Ὁ ἅγιος Ἱερομάρτυς Λέων

Ὁ ἅγιος Ἱερομάρτυς Λέων

Ἑορτάζει τὴν ι΄ (10η) Μαρτίου.

   Ὁ ἅγιος μάρτυς Λέων καταγόταν ἀπ᾿ τὴν οἰκογένεια Κορόμπτσουκ τῆς περιοχῆς Χέλμ. Ὅμως γεννήθηκε μακρυὰ ἀπὸ τὴν ἰδιαιτέρα πατρίδα τῶν προγόνων του, τὸ 1919 στὸν νομὸ Γιαροσλὰβ τῆς Ρωσσίας, ἐπειδὴ οἱ γονεῖς του τότε, μετὰ τὸν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εἶχαν μεταναστεύσει σ᾿ ἐκεῖνα τὰ μέρη.

   Σύντομα ὅμως ἐπέστρεψαν στὴν περιοχὴ τοῦ Χέλμ, ὅπου ὁ πατέρας του, ὁ εὐλαβέστατος ἱερέας Γαβριήλ, ἔγινε ἐφημέριος στὸ χωριὸ Κούλνο. Ὁ νεαρὸς Λέων σπούδασε στὴν ἀνωτάτη Σχολὴ τῆς πόλεως Πσέμισλ καὶ στὸ Λβόβ, καὶ κατόπιν, τὰ χρόνια 1936-1939, τελείωσε τὴν ἱεροψαλτικὴ σχολὴ ποὺ βρισκόταν στὸ μοναστῆρι τοῦ Ἁγίου Ὀνουφρίου, στὴν Γιαμπλέτσνα.

Οἱ ἅγιοι 40 Μάρτυρες

 

Οἱ ἅγιοι 40 Μάρτυρες

 

   Ἦταν ἡ ἐποχὴ ποὺ τὸ κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ ἀνάμεσα σὲ ξίφη καὶ φλόγες, σὲ θηρία καὶ μαρτύρια καὶ ἄλλα ἀπάνθρωπα βασανιστήρια, προχωροῦσε σὰν φλόγα κι αὐτὸ ἄϋλη καὶ θεία κι ἄναψε στὶς ψυχὲς τὸν θεῖο ἔρωτα τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ καὶ κατέτρωγε σὰν φωτιὰ ἀνίκητη τὸν ἁμαρτωλὸ τῆς εἰδωλολατρείας κόσμο.

   Ἀρχὲς τοῦ 4ου μ.Χ. αἰῶνα. Ὁ Λικίνιος, ἀντίπαλος τοῦ Μ. Κωνσταντίνου, εἶχε κηρύξει νέο διωγμὸ τῶν Χριστιανῶν. Ἕνα τάγμα βάδιζε κατὰ τὸν Πόντο γιὰ νὰ ἐπιδοθεῖ στὸν διωγμὸ τῶν πιστῶν τῆς Ἐκκλησίας. Ὅμως καὶ μέσα στὸν εἰδωλολατρικὸ στρατὸ εἶχε ἔλθει ἡ φωτιὰ τῆς Χριστιανικῆς πίστεως. Φωτιὰ γιὰ νὰ φωτίσει, γιὰ νὰ θερμάνει, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ κατακαύσει τὴν παρανομία. Σαράντα ἀπ’ τοὺς στρατιῶτες, οἱ καλλίτεροι ἤτανε Χριστιανοί. Ὁ Ἔπαρχος τῆς Καππαδοκίας Ἀγρικόλας, τρόμαξε ὅταν τοῦ ἔφεραν τὴν εἴδηση. Τοὺς φώναξε κοντά του, τοὺς ἐπαίνεσε, τοὺς ὑπενθύμισε πὼς ἦταν οἱ καλλίτεροι στὸ τάγμα καὶ πὼς δὲν πίστευε πὼς ἦταν ἀλήθεια ὅτι πίστευσαν τὴν Χριστιανικὴ θρησκεία. Τοὺς παρεκάλεσε νὰ θυσιάσουν στὰ εἴδωλα γιὰ νὰ δεῖ ὁ κόσμος πὼς ἦταν ψέμματα καὶ διαδόσεις ὅσα λεγότανε γι’ αὐτούς.

