰ τιμωρήσει ἐκεῖνον τὸν κληρικό. Ἀλλὰ ὁ ἅγιος Μελέτιος ἀποκρίθηκε:

Τὸ πάθος τοῦ φθόνου

Τὸ πάθος τοῦ φθόνου

 

   Κάποτε ἕνας βασιλιᾶς, συζητοῦσε μὲ τοὺς σοφούς του ποιὸ πάθος εἶναι μεγαλύτερο. Ἄλλοι ἔλεγαν, ἡ πλεονεξία. Ἄλλοι ὑποστήριζαν, ὁ φθόνος. Ὁ βασιλιᾶς τότε ἔκαμε ἕνα πείραμα. Ἀνάμεσα στοὺς ὑπηρέτες του εἶχε ἕναν πλεονέκτη καὶ ἕναν φθονερό. Ἔστειλε καὶ τοὺς φώναξε κ’ ἐκεῖ μπροστὰ στοὺς σοφοὺς τοὺς λέει:

- Σὲ εἶδε ὅμως ὁ Θεός…

- Σὲ εἶδε ὅμως ὁ Θεός…

 

Ἀπὸ τὸν βίο τοῦ ὁσίου Γεωργίου (Καρσλίδη).

 

   Ἕνα Σάββατο πρωῒ καθόμασταν στὴν αὐλὴ καὶ κάναμε ἑτοιμασίες γιὰ νὰ φιλοξενήσουμε τὸν κόσμο ποὺ θὰ ἐρχόταν. Κάποια στιγμὴ μᾶς λέει ὁ Γέροντας: «Σήμερα θὰ ἔρθουν πολλοί. Θὰ ἔρθει καὶ κάποιος ποὺ θὰ μὲ κουράσει πάρα πολύ».

   Σὲ λίγο ἄρχισε νὰ καταφθάνει ὁ κόσμος. Ἀνάμεσά τους κι ἕνας ἀξιωματικός. Μόλις πλησίασε, ὁ Γέροντας τοῦ εἶπε:

- Ἤμουν καὶ παραμένω Θεόφιλος…

- Ἤμουν καὶ παραμένω Θεόφιλος…

 

   Εἶναι γνωστό, πὼς ὅταν ἱδρύθηκε τὸ ἑλληνικὸ κράτος μετὰ τὴν ἐπανάσταση τοῦ 1821, οἱ μεγάλες Δυνάμεις προσπαθοῦσαν νὰ ἐπηρεάζουν ἡ κάθε μιὰ γιὰ λογαριασμό της τοὺς πολιτικούς.

   Ἔτσι εἶχαν τὰ πράγματα, ὅταν κάποιος ρώτησε τὸν Θεόδωρο Κολοκοτρώνη: