Αὐτὸ εἶναι πάλη κοσμικῶν διαστάσεων…
Ὁσίου
Σωφρονίου (Σαχάρωφ)
Ν᾿
ἀκολουθήσουμε τὸν Χριστὸ ἀναβαίνοντα στὸν Γολγοθᾶ.
Αὐτὴ ἡ ἀνάβαση δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο, παρὰ ὁ
ἀγώνας τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ ἀγάπη γιὰ ὅλο τὸν κόσμο.
Ὅταν ὁ ἀγώνας διεξάγεται μόνο στὸ ἐπίπεδο τοῦ κόσμου καὶ τῶν παθῶν, οἱ ἄνθρωποι ἐξαντλοῦνται καὶ γερνοῦν πολὺ γρήγορα.
Οἱ ἅγιοι τριαντατρεῖς Ἀββάδες, οἱ ἀναιρεθέντες στὴν Ραϊθώ
Ἑορτάζουν τὴν ιδ΄
(14η) Ἰανουαρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ὡς πρὶν Ῥαχὴλ τὰ τέκνα, νῦν τοὺς Ἀββάδας,
Κλαίει Ραϊθώ, συγκεκομμένους σπάθαις.
Ἐτοῦτοι
οἱ μακάριοι Πατέρες κατοικοῦσαν σ᾿ ἐκεῖνο τὸν τόπο, ὅπου εἶναι οἱ δώδεκα πηγὲς τῶν
ὑδάτων καὶ τὰ ἑβδομήντα δέντρα τῶν φοινίκων, τὰ ὁποῖα ἀναφέρει ἡ θεία Γραφὴ στὸ
βιβλίο τῆς Ἐξόδου.
Τριακόσιοι ἄγριοι Βλέμμυοι ἀφοῦ μπῆκαν σ᾿ αὐτοσχέδιες βάρκες καὶ μεγάλες σχεδίες, πέρασαν τὸ πέλαγος τῆς Αἰθιοπίας κ᾿ ἦλθαν σ᾿ ἕνα τόπο ὅπου βρῆκαν ἐκεῖ πλοιάριο διὰ τοῦ ὁποίου πέρασαν στὴν χώρα τῶν Φαρανιτῶν1. Βλέποντάς τους οἱ Φαρανῖτες στάθηκαν σὲ πόλεμο, ἀλλὰ νικήθηκαν κ᾿ ἔχασαν σαρανταεπτὰ ἀνθρώπους.
Οἱ ἅγιοι τριανταοκτώ καί ἄλλοι Ἀββάδες, οἱ ἀναιρεθέντες στὸ ὄρος Σινᾶ
Ἑορτάζουν τὴν ιδ΄
(14η) Ἰανουαρίου.
Σπάθαι τὸ πράξαν ὧδε τοὺς πολλοὺς φόνους,
Τὸ δ᾿ αὖ πεπονθός, ἄνδρες ἀρετῆς φίλοι.
Ἀββάδας ἀμφὶ τετάρτῃ καὶ δεκάτῃ κτάνε χαλκός.
Οἱ
ἑορταζόμενοι σήμερα Ὅσιοι Ἀββάδες μαρτύρησαν σὲ διαφορετικὲς ἐποχές. Ἄλλοι ἀπ᾿
αὐτοὺς ἐπὶ τῆς ἐποχῆς ἀκόμη τοῦ Διοκλητιανοῦ, ὅπως ἀναφέρεται παρακάτω, καί
ἄλλοι μεταγενέστερα περὶ τὰ τέλη τοῦ 4ου αἰῶνος.
Ἐτοῦτοι οἱ Ὅσιοι ἀφοῦ ἀγαπήσανε τὴν ἀσκητικὴ ζωὴ ἄφησαν ὅλα τὰ κοσμικὰ πράγματα καὶ κατοίκησαν στὴν ἔρημο. Μαζὶ τους ἦταν καὶ ὁ Ὅσιος Νεῖλος1, ὁ πρώην ἔπαρχος τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν δύναμη τῶν λόγων του καὶ μὲ τὴν χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος συνέγραψε κάλλιστα κι᾿ ὠφελιμώτατα συγγράμματα, ποὺ παρακινοῦν τοὺς ἀνθρώπους πρὸς τὴν ἄσκηση, καὶ διηγοῦνται ἄριστα τὴν ζωή, καὶ συνάμα τὴν αἰχμαλωσία καὶ τὸν φόνο τούτων τῶν ἁγίων Πατέρων, ποὺ μαρτύρησαν ὅταν ἦλθαν στὸ Σίναιο ὄρος οἱ βάρβαροι, οἱ καλούμενοι Βλέμμυοι (οἱ ὁποῖοι ζοῦνε στὴν ἔρημο σὰν τ᾿ ἄγρια ζῶα, ἀπ᾿ τὴν Αἴγυπτο ἕως τὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα), καὶ τοὺς σκότωσαν ἄσπλαγχα κι᾿ ἀλύπητα.
Ἔστω κι ἂν μερικοὶ χάνονται…
Ἁγίου
Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου*
Ὅπως
ἀκριβῶς τὸ φῶς, κι ἂν ἀκόμα σκοτίζει τοὺς ἀσθενεῖς, εἶναι φῶς·
καὶ τὸ μέλι, κι ἂν ἀκόμα εἶναι πικρὸ στοὺς νοσοῦντες,
εἶναι γλυκὸ στὴ φύση του,
ἔτσι καὶ τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι εὐῶδες·
ἔστω κι ἂν μερικοὶ χάνονται ἐξ αἰτίας τῆς ἀπιστίας τους.
Δὲν εἶναι ἔργο τοῦ Εὐαγγελίου ἡ ἀπώλεια,
ἀλλὰ τῆς ἀγνωμοσύνης (ἀχαριστίας) ἐκείνων ποὺ χάνονται.
* Ε.Π.Ε. 19, 158.
Εἶπε Γέρων…
Ἐγὼ
εἶμαι δοῦλος, ὁμολογοῦσε πρὸς δόξαν Θεοῦ, ὁ ἀββᾶς Σιλουανός, καὶ ὁ
Κύριός μου μὲ προστάζει:
«Ἐργάσου τὸ ἔργον μου καὶ ἐγὼ σὲ διατρέφω.
Τὸ πῶς, μὴ ἐρεύνα.» Ἂν λοιπὸν ἐργασθῶ, τρώγω ἀπὸ τὸν μισθό μου, δηλαδὴ ἀπὸ τὸ
ἔλεος τοῦ Θεοῦ.
Ἕνας
ἀδελφὸς ἐπισκέφθηκε τὸν ἀββᾶ Ἠσαΐα. Ὁ Γέροντας, γιὰ νὰ τὸν φιλοξενήσει, ἔβρασε
λίγη φακή.
— Ἤθελε κι ἄλλο βράσιμο, Ἀββᾶ, εἶπε ὁ
ἀδελφός, καθὼς ἔτρωγε.
— Ἂς εὐχαριστήσουμε τὸν Θεὸ ποὺ κάναμε Πάσχα σήμερα, παιδί μου, τοῦ ἀποκρίθηκε ὁ Ἀββᾶς. Αὐτὸ γιὰ μᾶς εἶναι μεγάλη ἀνακούφιση.
Ἡ ὡραία κόρη
Στὶς Διδαχὲς τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, βρίσκουμε τὴν παρακάτω ὠφέλιμη κι᾿ ἀξιοπρόσεκτη διήγηση:
Ἕνας ἀσκητὴς παρεκάλεσε τὸν Θεὸν νὰ τοῦ φανερώση πολλὰ μυστήρια. Καὶ βγαίνοντας ἀπὸ τὸ κελλί του νὰ ὑπάγη εἰς μίαν χώραν, εἰς τὸν δρόμον ὁποὺ ἐπήγαινεν, σμίγει μὲ ἕναν ἄγγελον, μὰ δὲν τὸν ἐγνώρισεν ὁ ἀσκητής, ἐνόμισε πὼς ἦτο ἄνθρωπος.
