ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ

   Σὰν ἄστρο πρώτου μεγέθους ἔλαμψε καὶ λάμπει στὸν Οὐρανὸ τῆς Ἐκκλησίας μας. Θεία, πολυσύνθετη ἀκτινοβολία ἁγιότητος, πίστεως, ἀγάπης, δράσεως, σοφίας, ἀρετῆς, λόγων, ἔργων, θυσίας, συνοδεύει τὴν μεγάλη καὶ πανσέβαστη μορφὴ τοῦ Ἰωάννου. Εἶναι ὁ «Ἠγαπημένος» παρὰ πάντας Μαθητής. Εἶναι ὁ Μαθητὴς τῆς Ἀγάπης. Εἶναι ὁ «Εὐαγγελιστής», συγγραφεὺς τοῦ Θείου Εὐαγγελίου καὶ τριῶν Ἐπιστολῶν καὶ τῆς Ἀποκαλύψεως. Εἶναι ὁ «ὑψηπέτης ἀετὸς τῆς Θεολογίας».

 

   Ἡ ἁγνὴ καὶ διψασμένη γιὰ τὴν ἀλήθεια ψυχή του στρέφεται στὴν ἀρχὴ στὸ κήρυγμα τοῦ Προδρόμου. Γίνεται ἕνας ἀπ’ τοὺς πρώτους καὶ πιὸ θερμοὺς μαθητές του τόσο, ὥστε σ’ αὐτὸν καὶ στὸν Ἀνδρέα, δείχνει ὁ Πρόδρομος τὸν Χριστό, λέγοντας: «Ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ». Ἀκολουθεῖ, μαζὶ μὲ τὸν Ἀνδρέα, τὸν Χριστὸ καὶ μένουν κι οἱ δυὸ κοντά Του μιὰ ὁλόκληρη μέρα. Κι ὅταν, ἀργότερα, Τὸν ξαναβλέπουν στῆς Γενησαρὲτ τὰ ἀκρογιάλια καὶ ἀκοῦνε τὴν θεία πρόσκληση «Δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων», ἠλεκτρίζονται οἱ πρῶτοι δυό, Πέτρος καὶ Ἀνδρέας, μαγνητίζονται οἱ δεύτεροι, Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης, καὶ ἀφήνουν «πλοῖα καὶ δίκτυα» καὶ τὸν γέροντα πατέρα τους, τὸν Ζεβεδαῖο, κι ἀκολουθοῦν γοητευμένοι τὸν Χριστό.

Νὰ δοκιμάζουμε τὴν γλυκύτητα τῆς προσευχῆς

Νὰ δοκιμάζουμε τὴν γλυκύτητα τῆς προσευχῆς

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης*

   Ὁ ἄνθρωπος διαρκῶς φθείρεται ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτίας. Ἔχει λοιπὸν ἀνάγκη ἑνὸς καθημερινοῦ Σωτῆρος, ποὺ διαρκῶς νὰ βρίσκεται κοντά του. Αὐτὸς ὁ Σωτὴρ εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Ἀρκεῖ νὰ τὸν ἐπικαλεῖσαι μὲ ζῶσα, φωτεινὴ πίστη καὶ θὰ σὲ σώζει. Ἄπειρες φορὲς μὲ ἔσωσε ἔτσι καὶ ἐμένα. Αὐτὲς οἱ σωτηρίες ἦσαν τόσο ἔκδηλες, ὅπως, γιὰ παράδειγμα, ἡ ἐπίσκεψη ἑνὸς ἐλευθερωτοῦ στὴν φυλακή, ἀπὸ ὅπου βγάζει ἕνα κατάδικο. Εἶναι ἀναγκαῖο νὰ λαμβάνουμε πεῖρα, στὴν ἴδια μας τὴν ζωή, αὐτῆς τῆς δυνάμεως τῆς πίστεως. Νὰ δοκιμάζουμε τὴν γλυκύτητα τῆς προσευχῆς. Τὸ αἴσθημα τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν.

* Ἀπὸ τὸ θαυμάσιο βιβλίο «Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή μου», (22), σελ. 27.

Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς παρακοῆς

Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς παρακοῆς

   Ὅταν ἔγινε Πάπας Ρώμης ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Διάλογος, ἔκτισε ἕνα Μοναστῆρι καὶ ἔδωσε ἐντολὴ νὰ μὴν ἔχει κανένας ἀδελφὸς τῆς Μονῆς δικό του τίποτε, οὔτε ἕναν ὀβολό· ἀλλὰ ὅλα νἆναι κοινὰ σὲ ὅλους.

   Κάποιος Μοναχὸς τῆς Μονῆς, εἶχε ἀδελφὸ κοσμικὸ στὴν πόλη, ἀπ’ τὸν ὁποῖο ζήτησε πουκάμισο. Κι’ ἐκεῖνος τοῦ ἔδωσε τρία φλουριὰ γιὰ ν’ ἀγοράσει ὅ,τι ἤθελε. Τὰ κράτησε ὁ Μοναχὸς καὶ τἆχε μαζί του.

Ὅπου ἐγκατασταθεῖ ὁ ὑπὲρ φύσιν Θεός…

Ὅπου ἐγκατασταθεῖ ὁ ὑπὲρ φύσιν Θεός…

Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου*

   Κανεὶς ἂς μὴ περιπέσει ἐξ αἰτίας τῆς ἀγνωσίας (ἄγνοιάς) του σὲ ἀπιστία, ὅταν ἀκούσει ἢ δεῖ κάποια ὑπερφυσικὰ σημεῖα μέσα στὸν χῶρο τῆς μοναχικῆς πολιτείας (ζωῆς).

   Διότι ὅπου ἐγκατασταθεῖ ὁ Θεὸς ποὺ εἶναι ὑπὲρ τὴν φύση, ἐκεῖ λοιπὸν καὶ τὰ περισσότερα τῶν πραγμάτων γίνονται  ὑπερφυσικά.

* «ΚΛΙΜΑΞ», Λόγος ΚΣΤ΄, Μέρος Α΄, Περὶ διακρίσεως λογισμῶν καὶ παθῶν καὶ ἀρετῶν (γ΄).

«Μηδεὶς ἐν τῇ μοναδικῇ πολιτείᾳ ὑπὲρ φύσιν τινὰ ἀκούων ἢ ὁρῶν, ἐξ ἀγνωσίας εἰς ἀπιστίαν περιπέσοι· ὅπου γὰρ ἐνδημήσει ὁ ὑπὲρ φύσιν Θεός, ὑπὲρ φύσιν λοιπὸν τὰ πλεῖστα τῶν πραγμάτων γίνονται.»

Εἶπε Γέρων…

 

Εἶπε Γέρων…

   Ὁ ἀββᾶς Ὑπερέχιος ὀνομάζει τὴν ταπεινοφροσύνη δένδρο ζωῆς, ποὺ ἀνεβαίνει σὲ ὕψος.

 

   Ἀφ᾿ ὅτου ἔγινα μοναχός, ἔλεγε ὁ ἀββᾶς Ἀνούβ, λόγος ψευδὴς δὲν βγῆκε ἀπὸ τὸ στόμα μου.

 

   Ὅποιος ἔχει μάθει νὰ κατηγορεῖ τὸν ἑαυτό του, λέγει ὁ ἀββᾶς Ἀνούβ, βρίσκει εὔκολα δικαιολογίες γιὰ τὰ σφάλματα τοῦ ἄλλου.

 

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Κοδρᾶτος ὁ ἐν Μαγνησίᾳ

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Κοδρᾶτος ὁ ἐν Μαγνησίᾳ

Ἑορτάζει τὴν κα΄ (21η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Λίθοις νέμειν θέλοντα μηδαμῶς σέβας,

Τὸν Κοδρᾶτον βάλλουσιν ἄφρονες λίθοις.

 

Εἰκάδι δὲ πρώτῃ Κοδρᾶτος στέφος εὕρατο ἄθλοις.

   Ὁ ἅγιος Κοδρᾶτος ἦταν ἄνδρας σοφὸς καὶ πολυμαθής. Ἀφοῦ ἔγινε κι αὐτὸς ἕνας ἐκ τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ καὶ πλούτησε μὲ τὴν πυρίπνοο χάρη τοῦ πνεύματος, χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος τῶν Ἀθηναίων, καὶ πολλοὺς μὲν ἐπέστρεψε στὴν ἀληθινὴ πίστη τοῦ Χριστοῦ, τοὺς δὲ σοφοὺς τῶν ἑλλήνων (εἰδωλολατρῶν), οἱ ὁποῖοι ὑπερηφανεύονταν μεγάλως στὴν σοφία τους, ἀπεστόμισε καὶ καταίσχυνε μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὴν δύναμη τῶν λόγων.

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Εὐστάθιος καὶ ἡ συνοδεία αὐτοῦ

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Εὐστάθιος καὶ ἡ συνοδεία αὐτοῦ

Ἑορτάζουν τὴν κ΄ (20η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εὐστάθιον βοῦς παγγενῆ χαλκοῦς φλέγει.

Καὶ παγγενῆ σὺ τοῦ Θεοῦ σώζεις, Λόγε.

 

Εἰκάδι Εὐστάθιος γενεῇ ἅμα ἐν βοῒ καύθη.

   Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς τοῦ Χριστοῦ Εὐστάθιος ἦταν περιφανέστατος στρατηλάτης στὴν Ρώμη κατὰ τοὺς χρόνους Τραϊανοῦ τοῦ βασιλέως, ἐν ἔτει ρ΄ (100), καὶ ἦταν γνωστὸς ὡς ὁ πλὲον περιβόητος ἀπὸ τοὺς ἄλλους στὴν ἀρετὴ καὶ στοὺς τρόπους καὶ στὴν γνώμη, καὶ στὴν πρὸς τοὺς πτωχοὺς ἐλεημοσύνη καὶ συμπάθεια· ἐκαλεῖτο δὲ πρότερον αὐτὸς μὲν Πλακίδας, ἡ δὲ γυναῖκα του Τατιανή.

   Τοῦτος λοιπὸν ὁ ἀοίδιμος ἐπειδὴ καὶ ἦταν κρατημένος ἀπὸ τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων, γιὰ τὴν πολλή του εὐλάβεια καὶ καλοκαγαθία, ἀξιώθηκε νὰ λάβει τὸ κάλεσμα στὴν πίστη ἄνωθεν παρὰ Θεοῦ, καθὼς ἔλαβε αὐτὸ καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος· διότι μιὰ φορά, ἐνῶ αὐτὸς κυνηγοῦσε καὶ κατεδίωκε μεγάλη ἐλαφίνα· καὶ ἦταν κοντὰ γιὰ νὰ τὴν πλησιάσει, ὢ τοῦ θαύματος! βλέπει ἀνάμεσα στὰ δύο κέρατα τοῦ ἐλαφιοῦ νὰ στέκεται ὁ τίμιος σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἔλαμπε ὑπὲρ τὸν ἥλιο· καὶ μεταξὺ βλέπει καὶ τὸν δι’ ἡμᾶς σταυρωθέντα Χριστό· κι ἀπὸ ἐκεῖ ἀκούει καὶ μία φωνή, ποὺ ἔλεγε αὐτά: «Πλακίδα, τί με διώκεις; ἐγώ εἰμι ὁ Χριστός».

Μακρὰν καὶ πλησίον τοῦ Χριστοῦ

Μακρὰν καὶ πλησίον τοῦ Χριστοῦ

Τοῦ μακαριστοῦ

Ἀρχιμ. Ἰωὴλ Γιαννακοπούλου*

 «Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ τὸν ὄχλον ἐπικεῖσθαι αὐτῷ τοῦ ἀκούειν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ αὐτὸς ἦν ἑστὼς παρὰ τὴν λίμνην Γεννησαρέτ, καὶ εἶδε δύο πλοῖα ἑστῶτα παρὰ τὴν λίμνην· οἱ δὲ ἁλιεῖς ἀποβάντες ἀπ᾽ αὐτῶν ἀπέπλυναν τὰ δίκτυα. ἐμβὰς δὲ εἰς ἓν τῶν πλοίων, ὃ ἦν τοῦ Σίμωνος, ἠρώτησεν αὐτὸν ἀπὸ τῆς γῆς ἐπαναγαγεῖν ὀλίγον· καὶ καθίσας ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου τοὺς ὄχλους. ὡς δὲ ἐπαύσατο λαλῶν, εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα· ἐπανάγαγε εἰς τὸ βάθος καὶ χαλάσατε τὰ δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν. καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Σίμων εἶπεν αὐτῷ· ἐπιστάτα, δι᾽ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν· ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον. καὶ τοῦτο ποιήσαντες συνέκλεισαν πλῆθος ἰχθύων πολύ· διερρήγνυτο δὲ τὸ δίκτυον αὐτῶν. καὶ κατένευσαν τοῖς μετόχοις τοῖς ἐν τῷ ἑτέρῳ πλοίῳ τοῦ ἐλθόντας συλλαβέσθαι αὐτοῖς· καὶ ἦλθον καὶ ἔπλησαν ἀμφότερα τὰ πλοῖα, ὥστε βυθίζεσθαι αὐτά. ἰδὼν δὲ Σίμων Πέτρος προσέπεσε τοῖς γόνασιν Ἰησοῦ λέγων· ἔξελθε ἀπ᾽ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε· θάμβος γὰρ περιέσχεν αὐτὸν καὶ πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ ἐπὶ τῇ ἄγρᾳ τῶν ἰχθύων ᾗ συνέλαβον, ὁμοίως δὲ καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην, υἱοὺς Ζεβεδαίου, οἳ ἦσαν κοινωνοὶ τῷ Σίμωνι. καὶ εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα ὁ Ἰησοῦς· μὴ φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν. καὶ καταγαγόντες τὰ πλοῖα ἐπὶ τὴν γῆν, ἀφέντες ἅπαντα ἠκολούθησαν αὐτῷ.»

