Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (Α΄)

 

Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (Α΄)

   Στὴν Μητέρα τοῦ Θεοῦ ὑψώνουμε εὐλαβικὰ σήμερα τὰ μάτια μας. Δεκαπέντε ἡμέρες τώρα ἡ Ἐκκλησία ἔψαλλε μὲ κατάνυξη τὴν μνήμη Της. Δεκαπέντε ἡμέρες ὁ φιλόθρησκος λαός μας εἶχε στραμμένη τὴν σκέψη του καὶ τὴν ψυχή του στὴν Παναγία Μητέρα τοῦ Χριστοῦ. Καὶ σήμερα, μικροὶ καὶ μεγάλοι, ἔνοιωσαν τὴν χαρὰ τῆς γιορτῆς Της. Ὁδηγημένοι ἀπ’ τὴν ἀκοίμητη πίστη τους, ἔτρεξαν εὐλαβικὰ στοὺς Ναοὺς κι ἄναψαν τὸ φτωχὸ κεράκι τους –δεῖγμα πλουσίας εὐγνωμοσύνης– στὴν ἀκοίμητη χάρη Της.

 

   Δὲν εἶναι ἡμέρα πένθους. Δὲν θρηνοῦμε θάνατο, ἀλλὰ «Κοίμηση» καὶ «Μετάσταση ἐκ τῆς γῆς πρὸς Οὐρανόν». Ἔφυγε ἀπὸ τὴν ζωὴ αὐτὴ ἡ Παναγία Μητέρα τοῦ Χριστοῦ μας, ἄφησε τὸν κόσμο, ποὺ τὴν πότισε τὴν πίκρα τοῦ Γολγοθᾶ, κι ἀνέβηκε στοὺς Οὐρανούς, στὸ Βασίλειο τῆς χαρᾶς, Βασίλισσα τῶν Ἀγγέλων. Γι’ αὐτὸ καὶ τῆς Ἐκκλησίας οἱ ψαλμωδίες δὲν εἶναι μοιρολόγια. Δίνουν τὸν τόνο τῆς χαρᾶς, στὴν κοίμηση τῆς Θεοτόκου. «Τῇ ἐνδόξῳ κοιμήσει σου, οὐρανοὶ ἐπαγάλλονται καὶ ἀγγέλων γέγηθε τὰ στρατεύματα, πᾶσα ἡ γῆ δὲ εὐφραίνεται...» ψάλλει σήμερα ἡ Ἐκκλησία, δείχνοντας οὐρανοῦ καὶ γῆς, Ἀγγέλων καὶ ἀνθρώπων τὴν χαρά.

Ἡ σεβασμία μετάσταση τῆς ὑπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας

Ἡ σεβασμία μετάσταση τῆς ὑπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας

Ἑορτάζεται τὴν ιε΄ (15η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Οὐ θαῦμα θνήσκειν κοσμοσώτειραν Κόρην,

Τοῦ κοσμοπλάστου σαρκικῶς τεθνηκότος.

Ζῇ ἀεὶ Θεομήτωρ κἂν δεκάτῃ θάνε πέμπτῃ.

   Ὅταν ὁ Κύριός μας Ἱησοῦς Χριστὸς θέλησε νὰ παραλάβει κοντά του τὴν δική του Μητέρα, τότε, πρὸ τριῶν ἡμερῶν φανέρωσε σὲ Αὐτὴν διά μέσου Ἀγγέλου (ὁ ὁποῖος καθὼς λέγουν, ἦταν ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ), τὴν μετάστασή Της ἀπὸ τὴν γῆ στὸν οὐρανό. Κι ἀφοῦ ἦλθε ὁ Ἄγγελος πρὸς Αὐτὴν εἶπε:

Ἑρμηνεία τοῦ «Κύριε Ἐλέησον»

Ἑρμηνεία τοῦ «Κύριε Ἐλέησον»

Πολὺ ὠφέλιμη νὰ τὴν ξέρει κάθε Χριστιανός,

γι’ αὐτὸ καὶ μεταγλωττίσθηκε στὴν ἁπλοελληνική.