Εἰς τὸν δρόμον ἀπαντοῦν ἕνα ἄλογο ψόφιο. Ἔπιασεν ὁ ἀσκητὴς τὴν μύτην του, ὁ ἄγγελος τίποτε. Πηγαίνουν παρέκει, ἀπαντοῦν ἕνα βόδι ψόφιο, ὅπου ἐβρώμα. Πάλιν πιάνει ὁ ἀσκητὴς τὴν μύτην του, ὁ ἄγγελος τίποτε. Πηγαίνουν παρέκει, ἀπαντοῦν ἕνα σκύλον ψόφιον. Πιάνει ὁ ἀσκητὴς τὴν μύτην του, ὁ ἄγγελος τίποτε.
Τὸ καλὸν
«Τὸ
δὲ καλὸν ποιοῦντες μὴ ἐκκακῶμεν» (Γαλ. στ΄ 9)
Στὸν κόσμο
αὐτὸ τὸν ψεύτικο, τὸν μάταιο, τὸν πλάνο
τί μ’ ὠφελεῖ μόνον νὰ ζῶ χωρὶς καλὸ
νὰ κάνω;
Ἐδῶ ’λα θὰ τ’ ἀφήσουμε καὶ μόνο ἡ
καλωσύνη
μονάχ’ αὐτὴ στὸν ἄνθρωπο αἰώνια θὰ
μείνῃ.
Βιώματα καὶ ἐμπειρίες μὲ τὸν Ἅγιο Παΐσιο
(BINTEO)
Παρακολουθῆστε τὸ ὑπέροχο ντοκιμαντὲρ - ὁδοιπορικό:
Περὶ Γάμου
Τοῦ μακαριστοῦ
Ἀρχιμ. Ἰωὴλ Γιαννακοπούλου*
«Καὶ τῇ ἡμέρᾳ τῇ τρίτῃ γάμος ἐγένετο ἐν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἦν ἡ μήτηρ τοῦ ᾿Ιησοῦ ἐκεῖ· ἐκλήθη δὲ καὶ ὁ ᾿Ιησοῦς καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ εἰς τὸν γάμον. καὶ ὑστερήσαντος οἴνου λέγει ἡ μήτηρ τοῦ ᾿Ιησοῦ πρὸς αὐτόν· οἶνον οὐκ ἔχουσι. λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· τί ἐμοὶ καὶ σοί, γύναι; οὔπω ἥκει ἡ ὥρα μου. λέγει ἡ μήτηρ αὐτοῦ τοῖς διακόνοις· ὅ,τι ἂν λέγῃ ὑμῖν, ποιήσατε. ἦσαν δὲ ἐκεῖ ὑδρίαι λίθιναι ἓξ κείμεναι κατὰ τὸν καθαρισμὸν τῶν ᾿Ιουδαίων, χωροῦσαι ἀνὰ μετρητὰς δύο ἢ τρεῖς. λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· γεμίσατε τὰς ὑδρίας ὕδατος. καὶ ἐγέμισαν αὐτὰς ἕως ἄνω. καὶ λέγει αὐτοῖς· ἀνλήσατε νῦν καὶ φέρετε τῷ ἀρχιτρικλίνῳ. καὶ ἤνεγκαν. ὡς δὲ ἐγεύσατο ὁ ἀρχιτρίκλινος τὸ ὕδωρ οἶνον γεγενημένον - καὶ οὐκ ᾔδει πόθεν ἐστίν· οἱ δὲ διάκονοι ᾔδεισαν οἱ ἠντληκότες τὸ ὕδωρ - φωνεῖ τὸν νυμφίον ὁ ἀρχιτρίκλινος καὶ λέγει αὐτῷ· πᾶς ἄνθρωπος πρῶτον τὸν καλὸν οἶνον τίθησι, καὶ ὅταν μεθυσθῶσι, τότε τὸν ἐλάσσω· σὺ τετήρηκας τὸν καλὸν οἶνον ἕως ἄρτι. Ταύτην ἐποίησε τὴν ἀρχὴν τῶν σημείων ὁ ᾿Ιησοῦς ἐν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας καὶ ἐφανέρωσε τὴν δόξαν αὐτοῦ, καὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ. Μετὰ τοῦτο κατέβη εἰς Καπερναοὺμ αὐτὸς καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ ἐκεῖ ἔμειναν οὐ πολλὰς ἡμέρας.»