Ὁ βίος μας

Ὁ βίος μας

 

Εἶν’ ἡ ζωή μας πέλαγος σκοπέλων καὶ ὑφάλων

Σύ, Κύριέ μου, φύλαττε ἐμὲ καὶ εἴ τιν’ ἄλλον.

Γονυπετῶς Σοῦ δέομαι καὶ νύκτα καὶ ἡμέραν

βοήθησόν με ἀσφαλὴς νὰ ἔλθω ἀντιπέραν.

Ὁ ὅσιος Θεοφύλακτος ἐπίσκοπος Νικομηδείας ὁ Ὁμολογητής

Ὁ ὅσιος Θεοφύλακτος ἐπίσκοπος Νικομηδείας ὁ Ὁμολογητής

Ἑορτάζει τὴν η΄ (8η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Καὶ σαρκὸς ἐξόριστος, ὡς καὶ πατρίδος,

Θεῖος Θεοφύλακτος, οὗ Θεὸς φύλαξ.

Ἤλυθεν ὀγδοάτῃ Θεοφύλακτος Θεοῦ ἄγχι.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Θεοφύλακτος καταγόταν ἀπ’ τὰ μέρη τῆς Ἀνατολῆς, ἐν ἔτει ψοθ΄ (779). Ἀφοῦ ἦλθε στὴν Κωνσταντινούπολη φιλιώθηκε μὲ τὸν Ταράσιο τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ὅταν ἀκόμη ἦταν πρωτασηκρήτης (δηλαδὴ πρῶτος ἀνάμεσα στοὺς ὑπηρετοῦντες τὶς βασιλικὲς Σάκρες καὶ τὰ γράμματα, οἱ ὁποῖοι στὰ λατινικὰ ὀνομάζονται ἀσηκρῆτες¹), καὶ ἀπ’ αὐτὸν καλῶς ἐκπαιδεύθηκε στὰ θεῖα. Ὅταν μὲ θεία ψήφο ἀνέβηκε ὁ Ταράσιος στὸν θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀφοῦ βγῆκε θεληματικῶς ἀπ’ τὸν θρόνο ὁ προκάτοχός του Παῦλος ὁ Κύπριος, -ὁ ὁποῖος, ἐπειδὴ ἔλαβε τὴν ἀρχιερωσύνη ἀπὸ τοὺς εἰκονομάχους, ὀνόμαζε μόνος τὸν ἑαυτό του ἀνάξιο-, τότε Μιχαὴλ ὁ Συνάδων καὶ ὁ ἱερὸς Θεοφύλακτος, γίνονται μοναχοὶ καὶ στέλνονται ἀπ’ τὸν ἅγιο Ταράσιο στὸ μοναστῆρι ποὺ βρίσκεται στὴν εἴσοδο τῆς Μαύρης θάλασσας. Ἐκεῖ λοιπὸν μιὰ φορά, ὅταν ἦταν καύσωνας μεγάλος στὸν καιρὸ τοῦ θέρους καὶ διψοῦσαν ὑπερβολικά, τότε οἱ μακάριοι γιὰ γύμνασμα τῆς δίψας καὶ ἐγκρατείας τους ἄνοιξαν τὴν χάλκινη κάνουλα τῆς βρύσης κι ἀφῆκαν νὰ χύνεται τὸ νερό, χωρὶς αὐτοὶ νὰ πιοῦνε καθόλου. Τοῦτοι οἱ ἅγιοι ἦσαν παρόντες καὶ στὴν ἁγία καὶ Οἰκουμενικὴ ἑβδόμη Σύνοδο καὶ τὴν κόσμησαν μὲ τὰ ἔργα καὶ τὰ λόγια τους.

Ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ

Ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ

Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὅτε κρίνων γῆν, ὁ κριτὴς πάντων κάθῃ,

τῆς Δεῦτε φωνῆς ἄξιον κἀμὲ κρίνοις.

   Μετὰ τὶς δύο παραβολές, τοῦ Τελώνου καὶ Φαρισαίου, καὶ τοῦ Ἀσώτου, οἱ θειότατοι Πατέρες διέταξαν νὰ (τελοῦμε) κάνουμε τὴν μνήμη τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ μὴ τύχει κανεὶς καὶ ἀκούγοντας σ’ ἐκεῖνες (τὶς δύο παραβολὲς) τὴν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ πέσει σὲ ἀμέλεια, λέγοντας μὲ τὸν νοῦ του, «φιλάνθρωπος εἶναι ὁ Θεὸς καὶ ὅταν μία φορὰ παύσω ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, εὔκολα θέλει νὰ τελειώσω τὰ πάντα». Διὰ τοῦτο ἔταξαν ἐδῶ τὴν φοβερὴ ἐκείνη ἡμέρα (τῆς Κρίσεως), γιὰ νὰ φοβήσουν τοὺς ἀμελεῖς, μὲ τὸ μέσο τοῦ θανάτου, καὶ μὲ τὴν προσδοκία τῶν βασάνων, καὶ νὰ τοὺς διεγείρουν (παρακινήσουν) σὲ κατόρθωση ἀρετῆς, νὰ μὴν ἀποβλέπουν μόνο στὴν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ καὶ ξεθαρρεύουν, ἀλλὰ νὰ συλλογίζονται καὶ ὅτι εἶναι δίκαιος Κριτής, καὶ ἀποδίδει στὸν καθένα κατὰ τὰ ἔργα του· καὶ κατ’ ἕνα ἄλλον τρόπον, ἐπειδὴ προηγήθηκαν οἱ ψυχές, ἔπρεπε νὰ ἔλθει ὁ Κριτής. Τρόπον τινά δηλαδή, καὶ ἡ παροῦσα ἑορτή, σὰν τέλος εἶναι ὅλων τῶν ἑορτῶν, διότι καὶ αὐτὴ (ἡ Κρίση) τελευταία θὰ εἶναι γιὰ ὅλα τὰ δικά μας (τὰ ἀνθρώπινα). Διότι πρέπει νὰ στοχαζόμασθε πὼς στὴν ἐρχόμενη Κυριακή, θὰ βάλουν -οἱ Πατέρες- τὴν ἀρχὴ τοῦ κόσμου, καὶ τὴν ἔξωση τοῦ Ἀδὰμ ἀπ’ τὸν Παράδεισο. Ἡ δὲ παροῦσα εἶναι τέλος ὅλων τῶν δικῶν μας σπουδῶν (φροντίδων) καὶ πράξεων καὶ τὸ τέλος τοῦ κόσμου αὐτοῦ. Καὶ τὴν ἔβαλαν -οἱ ἅγιοι Πατέρες- στὴν ἡμέρα τῆς Ἀπόκρεω, θεωρῶ, γιὰ νὰ συστείλουν (περιορίσουν) μᾶλλον τὴν τρυφὴ (ἐπιδίωξη ἡδονῶν) καὶ τὴν ἀφροσύνη, ἀπὸ τὸν φόβο τῆς ἑορτῆς, καὶ νὰ σύρουν τοὺς ἀνθρώπους στὴν συμπάθεια τῶν πλησίον· καὶ ἐπίσης, ἐπειδὴ στὴν ἐρχόμενη Κυριακὴ μὲ τὸ πρόσωπο τοῦ Ἀδὰμ θὰ ἀποβληθοῦμε τυπικὰ ὅλοι ἀπὸ τὴν τρυφὴ (ἄνεση) τοῦ Παραδείσου, ἕως ὅτου νὰ ἔλθει ὁ Χριστός, καὶ νὰ μᾶς ἐπαναγάγει πάλι στὸν Παράδεισο.

Τὸ Σάββατο τῶν ψυχῶν

Τὸ Σάββατο τῶν ψυχῶν

Τὸ Σάββατο πρὸ τῆς Ἀπόκρεῳ.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀμνημόνησον πταισμάτων νεκροῖς, Λόγε,

τὰ χρηστὰ νεκρὰ σπλάγχνα σου μὴ δεικνύων.

   Τὸ Σάββατο αὐτό, ποὺ προηγεῖται τῆς Δευτέρας Παρουσίας (Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω), οἱ θειότατοι Πατέρες -κινούμενοι ἀπὸ φιλανθρωπία- θέσπισαν, νὰ ἐπιτελοῦμε μνήμη ὅλων τῶν ἀπ’ αἰῶνος εὐσεβῶς τελευτησάντων ἀνθρώπων. Γιατί, ἐπειδὴ ἀνάμεσα σὲ τόσων λογιῶν θανάτους, ποὺ συμβαίνουν στοὺς ἀνθρώπους, ἴσως πολλοὶ πένητες καὶ ἄποροι, δὲν ἀξιώθηκαν τῶν ἐκκλησιαστικῶν ψαλμωδιῶν καὶ μνημοσύνων, διὰ τοῦτο οἱ θεῖοι Πατέρες διέταξαν, νὰ κάμει ἡ Ὀρθόδοξη Καθολικὴ Ἐκκλησία μνημόσυνα κοινὰ γιὰ ὅλους, γιὰ νὰ περιλαμβάνονται μέσα στὶς κοινὲς αὐτὲς ἐπιμνημόσυνες δεήσεις καὶ ὅσοι κατὰ μέρος δὲν ἔτυχαν τῶν συνήθων μνημοσύνων, ἀπὸ κάποια ὁποιαδήποτε ἀφορμή. Κι αὐτὴ τὴν περὶ τῶν μνημοσύνων διάταξη, τὴν ἔλαβαν οἱ Πατέρες ἀπ’ τοὺς Ἱεροὺς Ἀποστόλους, κατὰ παράδοση, διδάσκοντες ὅτι αὐτὰ ποὺ γίνονται ὑπὲρ τῶν κεκοιμημένων προξενοῦν σ’ αὐτοὺς μεγάλη ὠφέλεια.

Ὁ ὅσιος Μᾶρκος ὁ ἀσκητής

Ὁ ὅσιος Μᾶρκος ὁ ἀσκητής

Ἑορτάζει τὴν ε΄ (5η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Σιγᾷς ὁ Μᾶρκος τῷ τεθνηκότων νόμῳ,

Ἀλλ’ οὐ σιγῇ δώσω σε καὶ τεθνηκότα.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος Μᾶρκος ἤκμασε κατὰ τὸ υλ΄ (430) ἔτος ἀπὸ Χριστοῦ καὶ ἀφοῦ ἔγινε σὲ ὅλα φιλόπονος ἐπιδόθηκε στὴν μελέτη τῶν θείων Γραφῶν κ’ ἔφτασε στὸ ἄκρο τῆς ἀσκήσεως καὶ ἀρετῆς. Σημεῖο καὶ ἀπόδειξη τῶν δύο τούτων εἶναι καὶ οἱ συγγραφέντες παρ’ αὐτοῦ λόγοι, οἱ ὁποῖοι εἶναι γεμάτοι ἀπὸ κάθε παιδεία καὶ ὠφέλεια, καὶ ἡ δοθεῖσα σὲ αὐτὸν ἐνέργεια τῶν θαυμάτων. Κι ἀπὸ τὰ θαύματα τοῦτα εἶναι ἀναγκαῖο ἐδῶ νὰ διηγηθοῦμε.

Εἶπε Γέρων…

Εἶπε Γέρων…

   Ἀδύνατον εἶναι νὰ γίνει ὁ ἄνθρωπος ἀπαθής, ἂν δὲν κατοικήσει μέσα του ὁ Θεός, ἔλεγε κάποιος Πατήρ.

   Ἕνας νέος μοναχὸς εἶπε περίλυπος στὸν ὅσιο Ποιμένα:

   — Τὸ σῶμα μου, Ἀββᾶ, ἔχει ἀτονίσει πιὰ ἀπὸ τὴν ἄσκηση, ἀλλὰ τὰ πάθη μου δὲν ἐννοοῦν νὰ ὑποχωρήσουν.

   — Τὰ πάθη, παιδί μου, τοῦ ἀποκρίθηκε ὁ σοφὸς Πατήρ, μοιάζουν μὲ τὰ σκληρὰ ἀγκάθια, πού, γιὰ νὰ τὰ ξερριζώσεις, πρέπει νὰ ματώσουν τὰ χέρια σου.

Ὁ ὅσιος Γεράσιμος ὁ Ἰορδανίτης

Ὁ ὅσιος Γεράσιμος ὁ Ἰορδανίτης

Ἑορτάζει τὴν δ΄ (4η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὑπηρέτης θὴρ τῷ Γερασίμῳ γέρας,

Θῆρας παθῶν κτείναντι πρὶν λῆξαι βίου.