Ἀγνώστου Μοναχοῦ*

   Τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», καὶ συντομότερα «Κύριε ἐλέησον», ἀπὸ τὸν καιρὸ τῶν Ἀποστόλων χαρίσθηκε στοὺς Χριστιανοὺς καὶ ὁρίστηκε νὰ τὸ λένε ἀκατάπαυστα, ὅπως καὶ τὸ λένε. Πλὴν ὅμως, τί σημαίνει τοῦτο τὸ «Κύριε ἐλέησον», εἶναι πολὺ λίγοι σήμερα ποὺ τὸ ξέρουν, κι ἔτσι φωνάζουν καθημερινὰ ἀνωφελῶς, ἀλλοίμονο, καὶ ματαίως τὸ «Κύριε ἐλέησον», καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου δὲν τὸ λαβαίνουν γιατὶ δὲν ξέρουν τί ζητοῦν.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθ. ιδ΄ 22 - 34)

   «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους.

   καὶ ἀπολύσας τοὺς ὄχλους ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος κατ᾿ ἰδίαν προσεύξασθαι. ὀψίας δὲ γενομένης μόνος ἦν ἐκεῖ.

   τὸ δὲ πλοῖον ἤδη μέσον τῆς θαλάσσης ἦν, βασανιζόμενον ὑπὸ τῶν κυμάτων· ἦν γὰρ ἐναντίος ὁ ἄνεμος.

   τετάρτῃ δὲ φυλακῇ τῆς νυκτὸς ἀπῆλθε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς περιπατῶν ἐπὶ τῆς θαλάσσης.

   καὶ ἰδόντες αὐτὸν οἱ μαθηταὶ ἐπὶ τὴν θάλασσαν περιπατοῦντα ἐταράχθησαν λέγοντες ὅτι φάντασμά ἐστι, καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου ἔκραξαν.

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ Θ΄

(Α΄ Κορ. γ΄ 9 – 17)

   «Ἀδελφοί, Θεοῦ ἐσμεν συνεργοί· Θεοῦ γεώργιον, Θεοῦ οἰκοδομή ἐστε.

   Κατὰ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ τὴν δοθεῖσάν μοι ὡς σοφὸς ἀρχιτέκτων θεμέλιον τέθεικα, ἄλλος δὲ ἐποικοδομεῖ· ἕκαστος δὲ βλεπέτω πῶς ἐποικοδομεῖ·

   θεμέλιον γὰρ ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός.

   εἰ δέ τις ἐποικοδομεῖ ἐπὶ τὸν θεμέλιον τοῦτον χρυσόν, ἄργυρον, λίθους τιμίους, ξύλα, χόρτον, καλάμην,

   ἑκάστου τὸ ἔργον φανερὸν γενήσεται· ἡ γὰρ ἡμέρα δηλώσει· ὅτι ἐν πυρὶ ἀποκαλύπτεται· καὶ ἑκάστου τὸ ἔργον ὁποῖόν ἐστι τὸ πῦρ δοκιμάσει.

   εἴ τινος τὸ ἔργον μενεῖ ὃ ἐπῳκοδόμησε, μισθὸν λήψεται·

   εἴ τινος τὸ ἔργον κατακαήσεται, ζημιωθήσεται, αὐτὸς δὲ σωθήσεται, οὕτως δὲ ὡς διὰ πυρός.

   Οὐκ οἴδατε ὅτι ναὸς Θεοῦ ἐστε καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν;

   εἴ τις τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ φθείρει, φθερεῖ τοῦτον ὁ Θεός· ὁ γὰρ ναὸς τοῦ Θεοῦ ἅγιός ἐστιν, οἵτινές ἐστε ὑμεῖς.»

Εἶπε Γέρων…

 

Εἶπε Γέρων…

   Ὁ λόγος ὁ καλὸς κάνει τὸν κακὸ καλό, ἔλεγε ὁ ὅσιος Μακάριος, ἐνῶ ὁ κακὸς λόγος καὶ τὸν καλὸν ἐρεθίζει.

   Ἂν θέλεις νὰ προκόψεις στὸ καλό, λέγει ἄλλος Πατήρ, μὴ συγκατοικεῖς μὲ φθονερὸ ἄνθρωπο.

   Θέλοντας ὁ ἀββᾶς Εὐτρόπιος νὰ δείξει σ᾿ ἕνα νέο μοναχὸ πὼς δὲν ἔπρεπε νὰ ἔχει προσκόλληση στὰ γήϊνα, ἀλλὰ νὰ τὰ θεωρεῖ πρόσκαιρα καὶ νὰ τὰ περιφρονεῖ, τοῦ ἔδωσε αὐτὴ τὴν συμβουλή:

   — Χόρτο φάγε, χόρτο φόρεσε, σὲ χόρτο κοιμήσου.