(Ἰωάν. β΄ 1-12)
Ὁ Κύριος παρθένος καὶ ἀπὸ μητέρα Παρθένο γεννημένος βρίσκεται σὲ γάμο. Τί εἵλκυσε τὸν Κύριο στὸν γάμο; Σὲ τί ἑλκύει καὶ μᾶς ὁ γάμος; Ἰδοὺ οἱ δύο ὄψεις τοῦ θέματος.
Καὶ πρῶτον: Ὁ Κύριος στὸν γάμο. Πέντε λόγοι εἵλκυσαν τὸν Κύριο στὸν γάμο.
Τὸ ἀποφασιστικὸ ξεκίνημα
τοῦ Tito
Colliander (Τίτο Κολλίαντερ)*
ΘΕΛΕΙΣ νὰ σώσεις τὴν ψυχή σου καὶ νὰ κερδίσεις τὴν αἰώνια ζωή; Ἀποφάσισε ἀπὸ
τώρα ν᾿ ἀλλάξεις πορεία. Ὑπερνίκησε τὴν τεμπελιά σου, κάνε τὸ σημεῖο τοῦ
σταυροῦ καὶ πὲς μὲ θέρμη καὶ πίστη: Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν.
ΔΕΝ
κατακτᾶ κανεὶς τὴν πίστη μόνο μὲ εὐσεβεῖς στοχασμούς, ἀλλὰ κυρίως μὲ ἀγωνιστικὴ
προσπάθεια. Δὲν μᾶς μαθαίνουν οἱ λέξεις καὶ οἱ θεωρίες τὶ εἶναι ὁ Θεός, ἀλλὰ ἡ
ἐμπειρία τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Πρέπει ν᾿ ἀνοίξουμε τὸ παράθυρο γιὰ νὰ μπεῖ μέσα
ὁ δροσερὸς ἀέρας. Πρέπει νὰ βγοῦμε ἔξω γιὰ νὰ μᾶς λούσει στὸ φῶς του ὁ ἥλιος.
Ποτὲ δὲν μποροῦμε νὰ φτάσουμε σ᾿ ἕνα σκοπό, ἂν καθόμαστε στὴν ἡσυχία μας καὶ
περιμένουμε, λένε οἱ ἅγιοι Πατέρες. Ἂς γίνει παράδειγμά μας ὁ ἄσωτος υἱός. «Καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ».
(Λουκᾶ ιε΄ 20).
ΜΠΟΡΕΙ νά ᾿σαι χωμένος στὰ γήϊνα πράγματα καὶ ἁλυσοδεμένος μ᾿ αὐτά. Ποτὲ δὲν εἶναι ἀργά. Δὲν γράφτηκε χωρὶς λόγο στὴν Ἁγία Γραφή, ὅτι ὁ Ἀβραὰμ ἦταν ἑβδομήντα πέντε χρονῶν ὅταν ἀναχώρησε ἀπὸ τὴν πατρίδα του καὶ ὅτι ὁ ἐργάτης ποὺ ἔρχεται τὴν ἑνδέκατη ὥρα, παίρνει τὸ ἴδιο μεροκάματο μ᾿ αὐτὸν ποὺ ἔρχεται τὴν πρώτη.