ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθ. δ΄ 18 - 23)

   «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, περιπατῶν ὁ Ἰησοῦς παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφόν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς.

   καὶ λέγει αὐτοῖς· δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων.

   οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ.

   Καὶ προβὰς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄλλους δύο ἀδελφούς, Ἰάκωβον τὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, ἐν τῷ πλοίῳ μετὰ Ζεβεδαίου τοῦ πατρὸς αὐτῷ καταρτίζοντας τὰ δίκτυα αὐτῶν, καὶ ἐκάλεσεν αὐτούς.

   οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα αὐτῶν ἠκολούθησαν αὐτῷ.

   Καὶ περιῆγεν ὅλην τὴν Γαλιλαίαν ὁ Ἰησοῦς διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ.»

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ Β΄

(Ῥωμ. β΄ 10 – 16)

   «Ἀδελφοί, δόξα δὲ καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη παντὶ τῷ ἐργαζομένῳ τὸ ἀγαθόν, Ἰουδαίῳ τε πρῶτον καὶ Ἕλληνι·

   οὐ γὰρ ἔστι προσωποληψία παρὰ τῷ Θεῷ.

   ὅσοι γὰρ ἀνόμως ἥμαρτον, ἀνόμως καὶ ἀπολοῦνται· καὶ ὅσοι ἐν νόμῳ ἥμαρτον, διὰ νόμου κριθήσονται.

   οὐ γὰρ οἱ ἀκροαταὶ τοῦ νόμου δίκαιοι παρὰ τῷ Θεῷ, ἀλλ᾿ οἱ ποιηταὶ τοῦ νόμου δικαιωθήσονται.

   ὅταν γὰρ ἔθνη τὰ μὴ νόμον ἔχοντα φύσει τὰ τοῦ νόμου ποιῇ, οὗτοι νόμον μὴ ἔχοντες ἑαυτοῖς εἰσι νόμος,

   οἵτινες ἐνδείκνυνται τὸ ἔργον τοῦ νόμου γραπτὸν ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν, συμμαρτυρούσης αὐτῶν τῆς συνειδήσεως καὶ μεταξὺ ἀλλήλων τῶν λογισμῶν κατηγορούντων ἢ καὶ ἀπολογουμένων-

   ἐν ἡμέρᾳ ὅτε κρινεῖ ὁ Θεὸς τὰ κρυπτὰ τῶν ἀνθρώπων κατὰ τὸ εὐαγγέλιόν μου διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ.»

«Ὁ Γέροντας πρόβλεπε τόν Β΄ παγκόσμιο πόλεμο…»

«Ὁ Γέροντας πρόβλεπε τόν Β΄ παγκόσμιο πόλεμο…»

Ἀπὸ τὸν Βίο τοῦ Ὁσίου Γεωργίου (Καρσλίδη)*

   Μιά μέρα ὁ Γέροντας κατέβηκε στή Δράμα καί πῆγε στό σπίτι μιᾶς γυναίκας πού ἔμενε στούς Κομνηνούς. Κάποια στιγμή, ἐκεῖ πού συζητοῦσαν εἶπε ὁ Γέροντας στή γυναίκα:

   – Ἐγώ θά πάω νά ξεκουραστῶ. Κάνε μου ἕναν καφέ καί φέρ᾿ τον μέσα.

   Ἡ γυναίκα ἔκανε τόν καφέ. Πῆγε στό δωμάτιο τοῦ Γέροντα, ἀλλά δέν τόν βρῆκε μέσα. Οἱ πόρτες, τά παράθυρα ὅλα ἦταν κλειστά. Ὕστερα ἡ γυναίκα βγῆκε ἔξω μήπως ἦταν στήν αὐλή. Οὔτε κι ἐκεῖ τόν βρῆκε. Περίμενε δυό ὁλόκληρες ὧρες. Ξαναμπῆκε στό δωμάτιο. Παραξενεύτηκε. Ὁ Γέροντας ἦταν μέσα. Περίεργο, ποῦ ἦταν τόσην ὥρα; Ὁ Γέροντας κατάλαβε τήν ἀπορία της καί τῆς εἶπε:

Εἶπε Γέρων…

 

Εἶπε Γέρων…

   Ὅταν ἐπρόκειτο νὰ φύγει ἀπὸ τὸν μάταιο τοῦτο κόσμο ὁ ὅσιος Παμβώ, διηγεῖται ὁ Παλλάδιος, ἐβεβαίωνε τοὺς συνασκητές του, πώς, ἀφ᾿ ὅτου ἔγινε Μοναχός, δὲν ἔμεινε οὔτε μιὰ μέρα χωρὶς ἐργασία, οὔτε ψωμὶ ἔφαγε ποτὲ δωρεάν.

 

   Ἄλλος σοφὸς Πατὴρ συμβουλεύει:

   – Μὴ συνηθίζεις νὰ ἐλέγχεις τὸν ἀδελφό σου γιὰ τὶς πράξεις του, ἀλλὰ μόνον τὸν ἑαυτό σου γιὰ τὶς δικές του, καὶ νὰ θυμᾶσαι κάθε στιγμὴ πὼς εἶσαι ὑπόλογος γι᾿ αὐτές. Τότε θὰ γεννηθεῖ στὴν ψυχή σου ὁ θεῖος φόβος.

 

Ἡ ἔλλειψη ἐμπιστοσύνης στὸ Θεό, δημιουργεῖ τὸ ἄγχος.