Ἐν πάσῃ εἰλικρινείᾳ…

Ἐν πάσῃ εἰλικρινείᾳ…

Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως*

   …Ἐὰν ἡ Ὑμετέρα Φίλη Ὁσιότης εὑρίσκει ὑφισταμένην τινὰ ἀνισότητα μεταξὺ αὐτῆς καὶ ἐμοῦ, ἀλλ᾿ εἴδομεν, ὅτι ἡ ἀρετή, οὐχὶ τὰ ἀξιώματα φέρουσι τὴν ἀνισότητα. Ἤδη παρακαλῶ νὰ μάθω τίς ὑπερέχει κατὰ τὴν ἀρετήν, ὁ ἐν εὐμαρείᾳ καὶ εὐζωίᾳ τὸν βίον διάγων ἢ ὁ ἐρημίτης ὁ ἐστερημένος καὶ τῆς ἐλαχίστης παρηγορίας; Ὁ τῷ κόσμῳ προκείμενος ἢ ὁ τῷ Θεῷ ἀφωσιωμένος; Παραλείπω νὰ ἐρωτήσω περὶ τῶν παρεπομένων τῇ πολιτείᾳ ἑκάστου. Πρὸς τὰς ἐρωτήσεις μου πᾶς τις προχείρως δύναται νὰ ἀπαντήσῃ, διότι εἰσὶ λελυμένα προβλήματα, ὥστε ἡ ἀρετὴ καὶ μόνη ἡ ἀρετὴ διακρίνει, ἡ δὲ ἀρετὴ ἐν τῷ πολιτεύματι. Ἐὰν ἡ Ὑμετέρα Ὁσιότης ὀρθῶς μὲν διακρίνει ἀνισότητά τινα, οὐκ ὀρθῶς ὅμως εὑρίσκει ταύτην ἐν τῷ τοῦ Ἀρχιερέως ἀξιώματι. Ἡμεῖς, ἀγαπητὲ ἀδελφέ, συναίσθησιν ἔχοντες τῆς ἡμετέρας ἀναξιότητος καὶ γυμνότητος, οὐδὲ τολμῶμεν κἂν νὰ συγκρίνωμεν ἡμᾶς πρὸς τὸν ἐλάχιστον τῶν μοναχῶν, τὸν ἐν τῇ ἀσκήσει καὶ σεμνῇ πολιτείᾳ ζῶντα. Διαβεβαιῶ δὲ ὑμᾶς ὅτι καθ᾿ ἑκάστην μακαρίζω τοὺς ἀφιερωθέντας τῷ Θεῷ καὶ ἐν αὐτῷ ζῶντας καὶ κινουμένους καὶ ὄντας. Τί ἀληθῶς τῆς πολιτείας ταύτης τιμιώτερον ἢ τί λαμπρότερον; Αὕτη καλλιτεχνεῖ τὴν εἰκόνα καὶ προσδίδει αὐτῇ τὸ ἀρχέτυπον κάλλος, αὕτη εἰς μακαριότητα ἄγει, αὕτη σεμνύνει τὸν ἔχοντα, αὕτη κοσμεῖ τὸν κεκτημένον. Αὕτη εἰς φιλοσοφίαν ἄγει, αὕτη μυστήρια ἀποκαλύπτει, αὕτη ἀληθείας διδάσκει, αὕτη ἔναυλον τῇ καρδίᾳ τὸν θεῖον λόγον ποιεῖ, αὕτη ἀσφαλῶς πρὸς τὸ ποθεινότατον τέλος ἄγει, αὕτη οὐρανοβάμονα τὸν ἄνθρωπον καθιστᾷ, αὕτη μελωδίαν ἄπαυστον τὴν ἀναπνοὴν ἀπεργάζεται, αὕτη ἁρμονίαν τὸν βίον ἅπαντα ἀναδεικνύει, αὕτη τοῖς ἀγγέλοις συνάπτει, αὕτη θεοείκελον τὸν ἄνθρωπον ἐμφαίνει, αὕτη πρὸς τὸ θεῖον ἀνάγει, αὕτη τὸ θεῖον προσοικειοῦται. Ἰδού, ἀγαπητὲ ἀδελφέ, ποία ἡ ἐμὴ πεποίθησις, ἧς ἕνεκα θεωρῶ τὸν ἀσκητὴν ὑπέρτερον τοῦ Ἀρχιερέως, ἣν ἐν πάσῃ εἰλικρινείᾳ ὁμολογῶ!!!…

(Ἀπόσπασμα ἐπιστολῆς τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου πρὸς τὸν ἁγιορείτη μοναχὸ Ἰωάσαφ.)