Τῇ δὲ τετάρτῃ Γεράσιμος βιότοιο ἀπέπτη.

   Ὁ ὅσιος Γεράσιμος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Κωνσταντίνου τοῦ βασιλέως τοῦ καλουμένου Πωγωνάτου, ἐν ἔτει χο΄ (670), ὅπως λέγει Σωφρόνιος ὁ Ἱεροσολύμων, ποὺ ἔγραψε τὸν βίο τοῦ ὁσίου τούτου¹. Ἀπὸ μικρὸ παιδάκι ἀφοῦ στερεώθηκε μὲ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ κ’ ἐνδύθηκε τὸ σχῆμα τῶν μοναχῶν πῆγε στὴν βαθύτερη ἔρημο τῆς Θηβαΐδος. Καὶ σὲ τόσο ὕψος ἀρετῶν ἔφτασε καὶ τόση οἰκειότητα ἔλαβε πρὸς τὸν Θεό, ἐπειδὴ φύλαξε τὸ κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν καθαρό, ὥστε εἶχε ὑπὸ τήν ἐξουσία του κι αὐτὰ τὰ ἄγρια θηρία. Διότι τὸν ὑπηρετοῦσε ἕνα λιοντάρι, τὸ ὁποῖο ἐκτὸς τῶν ἄλλων εἶχε καὶ τὸ ἑξῆς διακόνημα: τὸ νά βόσκει τὸ γαϊδουράκι ποὺ μετέφερε τὸ νερὸ στὸν ὅσιο. Μιὰ φορὰ λοιπόν, πέρασαν ἀπὸ κεῖ κάποιοι πραγματευτὲς² καὶ βλέποντας τὸ γαϊδουράκι μόνο του τὸ ἔκλεψαν, τὸ δὲ λιοντάρι κοιμόταν καὶ δὲν αἰσθάνθηκε τίποτε. Ἔτσι τὸ ἑσπέρας γύρισε στὸν Ὅσιο χωρὶς νὰ ἔχει μαζί του τὸ γαϊδουράκι κατὰ τὴν συνήθεια.

Ἀνακοινωθὲν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου γιὰ τὸ τραγούδι ποὺ θὰ ἐκπροσωπήσει τὴν Κύπρο στὴν Eurovision

Ἀνακοινωθὲν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου γιὰ τὸ τραγούδι ποὺ θὰ ἐκπροσωπήσει τὴν Κύπρο στὴν Eurovision

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

   Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, μετὰ τὴ δημοσιοποίηση τοῦ τίτλου καὶ τοῦ περιεχομένου τοῦ τραγουδιοῦ, τὸ ὁποῖο, δυστυχῶς, ἐνέκρινε τὸ Διοικητικὸ Συμβούλιο τοῦ Ραδιοφωνικοῦ Ἱδρύματος Κύπρου (ΡΙΚ) καὶ τὸ ὁποῖο θὰ ἐκπροσωπήσει τὴν πατρίδα μας στὸν διαγωνισμὸ τραγουδιοῦ τῆς Eurovision, ἐκφράζει ἔντονη διαφωνία καὶ ἀπογοήτευση τόσο γιὰ τὴ στάση τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ ΡΙΚ ὅσο καὶ τῶν ἄλλων ἰθυνόντων, οἱ ὁποῖοι ἀντὶ νὰ συμβάλουν στὴν προώθηση τῶν δικαίων τοῦ λαοῦ μας καὶ στὴν προβολὴ τῶν αἰτημάτων του γιὰ ἐλευθερία καὶ κατίσχυση τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν, μέσω ὁποιουδήποτε προσφερόμενου διεθνοῦς βήματος προέκριναν τὴν παγκόσμια γελοιοποίησή μας μὲ τὴν παρουσίαση τῆς διακήρυξης ὅτι παραδίδουμε τὸν ἑαυτό μας στὸ διάβολο καὶ ὅτι προάγουμε μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ τὴν λατρεία του. Πρόκειται οὐσιαστικὰ γιὰ τὴν ἐξύμνηση μίας μοιρολατρικῆς ὑποταγῆς καὶ παράδοσης τοῦ ἀνθρώπου στὴν ἐξουσία τοῦ διαβόλου.