 (Λουκ. ε΄ 1-11)

   Α΄. Μακρὰν τοῦ Χριστοῦ. Ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο: «Δι’ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν», λέγει ὁ Πέτρος στὸν Ἰησοῦ σὲ ἐντολή Του, ὅπως ρίξουν πάλι τὰ δίχτυα. Ἑπομένως μακρὰν τοῦ Χριστοῦ εἶχαν «νύκτα». Δι’ ὅλης τῆς νύκτας κοπιάσαντες «οὐδὲν ἐλάβομεν» ἑπομένως εἶχε κόπο καὶ ἀκαρπία. Ὥστε νύκτα, κόπος, ἀκαρπία μακρὰν τοῦ Χριστοῦ. Πράγματι!

   Ἀπὸ τὴν ζωή: 1) Νύκτα. Δύο εἶναι τὰ μάτια μας, μὲ τὰ ὁποῖα δεχόμασθε τὸ ἡλιακὸ φῶς, δύο εἶναι τὰ σκοτάδια ποὺ κάνουν νὰ ἔχει μεσάνυχτα ἡ ψυχή μας: ἡ ἀπιστία, ἡ ἁμαρτία. Συνεπῶς παντοτεινοὶ ξενύχτες εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι δὲν πιστεύουν στὸν Χριστὸ κ’ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι πιστεύουν μὲν ἀλλὰ ζοῦν στὴν ἁμαρτία. Θέλετε ἀποδείξεις; Λάβετε τὸ προχριστιανικὸ παρελθὸν γιὰ τὸ πρῶτο, ὅταν ἡ ἀνθρωπότητα πάλευε νὰ βρεῖ τὴν ἀλήθεια καὶ δὲν μποροῦσε. Οἱ σοφώτατοι Ἕλληνες ἀκόμη κυλιόντουσαν στὴν πολυθεΐα καὶ ὁ σοφώτατος πάντων Σωκράτης ὁμολογοῦσε τὴν ἄγνοιά του «ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα». Θέλετε ἀποδείξεις τοῦ δευτέρου; Κοιτάξτε τὸ παρόν, τὸ ἐντὸς καὶ ἐκτός μας, ὅπου βασιλεύουν τὰ πάθη. Κοιτάξτε τὰ πάθη σας καὶ τὰ πάθη τῶν ἄλλων. Σκοτάδι! Ἡ φιλαργυρία, ἡ χαιρεκακία, ἡ ζηλοτυπία, ὁ φθόνος, τὸ μῖσος, ὁ ἐγωϊσμός, κ.λπ. ἕνα κοινὸ σημεῖο ἔχουν, ποὺ τὰ ἑνώνει. Τὸ σκοτάδι! Ἑπομένως οἱ ἄπιστοι καὶ ἁμαρτωλοί, οἱ παντοτεινοὶ αὐτοὶ ξενύχτες ποὺ ζοῦν στὸ σκοτάδι δὲν γνωρίζουν ἀπὸ ποῦ ἔρχονται καὶ ποῦ πηγαίνουν. Πλανῶνται!

Σιωπὴ χωρὶς μέριμνες καὶ θερμὴ μνήμη τοῦ Θεοῦ…

Σιωπὴ χωρὶς μέριμνες καὶ θερμὴ μνήμη τοῦ Θεοῦ…

Ἅγιος Διάδοχος ὁ Φωτικῆς

   Ὁ πνευματικὸς λόγος διατηρεῖ πάντοτε τὴν ψυχὴ ἀκενόδοξη. Ἐπειδὴ τὴν φωτίζει σὲ ὅλα τὰ μέρη της καὶ τὴν κάνει νὰ μὴν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ἀνθρώπινη τιμή.