* Μοναχοῦ Θεοκλήτου Διονυσιάτου, «Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ὁ θαυματουργός», Ὀρθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλoνίκη 1979, σελ. 84, 85.

Ἀπὸ ποῦ γεννιέται ὁ θεῖος ἔρωτας μέσα στὴν ψυχή.

Ἀπὸ ποῦ γεννιέται ὁ θεῖος ἔρωτας μέσα στὴν ψυχή.

Ὁσίου Καλλίστου Ἀγγελικούδη*

   Ὁ θεῖος ἔρωτας γεννιέται μέσα στὴν ψυχὴ μὲ τὴν ὑπακοὴ στὶς ἐντολὲς καὶ στὰ θεῖα δόγματα καὶ μὲ τὴν πνευματικὴ ἀναζωπύρωση ποὺ προξενεῖ τὸ ζωοποιὸ Πνεῦμα μέσα στὴν καρδιά, καὶ φουντώνει σὰν φλόγα.

   Αὐτὸς εἶναι σὰν κάποια ψυχὴ τῆς καθαρῆς καὶ αἰώνιας καὶ ἀέναης θείας προσευχῆς καὶ ἡ κίνηση, ἡ ἐνέργεια, ἡ ἑνότητα καὶ ἡ σύνοψή της, ἡ ἔκσταση καὶ ἡ ὅραση καὶ ἡ ἱερὴ πραγματικὰ ἀπόλαυση ἀπὸ τὴν ἔλλαμψη· ὁ ἀπλανὴς δρόμος τῆς τέλειας καὶ ὑπερφυσικῆς ἑνώσεως μὲ τὸ Θεὸ καὶ τὸ ἀναμφισβήτητο ὑπερφυσικὸ ξεκίνημα τοῦ ἐνυπόστατου νοεροῦ φωτισμοῦ, κατὰ τοὺς Πατέρες, ποὺ εἶναι τὸ δῶρο τῆς θεώσεως, ὁ ἀρραβώνας τῆς μέλλουσας κληρονομίας τῶν Ἁγίων, τὸ ἐνέχυρο τῆς δόξας τοῦ Χριστοῦ, τὸ ὑπερουράνιο ἔνδυμα τῆς ὑπερκόσμιας ἀγαλλιάσεως, ἡ ἱερὴ σφραγίδα τῆς υἱοθεσίας καὶ, μὲ λίγα λόγια, ἡ λαμπρότητα ἐκείνη ποὺ ἀναδεικνύει τοὺς μετόχους της σύμμορφους μὲ τὸ Χριστὸ καὶ συμμέτοχους τῆς ἄρρητης θεότητάς Του, ὥστε καὶ ἀδελφούς Του νὰ τοὺς ὀνομάσει καὶ κληρονόμους Θεοῦ καὶ συγκληρονόμους δικούς Του, ὅπως καὶ εἶναι, πρᾶγμα ὑπερβολικὰ θαυμαστό.

Ἀπάθεια

Ἀπάθεια

– Οὔτ’ ἡ ἄσκησις θὰ δώσῃ, οὔτ’ ἡ πολιὰ θὰ φέρῃ

τὴν Ἀπάθειαν τὴν θείαν στὴν ψυχὴν τοῦ Χριστιανοῦ.

– Μὲ ἐκείνην τὸν νοῦν στέφει τοῦ Θεοῦ τ’ ἅγιο χέρι

καὶ ἐκ τῶν ἄνω πνεῦμα εἶναι, δῶρον μόνον τ’ Οὐρανοῦ.

(«Τὰ ποιήματα τοῦ καλόγερου», τόμος Γ΄, Ἀθῆναι 1975, σελ. 60.)

ΟΜΙΛΙΑ ΕΚΦΩΝΗΘΕΙΣΑ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΞΗΡΑΣΙΑΣ (4)

ΟΜΙΛΙΑ

ΕΚΦΩΝΗΘΕΙΣΑ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΞΗΡΑΣΙΑΣ (4)

Μεγάλου Βασιλείου*

   7. Ἡ πεῖνα εἶναι ἡ ἀρρώστια αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος πεινᾶ. Αὐτὴ εἶναι φοβερὴ ἀσθένεια. Ἡ πεῖνα εἶναι ἡ πιὸ μεγάλη ἀπὸ τὶς συμφορὲς τῶν ἀνθρώπων καὶ ὁ φοβερώτερος θάνατος ἀπ’ ὅλους τοὺς θανάτους. Διότι στοὺς ἄλλους κινδύνους ἢ ἡ κόψη τοῦ ξίφους ταχέως ἐπιφέρει τὸν θάνατο ἢ ἡ ὁρμὴ τῆς φωτιᾶς ἀπότομα σβήνει τὴν ζωὴ ἢ τὰ θηρία μὲ τὰ δόντια ἀφοῦ κατασπαράξουν τὰ ζωτικώτερα ἀπὸ τὰ μέλη, δὲν ἐπιτρέπουν τὴν τιμωρία μὲ τὴν διάρκεια τῆς ὀδύνης. Ἡ πεῖνα ὅμως ἐπιβραδύνει τὸ κακό. Παρατείνει τὸν πόνο μὲ τὸ νὰ ἐνεδρεύει καὶ νὰ λουφάζει ἡ ἀρρώστια καὶ μὲ τὸ νὰ κάνει ὥστε πάντοτε ὁ θάνατος νἆναι παρὼν καὶ πάντοτε νὰ βραδύνει. Διότι δαπανᾶ τὸ ὑγρὸ ποὺ ὑπάρχει στὸν ὀργανισμό, καταστέλλει τὴν θερμότητα, περιορίζει τὸ βάρος, μαραζώνει ὀλίγον κατ’ ὀλίγον τὴν δύναμη. Ἡ σάρκα κολλᾶ σὰν ἀράχνη στὰ κόκκαλα. Τὸ χρῶμα δὲν εἶναι ἀνθηρό. Διότι τὸ κόκκινο ὑποχωρεῖ μὲ τὴν φθορὰ τοῦ αἵματος καὶ ἡ λευκότητα δὲν ὑπάρχει, ἀφοῦ ἡ ἐπιδερμίδα μελανιάζει ἀπὸ τὴν ἰσχνότητα. Μαυροκιτρινίζει τὸ σῶμα, διότι ἀπὸ τὴν νόσο ἀνακατώνεται οἰκτρὰ ἡ ὠχρότητα μὲ τὸ μαῦρο. Τὰ γόνατα δὲν ἀντέχουν, ἀλλὰ λυγίζουν ἀπὸ τὴν ἀνάγκη. Ἡ φωνὴ εἶναι λεπτὴ καὶ ἀδύνατη. Τὰ μάτια ἀσθενικὰ στὶς κόγχες, παραμένουν ἀνώφελα στὶς κόγχες τους, ὅπως ἐκεῖνοι ἀπὸ τοὺς καρποὺς ποὺ ἀποξηραίνονται στὰ κελύφη τους. Ἡ κοιλιὰ ἀδειανὴ καὶ ζαρωμένη, ἄμορφη, χωρὶς βάρος, δὲν ἔχει τὸν φυσικὸ τόνο τῶν σπλάγχνων καὶ εἶναι κολλημένη στὰ κόκκαλα τοῦ ὀπίσθιου μέρους. Αὐτὸς λοιπὸν ποὺ περιφρονεῖ ἕνα τέτοιο σῶμα πόσες κολάσεις ἀξίζει; Καὶ ποιά ὑπερβολὴ σκληρότητας δὲν θὰ ξεπεράσει; Πῶς δὲν ἀξίζει νὰ συγκαταριθμηθεῖ στὰ ἀνήμερα ἀπὸ τὰ θηρία καὶ νὰ θεωρεῖται μολυσμένος καὶ ἀνθρωποκτόνος; Διότι αὐτός, ποὺ στὸ χέρι του εἶναι νὰ θεραπεύσει τὸ κακὸ καὶ ποὺ μὲ τὴν θέλησή του ἀναβάλλει ἐξ αἰτίας τῆς πλεονεξίας, εὐλόγως θὰ μποροῦσε νὰ καταδικάζεται ἐξ ἴσου μὲ αὐτοὺς ποὺ ἰδιοχείρως διαπράττουν τὸν φόνο.