 

Ἡ ἔλλειψη ἐμπιστοσύνης στὸ Θεό, δημιουργεῖ τὸ ἄγχος.

Ὅσιος Πορφύριος ὁ Ἁγιορείτης

   Τί θὰ πεῖ ἄγχος, νεῦρα, ψυχασθένειες;

   Δὲν ὑποτασσόμεθα στὸν Χριστὸ μὲ ἀγάπη καὶ μπαίνει ὁ διάβολος καὶ μᾶς ἀνακατεύει.

   Τὸ ἄγχος εἶναι ἀσθένεια τῆς ψυχῆς καὶ δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ ὑλικὲς ἐλλείψεις.

Ὁ φόβος τοῦ σαρκίου

Ὁ φόβος τοῦ σαρκίου

Ὁ φόβος μὴ στὴν ἄσκησι τὸ σῶμα κακὸ γίνῃ

εἶν’ μηχανὴ τοῦ δαίμονος ὁποὺ συχνὰ μᾶς στήνει.

Μὰ ἂν μ’ ἐλπίδα στὸ Θεὸ τὸ φόβο ἀποσείσῃς

καὶ εἰς Αὐτὸν τὴν μέριμναν τοῦ σώματος ἀφήσῃς

ρομφαίαν κατὰ κεφαλῆς τοῦ πονηροῦ σὺ στρέφεις

καὶ τὶς κακές του μηχανὲς «εἰς τέλος» καταστρέφεις.

Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται…

Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται…

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης*

   Ὁ Κύριος εἶναι μακρόθυμος καὶ πολυέλεος ἀπέναντί σου.

   Αὐτὸ τὸ διαπιστώνεις πολλὲς φορὲς κάθε ἡμέρα.

   Ἔχε λοιπὸν καὶ σὺ μακροθυμία καὶ σπλάχνα οἰκτιρμῶν ἀπέναντι τῶν ἀδελφῶν σου.

   Ἔτσι, θὰ ἐφαρμόζεις τὰ λόγια τοῦ Ἀποστόλου, ποὺ λέγει ὅτι «ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται» (Α΄ Κορ. ιγ΄ 4).

   Ἐπιθυμεῖς νὰ σὲ χαροποιεῖ ὁ Κύριος μὲ τὴν ἀγάπη του;

   Ἂς χαροποιεῖς καὶ σὺ τὶς καρδιὲς τῶν ἄλλων, δείχνοντάς τους στοργὴ καὶ καλωσύνη.

* Ἀπὸ τὸ θαυμάσιο βιβλίο «Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή μου», (109) σελ. 64.

Ἡ σύναξη τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριὴλ ἐν τῷ Ἄδειν

Ἡ σύναξη τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριὴλ ἐν τῷ Ἄδειν

Ἑορτάζεται τὴν ια΄ (11η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἦσας Γαβριὴλ πρὶν τὸ «Χαῖρε» τῇ Κόρῃ,

Ἄδεις δὲ καὶ νῦν «Ἄξιον σὲ ὑμνέειν».

   Αὐτὴ ἡ σύναξη καὶ ἑορτὴ τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριὴλ ἀκολούθησε στὸ Ἅγιον Ὄρος τοῦ Ἄθω, σ’ ἕνα κελλὶ τοῦ Μοναστηρίου τοῦ Παντοκράτορος, ἐπονομαζόμενο «Ἄξιόν ἐστιν», σὲ τόπο ποὺ καλεῖται Ἄδειν· κι ἀκολούθησε διὰ τὸ ἑξῆς θαῦμα:

   Κατὰ τὴν Σκήτη τοῦ Πρωτάτου ποὺ βρίσκεται στὶς Καρυές, ἐκεῖ κοντὰ σὲ θέση τῆς ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Παντοκράτορος εἶναι λάκκος μεγάλος, ὁ ὁποῖος ἔχει διάφορα κελλιά. Σ’ ἕνα λοιπὸν τῶν κελλιῶν τούτων, τιμώμενο ἐπ’ ὀνόματι τῆς Κυρίας Θεοτόκου τῆς Κοιμήσεως, κατοικοῦσε κάποιος Ἱερομόναχος γέροντας κ’ ἐνάρετος μαζὶ μ’ ἕναν ὑποτακτικό. Κ’ ἐπειδὴ ἦταν συνήθεια νὰ γίνεται ἀγρυπνία κάθε Κυριακὴ στὴν Σκήτη τοῦ Πρωτάτου, κατὰ τὸ ἑσπέρας ἑνὸς Σαββάτου θέλοντας νὰ πάει ὁ γέροντας στὴν ἀγρυπνία, λέγει στὸν μαθητή του:

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ τῶν ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

(Ματθ. ι΄ 32 – 33, 37 – 38, ιθ΄ 27 – 30)

   «Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς· πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς·

   ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς.

   Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος·

   καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος.

   Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτῷ· ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· τί ἄρα ἔσται ἡμῖν;

   ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ.

   καὶ πᾶς ὃς ἀφῆκεν οἰκίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει.

   Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι.»

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ τῶν ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

(Ἑβρ. ια΄ 33 – ιβ΄ 2)

   «Ἀδελφοί, οἱ Ἅγιοι πάντες διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων,

   ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων·

   ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τούς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν·

   ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς·

   ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι,

   ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς.