Γιὰ τὸ ξερίζωμα τῆς ἐπιθυμίας γιὰ τὴν ἀπόλαυση

Γιὰ τὸ ξερίζωμα τῆς ἐπιθυμίας γιὰ τὴν ἀπόλαυση

τοῦ Tito Colliander (Τίτο Κολλίαντερ)*

   Εἶναι γραμμένο, ὅτι πρέπει νὰ βροῦμε «τὴν στενὴν ὁδὸν τὴν ἀπάγουσαν εἰς τὴν ζωὴν» καὶ ὅτι θὰ χρειαστεῖ νὰ ἀγωνιστοῦμε γιὰ νὰ μποῦμε ἀπὸ τὴ «στενὴ πύλη». «Ὅτι πολλοί, λέγω ὑμῖν, ζητήσουσιν εἰσελθεῖν καὶ οὐκ ἰσχύουσι» (Λουκᾶ ιγ΄ 24).

   Δὲν εἶναι δύσκολο νὰ καταλάβουμε τί θέλει νὰ πεῖ ὁ Κύριος. Ἡ ἐξήγηση βρίσκεται ἀκριβῶς στὴν ἀπροθυμία μας νὰ καταδιώξουμε καὶ νὰ νικήσουμε τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό μας. Ἴσως κατορθώνουμε νὰ περιορίσουμε ὣς ἕνα βαθμὸ τὰ μεγάλα μας ἐλαττώματα. Δὲν προσέχουμε ὅμως τὰ μικρά. Ἀντίθετα τὰ ἀφήνουμε ἐλεύθερα καὶ μεγαλώνουν ἀνεμπόδιστα. Δὲν εἴμαστε κλέφτες, οὔτε ἅρπαγες καὶ ἄδικοι. Ἐν τούτοις φλυαροῦμε εὐχαρίστως καὶ ἴσως καὶ γιὰ πράγματα ποὺ δὲν πρέπει νὰ κάνουμε οὔτε κουβέντα. Μπορεῖ νὰ μὴ φᾶμε τὸ φαγητό μας γιὰ λόγους αὐτοκυριαρχίας, ἀλλὰ πίνουμε πάρα πολὺ καφὲ ἢ τσάι στὴ θέση τοῦ φαγητοῦ. Ἡ καρδιὰ παραμένει γεμάτη ἀπὸ ἐπιθυμίες. Οἱ ρίζες τοῦ κακοῦ δὲν ξεριζώθηκαν ἀπὸ μέσα μας. Περιπλανιόμαστε μέσα σὲ πυκνὲς λόχμες ποὺ ἀπ᾿ αὐτὲς εἶναι γεμάτη ἡ γῆ τῆς ψυχῆς μας.

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

   Δικαίως τὸν ὀνόμασε μεγαλομάρτυρα ἡ Ἐκκλησία καὶ δικαίως τὸν ἀγάπησαν καὶ τὸν τιμοῦν οἱ Χριστιανοί. Ἔζησε στὰ χρόνια τῶν σκληροτέρων διωγμῶν. Μικρὸ παιδάκι ἀκόμα εἶδε τὸν πατέρα του νὰ φεύγει μὲ μαρτυρικὸ θάνατο γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ. Ἔμεινε ὁ Γεώργιος μόνη παρηγοριὰ στὴν πονεμένη χριστιανὴ μητέρα του, ποὺ ἔφυγε κι αὐτὴ νωρὶς ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ δὲν πρόφθασε νὰ δεῖ τὸν μαρτυρικὸ θάνατο τοῦ μονάκριβου παιδιοῦ της.

   Στὸν θάνατό της ὁ Γεώργιος πῆρε ἄδεια ἀπὸ τὸν στρατὸ κι ἦρθε ἀπ’ τὴν Νικομήδεια, ποὺ ὑπηρετοῦσε στὴν Λύδδα τὴν πατρίδα τῆς μητέρας του, πούλησε τὴν περιουσία της καὶ μοίρασε τὸ μεγαλύτερο μέρος ἀπ’ αὐτὴν στοὺς φτωχοὺς χριστιανούς.

Κανὼν Ἀναστάσεως

Κανὼν Ἀναστάσεως

Ἦχος α΄.

Ψάλλουν οἱ Πατέρες τοῦ Ἱεροῦ Κουτλουμουσιανοῦ Κελλίου Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου Καρυὲς Ἁγίου Ὄρους.

 

  

Ἡ Κυριακὴ τοῦ Πάσχα

Ἡ Κυριακὴ τοῦ Πάσχα

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Χριστὸς κατελθὼν πρὸς πάλην ᾍδου μόνος,

Λαβὼν ἀνῆλθε πολλὰ τῆς νίκης σκῦλα.

   Τὴν Ἁγία καὶ μεγάλη Κυριακὴ τοῦ Πάσχα, ἑορτάζουμε τὴν ζωηφόρο καὶ φωτοφόρο Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὴν ὁποία καὶ Πάσχα ἀπὸ τὴν ἑβραϊκὴ γλῶσσα ὀνομάζουμε, τὸ ὁποῖο στὴν δική μας γλῶσσα θέλει νὰ πεῖ διάβαση¹. Ἐπειδή, ὅταν ὁ Θεὸς ἀποφάσισε νὰ ἐλευθερώσει τὸ ἑβραϊκὸ γένος ἀπ᾿ τὴν σκλαβιὰ τῆς Αἰγύπτου, ἀφοῦ μὲ πολλὲς πληγὲς πίεσε τὸν Φαραὼ νὰ τοὺς ἀπολύσει γιὰ νὰ φύγουν, στὴν ὁλοϋστερινὴ (τελευταία) πληγή, ποὺ ἦταν ὁ θάνατος ὅλων τῶν πρωτοτόκων, γνωρίζοντας ὁ Θεὸς πὼς τότε ἐξ ἀνάγκης ἔμελλε νὰ τοὺς δώσει τὴν ἄδεια, πρόσταξε τὸν Μωϋσῆ νὰ πεῖ σ’ ὅλον τὸν λαὸ τῶν Ἑβραίων ἐκείνη τὴν νύκτα νὰ σφάξει κάθε σπίτι ἕνα χρονιάρικο κριάρι καὶ νὰ τὸ κάμουν ὁλάκερο ὀπτὸ (ψητό), κι᾿ ὅλη τὴν νύκτα ἐκείνη νὰ τὸ φάγουν ὅλο, ὀρθοί, μὲ ἄζυμα, μὲ ὑποδήματα στὰ πόδια καὶ σπουδαστικὰ (βιαστικά), γιατὶ λέγει αὐτὸ εἶναι Πάσχα, δηλ. διάβαση. Διότι τὸ πρωῒ ξημερώνοντας ἔμελλε νὰ διαβοῦν τὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα διὰ ξηρᾶς καὶ νὰ περάσουν στὴν ἀντικρυνὴ ἔρημο, κι ἔτσι νὰ γλυτώσουν παντελῶς ἀπὸ τὴν τυραννία τῶν Αἰγυπτίων.

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΕΠΙ ΤΩ ΑΓΙΩ ΠΑΣΧΑ 2021

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ - ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ EΛΕΟΣ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

* * *

 

   Τήν ψυχωφελῆ πληρώσαντες Τεσσαρακοστήν καί προσκυνήσαντες τά Πάθη καί τόν Σταυρόν τοῦ Κυρίου, ἰδού καθιστάμεθα σήμερον κοινωνοί τῆς ἐνδόξου Αὐτοῦ Ἀναστάσεως, λαμπρυνόμενοι τῇ πανηγύρει καί ἀναβοῶντες ἐν χαρᾷ ἀνεκλαλήτῳ τό κοσμοσωτήριον ἄγγελμα «Χριστός Ἀνέστη»!

   Ὅ,τι πιστεύομεν, ὅ,τι ἀγαπῶμεν, ὅ,τι ἐλπίζομεν ἡμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι συνδέεται μέ τό Πάσχα, ἀπό αὐτό ἀντλεῖ τήν ζωτικότητά του, ἀπό αὐτό ἑρμηνεύεται καί νοηματοδοτεῖται. Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ἀπάντησις τῆς Θείας ἀγάπης εἰς τήν ἀγωνίαν καί τήν προσδοκίαν τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά καί εἰς τήν «ἀποκαραδοκίαν» τῆς συστεναζούσης κτίσεως. Ἐν αὐτῇ ἀπεκαλύφθη τό νόημα τοῦ «ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ᾿ ὁμοίωσιν» καί τοῦ «καί εἶδεν ὁ Θεός τά πάντα, ὅσα ἐποίησεν, καί ἰδού καλά λίαν».

Τὸ Ἅγιο καὶ Μεγάλο Σάββατο

Τὸ Ἅγιο καὶ Μεγάλο Σάββατο

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μάτην φυλάττεις τὸν Τάφον, κουστωδία·

Οὐ γὰρ καθέξει Τύμβος αὐτοζωΐαν.

   Τὸ Ἅγιο καὶ Μεγάλο Σάββατο, ἑορτάζουμε τὴν θεόσωμο ταφὴ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος μας, καὶ τὴν κάθοδό Του στὸν Ἅδη, διὰ τῶν ὁποίων τὸ ἀνθρώπινο γένος λυτρώθηκε ἀπ᾿ τὴν φθορὰ καὶ μετέβη στὴν αἰώνια ζωή. Ἀπ᾿ ὅλες τὶς ἄλλες ἡμέρες τοῦ χρόνου οἱ Ἁγίες Τεσσαρακοστὲς εἶναι ἀνώτερες κατὰ τὸν σεβασμό· καὶ πάλι, ἀπ᾿ ὅλες τὶς ἄλλες Τεσσαρακοστὲς ἀνώτερη εἶναι ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστή· καὶ πάλι, ἀπὸ αὐτὴν ἀνώτερη καὶ μεγαλύτερη εἶναι ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα· καὶ τέλος, ἀπ᾿ τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα μεγαλύτερο καὶ θειότερο εἶναι τοῦτο τὸ μέγα καὶ Ἅγιο Σάββατο. Λέγεται δέ, μεγάλη Ἑβδομάδα καὶ μέγα Σάββατο, ὄχι ὅτι τάχα εἶναι οἱ ἡμέρες αὐτὲς μεγαλύτερες ἢ οἱ ὧρες, ἀλλ᾿ ἐπειδὴ τὰ μεγάλα καὶ ὑπερφυῆ τεράστια καὶ ἐξαίσια ἔργα τοῦ Σωτῆρος μας πραγματοποιήθηκαν καὶ συντελέσθηκαν κατὰ τὴν διάρκεια τούτης τῆς μεγάλης Ἑβδομάδος, διὰ τοῦτο λέγεται Μεγάλη.

Αὐτός εἶναι ὁ καρπός τῆς αὐτομεμψίας

Αὐτός εἶναι ὁ καρπός τῆς αὐτομεμψίας

Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσιανίνωφ

   Μαζί μέ τόν Σωτήρα μας Ἰησοῦ σταυρώθηκαν καί δυό ληστές, ἕνας στ᾿ ἀριστερά Του κι ἕνας στά δεξιά Του. Ὁ πρῶτος Τόν βλασφημοῦσε. Ὁ δεύτερος, ὅμως, ὁμολόγησε πώς, ἐνῶ ὁ ἴδιος ἦταν δίκαια καταδικασμένος γιά τά πολλά του ἐγκλήματα, ὁ Κύριος ὑπέφερε ἄδικα. Ἡ αὐτομεμψία τοῦ ἄνοιξε ξαφνικά τά μάτια τῆς καρδιᾶς, καί τότε σ᾿ ἐκεῖνον τόν Ἄνθρωπο, πού ἔπασχε ἄδικα, εἶδε τόν πανάγιο Θεό, πού πέθαινε γιά ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα. Οὔτε οἱ σοφοί οὔτε οἱ πρεσβύτεροι οὔτε οἱ ἀρχιερεῖς τῶν Ἰουδαίων ἀναγνώρισαν τόν Θεό στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ, μολονότι κατεῖχαν τόν θεῖο νόμο καί τόν μελετοῦσαν μέ ἐπιμέλεια. Κι ἕνας σταυρωμένος ληστής ἕγινε θεολόγος! Ὁμολόγησε δημόσια, μπροστά σ᾿ ὅλους ἐκείνους πού νόμιζαν πώς ἦταν σοφοί καί πού περιγελοῦσαν τόν Κύριο, ὄχι μόνο τήν ἀθωότητα ἀλλά καί τήν θεότητά Του. Τόν ἕνα ληστή ἡ βλασφημία, πού εἶναι ἡ πιό βαριά ἀπ’ ὅλες τίς ἁμαρτίες, τόν κατέβασε στόν ἅδη, διπλασιάζοντάς του μάλιστα τά αἰώνια βάσανα. Τόν ἄλλο ληστή ἡ εἰλικρινής αὐτομεμψία τόν ὁδήγησε πρῶτα στήν ἀληθινή θεογνωσία, στήν ὁμολογία τοῦ Λυτρωτῆ, πού εἶναι δυνατή μόνο στούς ταπεινούς, κι ἔπειτα στόν παράδεισο. Ὁ ἴδιος σταυρός καί γιά τούς δύο ληστές! Διαφορετικές, ὡστόσο, οἱ σκέψεις, διαφορετικά τά αἰσθήματα, διαφορετικά τά λόγια, διαφορετικές καί οἱ συνέπειές τους! Δίκαια οἱ ληστές αὐτοί θά μποροῦσαν νά θεωρηθοῦν ὡς οἱ δύο βασικοί τύποι ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Παρασκευή

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Παρασκευή

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ζῶν εἶ Θεὸς σὺ καὶ νεκρωθεὶς ἐν ξύλῳ,

ὦ νεκρὲ γυμνὲ καὶ Θεοῦ ζῶντος Λόγε.

 

Κεκλεισμένας ἤνοιξε τῆς Ἐδὲμ πύλας

βαλὼν ὁ λῃστὴς κλεῖδα τὸ Μνήσθητί μου.

   Τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Παρασκευὴ ἐπιτελοῦμε τὰ Ἅγια καὶ σωτήρια καὶ φρικτὰ Πάθη τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὰ ὁποῖα γιὰ μᾶς ἑκουσίως καταδέχθηκε, δηλαδὴ τοὺς ἐμπτυσμούς, τοὺς γέλωτας, τὰ ραπίσματα, τὰ κολαφίσματα, τὶς ὕβρεις, τὴν πορφυρὰν χλαῖναν, τὸν κάλαμον, τὸν σπόγγον, τὸ ὄξος, τοὺς ἤλους, τὴν λόγχην, καὶ τέλος τὸν σταυρὸν καὶ τὸν θάνατον, τὰ ὁποῖα ὅλα ἔγιναν καὶ τὰ ἔπαθε στὴν ἡμέρα τῆς Παρασκευῆς. Διότι ἀφοῦ ὁ φίλος καὶ μαθητὴς του ὁ Ἰούδας τὸν παρέδωκε στὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν του, πρῶτα τὸν ἔφεραν δεμένο στὸν Ἄννα τὸν Ἀρχιερέα· καὶ τοῦτος τὸν στέλνει στὸν Καϊάφα· καὶ ἐκεῖ ἐμπτύεται (φτύνεται) στὸ πρόσωπο καὶ κολαφίζεται (χαστουκίζεται) στὸ μάγουλο καὶ ἐμπαίζοντας καὶ περιγελῶντάς τον οἱ δυσσεβεῖς τοῦ ἔλεγαν· προφήτευσε μας Χριστέ, ποιὸς εἶναι ποὺ σὲ κτύπησε; ἔχοντάς του σκεπασμένους μὲ πανὶ τοὺς ὀφθαλμούς.

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Πέμπτη

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Πέμπτη

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Νίπτει μαθητῶν ἑσπέρας Θεὸς πόδας,

οὗ ποὺς πατῶν ἦν εἰς Ἐδὲμ δείλης πάλαι.

 

Διπλοῦς ὁ Δεῖπνος· πάσχα γὰρ νόμου φέρει

καὶ πάσχα καινόν, αἷμα, σῶμα Δεσπότου.

 

Προσεύχῃ· καὶ φόβητρα, θρόμβοι αἱμάτων,

Χριστέ, προσώπου· παραιτούμενος δῆθεν

θάνατον, ἐχθρὸν ἐν τούτοις φενακίζων.

 

Τί δεῖ μαχαιρῶν, τί ξύλων, λαοπλάνοι,

πρὸς τὸν θανεῖν πρόθυμον εἰς κόσμου λύτρον;

   Τέσσερα γεγονότα μᾶς παρέδωκαν οἱ θεῖοι Πατέρες νὰ ἑορτάζουμε σὲ αὐτὴ τὴν ἁγία ἡμέρα τῆς μεγάλης Πέμπτης· ἀπὸ τῶν Θείων καὶ Ἱερῶν Εὐαγγελίων αὐτὰ παραλάβαμε: πρῶτον τὸν ἱερὸ Νιπτῆρα· δεύτερον τὸν μυστικὸ δεῖπνο, δηλαδὴ τὴν παράδοση τῶν φρικτῶν Μυστηρίων· τρίτον τὴν ὑπερφυᾶ προσευχή· καὶ τέταρτον αὐτὴν τὴν προδοσία. Ἐπειδὴ τὸ ἑβραϊκὸ Πάσχα ἔμελλε νὰ γίνει κατὰ τὴν Παρασκευὴ καὶ σὲ αὐτὴ τὴν Παρασκευὴ ἔμελλε νὰ ἀκολουθήσει στὸν παλαιὸ τύπο ἡ ἀλήθεια, δηλαδὴ ἔμελλε νὰ θυσιασθεῖ τὸ ἀληθινὸ Πάσχα, ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτία τοῦ κόσμου, ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, τὸν ὁποῖο προτύπωσε ὁ ὑπὸ τῶν Ἑβραίων κατ’ ἔτος θυσιαζόμενος ἀμνός, ὁ ὁποῖος λεγόταν Πάσχα. Γιὰ τοῦτο αὐτὸς προλαμβάνει καὶ παραδίδει τὰ θεῖα του Μυστήρια ἐπάνω στὸν δεῖπνο τῆς ἑσπέρας τῆς Πέμπτης ἡμέρας. Διότι λέγουν οἱ θεῖοι Εὐαγγελιστὲς ὅτι ἐσθιόντων αὐτῶν, ἀφοῦ ἔλαβε ὁ Ἰησοῦς τὸν ἄρτο καὶ εὐλόγησε ἔκλασε (τεμάχισε) καὶ ἔδωσε στοὺς Μαθητές· καὶ εἶπε λάβετε φάγετε, τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον, καὶ εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες, τοῦτο γὰρ τὸ αἷμά μου, τὸ τῆς καινῆς Διαθήκης, τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν. Ὁμοίως λέγει καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος. Καὶ σημείωσαι, σὺ ἀναγνώστη, ὅτι ἄρτο λέγει ὁ Εὐαγγελιστὴς καὶ ὄχι ἄζυμο, διότι τὴν μεγάλη Πέμπτη ἄζυμα δὲν ἦταν, ἐπειδὴ τὰ ἄζυμα ἀρχινοῦσαν μαζὶ μὲ τὸ Πάσχα, τὸ ὁποῖο, καθὼς εἴπαμε, ἔμελλε νὰ φαγωθεῖ τὴν Παρασκευὴ ἑσπέρας.

Μυσταγωγῶν σου, Κύριε…

 

Μυσταγωγῶν σου, Κύριε…

Ἦχος πλ. α΄.

Ψάλλουν οἱ Πατέρες τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γρηγορίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

   Μυσταγωγῶν σου, Κύριε, τοὺς μαθητάς, ἐδίδασκες λέγων· ὦ φίλοι, ὁρᾶτε, μηδεὶς ὑμᾶς χωρίσει μου φόβος· εἰ γὰρ πάσχω, ἀλλ’ ὑπὲρ τοῦ κόσμου· μὴ οὖν σκανδαλίζεσθε ἐν ἐμοί, οὐ γὰρ ἦλθον διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχήν μου λύτρον ὑπὲρ τοῦ κόσμου. Εἰ οὖν ὑμεῖς φίλοι μού ἐστε, ἐμὲ μιμεῖσθε· ὁ θέλων πρῶτος εἶναι, ἔστω ἔσχατος· ὁ δεσπότης, ὡς ὁ διάκονος· μείνατε ἐν ἐμοί, ἵνα βότρυν φέρητε· ἐγὼ γάρ εἰμι τῆς ζωῆς ἡ ἄμπελος.

Ἑρμηνεία:

   Θέλοντας, Κύριε, νὰ εἰσαγάγεις τοὺς μαθητές Σου στὸ μυστήριο (τοῦ σταυρικοῦ θανάτου) Σου, ἔλεγες: Φίλοι μου, προσέχετε! Οὐδεὶς φόβος ἂς μὴ σᾶς χωρίσει ἀπὸ μένα. Διότι ναὶ μὲν τώρα ἐγὼ θὰ ὑποφέρω Παθήματα, ἀλλ’ αὐτὸ θὰ γίνει γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ κόσμου. Νὰ μὴ κλονισθεῖτε λοιπὸν στὴν πίστη σας πρὸς ἐμὲνα (βλέποντας τὶς ταπεινώσεις καὶ τοὺς ἐξευτελισμοὺς ποὺ θὰ ὑποστῶ), διότι δὲν ἦλθα στὴ γῆ γιὰ νὰ ὑπηρετηθῶ, ἀλλὰ γιὰ νὰ ὑπηρετήσω καὶ νὰ προσφέρω τὴν ζωή μου ὡς λύτρο γιὰ νὰ ἐλευθερωθεῖ ὁ κόσμος (ἀπὸ τὴν καταδυναστεία τοῦ Διαβόλου). Ἐὰν λοιπὸν σεῖς (σὲ ἀντίθεση πρὸς τὸν κόσμο), εἶσθε πιστοὶ καὶ πραγματικοὶ φίλοι μου, νὰ μιμεῖσθε ἐμένα. Ὅποιος δηλαδὴ θέλει νὰ εἶναι πρῶτος, ἂς εἶναι τελευταῖος (ἂς μὴ ἀγαπᾶ δηλαδὴ καὶ ἂς μὴ ἐπιδιώκει τὶς τιμὲς καὶ τὶς διακρίσεις)· ὁ κύριος ἂς εἶναι (ἁπλὸς καὶ ταπεινὸς) ὅπως ὁ ὑπηρέτης. Μείνατε ἑνωμένοι πραγματικὰ μαζί μου γιὰ νὰ φέρετε σταφύλια (πνευματικοὺς καρπούς), διότι ἐγὼ εἶμαι ἡ Ἄμπελος (Κληματαριὰ) ποὺ δίδει (στὰ κλήματα) ζωὴ (καὶ ὅποιος ἀποκοπεῖ ἀπὸ μένα δὲν καρποφορεῖ, ἀλλὰ ξεραίνεται καὶ πεθαίνει πνευματικά).