   Γι’ αὐτὸ καὶ φυλάγει τὴν διάνοια ἀπὸ φαντασίες, καθὼς τὴν ἀλλοιώνει καὶ τὴν στρέφει ὁλόκληρη στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

   Ἀντίθετα, ὁ λόγος τῆς σοφίας τοῦ κόσμου παρακινεῖ πάντοτε τὸν ἄνθρωπο στὴν φιλοδοξία· ἐπειδὴ δὲν ἱκανοποιεῖ μὲ νοερὴ αἴσθηση τὴν ψυχή, προξενεῖ στοὺς ὀπαδούς του ἀγάπη γιὰ ἐπαίνους, ἀφοῦ εἶναι δημιούργημα κενόδοξων ἀνθρώπων.

   Θὰ γνωρίσουμε λοιπὸν τὴν ἐνέργεια τοῦ θείου καὶ πνευματικοῦ λόγου χωρὶς νὰ πλανηθοῦμε, ὅταν δαπανοῦμε τὶς ὧρες ποὺ δὲν μιλᾶμε, σὲ σιωπὴ χωρὶς μέριμνες καὶ στὴν θερμὴ μνήμη τοῦ Θεοῦ.

* «ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ τῶν ἱερῶν Νηπτικῶν», τόμος Α΄, Λόγος ἀσκητικός, διαιρεμένος σὲ 100 κεφάλαια πρακτικὰ γνώσεως καὶ διακρίσεως πνευματικῆς, 11 (ια΄).

Ἡ ἁγία μάρτυς Σοφία καὶ οἱ τρεῖς θυγατέρες αὐτῆς Πίστις, Ἐλπὶς καὶ Ἀγάπη

Ἡ ἁγία μάρτυς Σοφία καὶ οἱ τρεῖς θυγατέρες αὐτῆς Πίστις, Ἐλπὶς καὶ Ἀγάπη

Ἑορτάζουν τὴν ιζ΄ (17η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὴν Πίστιν Ἐλπίδα καὶ Ἀγάπην.

 

Τῇ πρὸς σὲ πίστει Πίστις, Ἐλπίς, Ἀγάπη,

Αἱ τρεῖς, Τριάς, κλίνουσιν αὐχένας ξίφει.

 

Εἰς τὴν Σοφίαν.

 

Εὐφραίνεται νῦν, ὡς Δαβὶδ ψάλλων λέγει,

Μήτηρ κατ’ εὐχὰς ἡ Σοφία ἐν τέκνοις.

Ἑβδομάτῃ δεκάτῃ Ἀγάπην τάμον, Ἐλπίδα, Πίστιν.

   Ἡ ἁγία Σοφία καὶ οἱ τρεῖς θυγατέρες αὐτῆς Πίστη, Ἐλπίδα καὶ Ἀγάπη ἦσαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ἀδριανοῦ ἐν ἔτει σκβ΄ (222) ἀπὸ γένος περιφανὲς καὶ λαμπρὸ τῆς Ἰταλίας· ἦσαν εὐσεβεῖς ἐκ προγόνων καὶ πολιτευόμενες θεοφιλῶς μὲ πίστη καὶ ἐλπίδα καὶ ἀγάπη καὶ σοφία, καθὼς καὶ τὰ ὀνόματά τους φανερώνουν. Αὐτὲς λοιπὸν μεταβαίνοντας μιὰ φορὰ στὴν Ρώμη, ἐπειδὴ ἦσαν καὶ φημισμένες καὶ περιβόητοι γιὰ τὴν λαμπρότητα τοῦ γένους καὶ γιὰ τὴν εὐσέβεια στὸν Χριστό, διαβλήθηκαν στὸν βασιλέα Ἀδριανό· κ’ εὐθὺς φέρνονται μπροστά του διὰ μέσου τῶν προτεκτόρων· καὶ βλέποντάς τις ὁ βασιλέας, ἐθαύμασε. Γι’ αὐτό, ἀφοῦ χώρισε τὴν μητέρα Σοφία ἀπὸ τὶς θυγατέρες της, συνομίλησε μαζί της περὶ πίστεως· βλέποντάς την ὅμως ἄφοβη, φέρνει μπροστά του καὶ τὶς τρεῖς θυγατέρες της, κι ἄρχισε νὰ τὶς κολακεύει μὲ διάφορους τρόπους· κι ἐπειδὴ κατάλαβε ὅτι ἦσαν ἀνώτερες ἀπὸ κάθε κολακεία, γιὰ τοῦτο δοκίμασε τὴν κάθε μία χωριστά.