Ὁ ὅσιος Φλαβιανὸς

Ὁ ὅσιος Φλαβιανὸς

Ἑορτάζει τὴν ις΄ (16η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ζωῆς ματαίας ἐκπεραιώσας χρόνον,

Ζῇ Φλαβιανὸς εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Φλαβιανὸς πῆγε στὴν κορυφὴ κάποιου βουνοῦ κι ἀφοῦ ἔκτισε ἕνα μικρὸ κελλὶ κλείσθηκε σ’ αὐτὸ καί ’κεῖ διῆλθε (πέρασε) χρόνους ἑξῆντα, χωρὶς νὰ λαλεῖ σὲ κανένα καὶ χωρὶς νὰ βλέπεται ἀπὸ κανένα, ἀλλὰ νεύοντας τὸν νοῦ του στὴν καρδιά του φανταζόταν τὸν Θεὸ καὶ ἀπ’ ἐκεῖ λάμβανε κάθε παρηγοριά, σύμφωνα μὲ τὴν προφητεία ποὺ λέγει: «Κατατρύφησον τοῦ Κυρίου, καὶ δώσει σοι τὰ αἰτήματα τῆς καρδίας σου», δηλαδή: Ἐντρύφημά σου καὶ χαρά σου ἂς εἶναι ὁ Κύριος, καὶ αὐτὸς θὰ σοῦ δώσει κάθε ἀγαθὸ αἴτημα (ὑλικὸ καὶ πνευματικὸ) ποὺ ποθεῖ ἡ καρδιά σου. (Ψαλμὸς λς΄ 4).

   Εἶχε κι ἕνα τόπο σκαμμένο καὶ ἀπό ’κεῖ ἁπλώνοντας τὰ χέρια του δεχόταν τὴν τροφὴ ποὺ τοῦ ἔφερναν. Πλὴν ὅμως γιὰ νὰ μὴ φαίνεται σ’ ὅσους ἔρχονταν ἀπ’ ἔξω, εἶχε τὸν τόπο ἐκεῖνο σκαμμένο λοξὰ καὶ μὲ σχῆμα κυκλοειδές· ἡ δὲ τροφή του ἦταν ὄσπρια βρεγμένα, ἀπ’ τὰ ὁποῖα ἔτρωγε μιὰ φορὰ τὴν ἑβδομάδα.

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ὀνήσιμος

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ὀνήσιμος

Ἑορτάζει τὴν ιε΄ (15η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἥπλωσεν Ὀνήσιμος εἰς θλάσιν σκέλη,

Παύλου σκελῶν δραμόντα γενναίους δρόμους.

Πέμπτῃ Ὀνησίμου σκέλεα θραῦσαν δεκάτῃ τε.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ὀνήσιμος ἦταν ὑπηρέτης τοῦ ἀποστόλου Φιλήμονος, ὁ ὁποῖος, κατὰ τὸν Κύρου Θεοδώρητο, καταγόταν ἀπὸ τὶς Κολασσές¹, πρὸς τὸν ὁποῖο γράφει χωριστὴ ἐπιστολὴ ὁ μακάριος Παῦλος. Κ’ ἐπειδὴ τοῦτος ὁ Ὀνήσιμος ἔκλεψε χρήματα ἀπ’ τὸν οἶκο τοῦ Φιλήμονος, –ὅπως φαίνεται τοῦτο ἀπ’ τὴν ἐπιστολὴ τοῦ Παύλου πρὸς Φιλήμονα–, ἔφυγε καὶ πῆγε στὴν Ῥώμη καί ’κεῖ ἀφοῦ ἀντάμωσε τὸν ἀπόστολο Παῦλο εὑρισκόμενον στὰ δεσμά, κατηχήθηκε ἀπ’ αὐτὸν τὴν πίστη στὸν Χριστό, βαπτίσθηκε κ’ ἔγινε κι αὐτὸς θαυμάσιος στὴν ἀρετή. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ Παῦλος δὲν ἔκρινε δίκαιο νὰ λυπᾶται ὁ Φιλήμων γιὰ τὴν κλοπὴ καὶ τὴν φυγὴ τούτου τοῦ δούλου του Ὀνησίμου, τὸν ἀπέστειλε πίσω στὸν ἀφέντη του Φιλήμονα, μαζὶ μὲ τὴν πρὸς αὐτὸν συστατικὴ καὶ παραθετικὴ ἐπιστολή.

Ὁ ὅσιος Ἀβραάμης

Ὁ ὅσιος Ἀβραάμης

Ἑορτάζει τὴν ιδ΄ (14η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πράξει τὸ ταὐτὸν εὗρε κλήσεως πλέον,

Πρὸς τὸν σύνοικον Ἀβραὰμ Ἀβραάμης.

   Τοῦτος ὁ Ὅσιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Θεοδοσίου τοῦ μεγάλου, ἀπὸ τὴν πόλη Κύρρο¹, στὴν ὁποία γεννήθηκε κι ἀνατράφηκε καὶ σύναξε τὸν πλοῦτο τῆς ἀσκητικῆς πολιτείας κι ἀρετῆς. Μὲ τόση δὲ ἀγρυπνία καὶ ὁλονύκτια στάση καὶ νηστεία κατεδαπάνησε τὸ σῶμά του ὁ μακάριος, ὥστ’ ἔμεινε ἀκίνητος γιὰ πολλοὺς χρόνους, χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ περπατᾶ. Μαθαίνοντας δὲ ὅτι ἦταν ἕνα χωριὸ κοντὰ στὸ ὄρος τοῦ Λιβάνου γεμάτο ἀπὸ εἴδωλα πῆγε ἐκεῖ κι ἀφοῦ νοίκιασε μιὰ οἰκία κάθησε ἡσυχάζοντας τρεῖς ἡμέρες. Κατὰ τὴν τετάρτη μέρα, ἐνῶ ἔβγαινε ἥσυχος, πρῶτα μὲν πιάσθηκε καὶ χώθηκε μὲ χῶμα ἀπ’ τοὺς ἐκεῖ εἰδωλολάτρες. Ἔπειτα δὲ προστάζονταν ἀπ’ αὐτοὺς ἀναγκαστικῶς νὰ φύγει μακριὰ ἀπ’ τὸν τόπο αὐτόν. Ἐρχόμενοι ὅμως τότε ’κεῖ αὐτοὶ ποὺ συγκέντρωναν τοὺς φόρους, ἔδερναν ἄσπλαγχνα τοὺς κατοίκους ζητῶντας ἀπ’ αὐτοὺς τὰ βασιλικὰ δοσίματα. Ὁ δὲ ὅσιος Ἀβραάμης τοὺς σπλαγχνίσθηκε κ’ ἔδωκε στοὺς φορολόγους τὰ δοσίματα αὐτῶν κι ἔτσι ἐλευθέρωσε ἀπ’ τοὺς δαρμοὺς ἐκείνους ποὺ πρωτύτερα τὸν τιμωροῦσαν καὶ τὸν βασάνιζαν.

Οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι καὶ μάρτυρες Ἀκύλας καὶ Πρίσκιλλα

Οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι καὶ μάρτυρες Ἀκύλας καὶ Πρίσκιλλα

Ἑορτάζουν τὴν ιγ΄ (13η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

«Τμηθὲν γύναιον», Ἀκύλας φησί, «βλέπων,

Οὐκ ἀνδριοῦμαι πρὸς τομὴν ἀνὴρ κάρας;».

   Ὁ ἅγιος τοῦτος ἀπόστολος Ἀκύλας καταγόταν ἀπ’ τὴν Μαύρη θάλασσα, ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Κλαυδίου, καὶ ἦταν κατὰ τὴν τέχνη σκηνοποιός, κατασκεύαζε δηλαδὴ ἀπὸ δέρματα σκηνές. Ἀφοῦ ἄκουσε γιὰ τὸ κήρυγμα τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου πῆγε σ’ αὐτόν, τότε ποὺ βρισκόταν στὴν Κόρινθο, μᾶλλον δὲ ὁ θεῖος Παῦλος πῆγε στὸν Ἀκύλα ὅταν βρισκόταν στὴν Κόρινθο, διότι ἔτσι γράφεται στὶς Πράξεις: «Μετὰ δὲ ταῦτα χωρισθεὶς ὁ Παῦλος ἐκ τῶν Ἀθηνῶν ἦλθεν εἰς Κόρινθον· καὶ εὑρών τινα Ἰουδαῖον ὀνόματι Ἀκύλαν, Ποντικὸν τῷ γένει, προσφάτως ἐληλυθότα ἀπὸ τῆς Ἰταλίας, καὶ Πρίσκιλλαν γυναῖκα αὐτοῦ, διὰ τὸ διατεταχέναι Κλαύδιον χωρίζεσθαι πάντας τοὺς Ἰουδαίους ἀπὸ τῆς Ῥώμης, προσῆλθεν αὐτοῖς, καὶ διὰ τὸ ὁμότεχνον εἶναι ἔμεινε παρ’ αὐτοῖς καὶ εἰργάζετο· ἦσαν γὰρ σκηνοποιοὶ τῇ τέχνῃ», δηλαδή: Ἔπειτα δὲ ἀπ’ αὐτὰ ἀνεχώρησε ὁ Παῦλος ἀπ’ τὴν Ἀθήνα κ’ ἦλθε στὴν Κόρινθο. Καί ’κεῖ βρῆκε κάποιον Ἰουδαῖο, Ἀκύλα ὀνόματι, ὁ ὁποῖος καταγόταν ἀπ’ τὸν Πόντο. Εἶχε δὲ ἔλθει κατὰ τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες αὐτὸς καὶ ἡ γυναῖκα του ἡ Πρίσκιλλα ἀπὸ τὴν Ἰταλία, ἐπειδὴ εἶχε διατάξει ὁ Κλαύδιος ν’ ἀπομακρυνθοῦν ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι ἀπ’ τὴν Ρώμη. Σὲ αὐτοὺς λοιπὸν ἦλθε ὁ Παῦλος. Κ’ ἐπειδὴ γνώριζε τὴν ἴδια τέχνη μ’ ἐκείνους, ἔμενε στὸ σπίτι τους κ’ ἐργαζόταν. Διότι καί ’κεῖνοι ἦσαν σκηνοποιοί. (Πράξ. ιη΄ 1-3).

Ὁ Κύριος φαινόμενο ἐνώπιον τῶν ἁμαρτωλῶν

 

Ὁ Κύριος φαινόμενο ἐνώπιον τῶν ἁμαρτωλῶν

Τοῦ μακαριστοῦ

Ἀρχιμ. Ἰωὴλ Γιαννακοπούλου*

«Καὶ παράγων ὁ Ἰησοῦς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄνθρωπον καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιον, Ματθαῖον λεγόμενον, καὶ λέγει αὐτῷ· ἀκολούθει μοι. καὶ ἀναστὰς ἠκολούθησεν αὐτῷ. Καὶ ἐγένετο αὐτοῦ ἀνακειμένου ἐν τῇ οἰκίᾳ, καὶ ἰδοὺ πολλοὶ τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ ἐλθόντες συνανέκειντο τῷ Ἰησοῦ καὶ τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ. καὶ ἰδόντες οἱ Φαρισαῖοι εἶπον τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· διατί μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ἐσθίει ὁ διδάσκαλος ὑμῶν; ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀκούσας εἶπεν αὐτοῖς· οὐ χρείαν ἔχουσιν οἰ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλλ᾿ οἱ κακῶς ἔχοντες. πορευθέντες δὲ μάθετε τί ἐστιν ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν. οὐ γὰρ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν.»

(Ματθ. θ΄ 9-13)

Βλ. ἐπίσης: (Μάρκ. β΄ 13-17) καὶ (Λουκ. ε΄ 27-32).

   Ὁ Κύριος εἶναι φαινόμενο ἀθώου ἀναμάρτητου ἀνθρώπου ἐνώπιον ἁμαρτωλῶν. Ἂς δοῦμε τοῦτο καὶ τὰ ἐξ αὐτοῦ συμπεράσματα.

   1) Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ μόνος, ὁ ὁποῖος χώρισε τὸν ἁμαρτωλὸ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ ἔδειξε στὸν μὲν ἁμαρτωλὸ ὅλη τὴν ἀγάπη Του, στὴν δὲ ἁμαρτία ὅλο Του τὸ μῖσος. Μάλιστα! Ἀγάπησε τοὺς ἁμαρτωλούς! Γι’ αὐτοὺς κατέβηκε ἀπ’ τὸν οὐρανό, ἀνέβηκε στὸν σταυρό, κατέβηκε στὸν ᾍδη. Κατέβηκε ἀπ’ τὸν οὐρανὸ γιὰ νὰ διδάξει μὲ τὶς ὡραῖες Του παραβολὲς τοὺς ῥητοὺς λόγους, τὴν συναναστροφή Του μὲ τοὺς ἁμαρτωλούς, πόσο ἀγαπᾶ τοὺς ἁμαρτωλούς!

   Ποιός δὲν θὰ συγκινηθεῖ, ὅταν σκεφθεῖ τὴν ὡραία παραβολὴ τοῦ ποιμένος τοῦ ἀπολέσαντος ἐκ τῶν 100 προβάτων του τὸ ἕνα, ὅταν τρέχει βρίσκει αὐτό, τὸ ἐπωμίζεται καὶ χαίρει συγκαλῶντας τοὺς γείτονες γιὰ νὰ συγχαροῦν; Πολὺ περισσότερο θὰ χαρεῖ κάποιος, ἂν σκεφθεῖ τὸ «χαρὰ γίνεται ἐν οὐρανῷ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι ἢ ἐπὶ ἐννενήκοντα ἐννέα δικαίοις οἵτινες οὐ χρείαν ἔχουσι μετανοίας». Δεδομένου ὅτι οἱ 99 δίκαιοι εἶναι μόνο οἱ Ἄγγελοι, ἄρα ὑπάρχει μεγαλύτερη χαρὰ γιὰ ἕναν ἁμαρτωλὸ μετανοήσαντα παρὰ γιὰ 99 Ἀγγέλους δικαίους!

   Ποιός δὲν συγκινεῖται, ὅταν δεῖ τὴν ἐπ’ αὐτοφόρῳ συλληφθεῖσα ἁμαρτωλὴ γυναῖκα νὰ συγχωρεῖται ἀπ’ τὸν Ἰησοῦ καὶ τὴν πόρνη νὰ κυλιέται σιωπηλὴ στὰ πόδια Του πνιγμένη στὰ δάκρυα τῆς ἀνακουφίσεως;

   Ποιός δὲν θὰ θαυμάσει τὴν ἀγάπη τοῦ Ἰησοῦ γιὰ τοὺς ἁμαρτωλοὺς, ὅταν σκεφθοῦμε, ὅτι ἀνέβηκε στὸν σταυρό, γιὰ νὰ πληρώσει καὶ κατέβηκε στὸν ᾍδη, γιὰ νὰ περιμαζέψει καὶ ἀπὸ κεῖ τοὺς ἀπ’ αἰώνων ἁμαρτωλούς; Ὅσοι εἴχανε σωματικὲς νόσους μετέβαιναν πρὸς τὸν Χριστό. Ὁ Χριστὸς ὅμως μετέβαινε πρὸς ὅσους εἴχανε ψυχικὲς νόσους, τοὺς ἁμαρτωλούς. Πόσο ἀγαποῦσε τοὺς ἁμαρτωλούς!

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΖ΄ ΛΟΥΚΑ

(Λουκ. ιε΄ 11-32)

   «Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· Ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς.

   καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον.

   καὶ μετ᾽ οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως.

   δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι.

   καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους.

   καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ.

   εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι!

   ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου·

   οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου.

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΛΔ΄

(Α΄ Κορ. ς΄ 12 – 20)

   «Ἀδελφοί, πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾽ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾽ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος.

   τὰ βρώματα τῇ κοιλίᾳ, καὶ ἡ κοιλία τοῖς βρώμασιν· ὁ δὲ Θεὸς καὶ ταύτην καὶ ταῦτα καταργήσει. τὸ δὲ σῶμα οὐ τῇ πορνείᾳ, ἀλλὰ τῷ Κυρίῳ, καὶ ὁ Κύριος τῷ σώματι·

   ὁ δὲ Θεὸς καὶ τὸν Κύριον ἤγειρε καὶ ἡμᾶς ἐξεγερεῖ διὰ τῆς δυνάμεως αὐτοῦ.

   οὐκ οἴδατε ὅτι τὰ σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστιν; ἄρας οὖν τὰ μέλη τοῦ Χριστοῦ ποιήσω πόρνης μέλη; μὴ γένοιτο.

   ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι ὁ κολλώμενος τῇ πόρνῃ ἓν σῶμά ἐστιν; ἔσονται γάρ, φησίν, οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν·

   ὁ δὲ κολλώμενος τῷ Κυρίῳ ἓν πνεῦμά ἐστι.

   φεύγετε τὴν πορνείαν. πᾶν ἁμάρτημα ὃ ἐὰν ποιήσῃ ἄνθρωπος ἐκτὸς τοῦ σώματός ἐστιν, ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει.

   ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗ ἔχετε ἀπὸ Θεοῦ, καὶ οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν;

   ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς· δοξάσατε δὴ τὸν Θεὸν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καὶ ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν, ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ.»

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Βλάσιος ἐπίσκοπος Σεβαστείας

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Βλάσιος ἐπίσκοπος Σεβαστείας

Ἑορτάζει τὴν ια΄ (11η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Λαιμὸν Βλάσιος ἐκκοπεὶς διὰ ξίφους,

Ἀλγοῦσι λαιμοῖς ρευμάτων εἴργει βλάβας.

Ἑνδεκάτῃ Βλασίου τάμεν αὐχένα χαλκὸς ἀτειρής.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Λικινίου τοῦ βασιλέως, ἐν ἔτει τιε΄ (315), ἐπίσκοπος τῆς Σεβαστείας. Κατοικοῦσε δὲ σὲ σπήλαιο ἑνὸς βουνοῦ, στὸ ὁποῖο ἐρχόμενα τ’ ἄγρια ζῶα ἡμερώνονταν διὰ μέσου τῆς εὐλογίας του καὶ γίνονταν χειροήθη. Καὶ καθὼς ὁ ἅγιος ἦταν ἔμπειρος τῆς ἰατρικῆς τέχνης ἔλαβε ἐπὶ πλέον, παρὰ Θεοῦ, καὶ τὴν ἐνέργεια τῶν θαυμάτων, κ’ ἔτσι ἔκαμνε, διὰ τῆς θείας χάριτος, πολλὲς γιατρειές. Ἀφοῦ δὲ κρατήθηκε ἀπ’ τοὺς εἰδωλολάτρες ὁδηγήθηκε στὸν ἡγεμόνα Ἀγρικόλαο καὶ ὁμολόγησε μπροστά του τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ· τότε δάρθηκε μὲ ραβδιά· ἔπειτα κρεμάσθηκε καὶ καταξεσχίσθηκε καὶ μετὰ ρίχθηκε σὲ φυλακή. Κι ὅταν τὸν ἔφεραν στὴν φυλακή, τὸν ἀκολούθησαν ἑπτὰ γυναῖκες, οἱ ὁποῖες ἀφοῦ ὁμολόγησαν τὸν Χριστὸ Θεὸ ἀληθινὸ ἀποκεφαλίσθηκαν.

Ὁ ὅσιος Ζήνων

Ὁ ὅσιος Ζήνων

Ἑορτάζει τὴν ι΄ (10η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ζήνων τὰ τερπνὰ τῆς Ἐδὲμ ζητῶν μόνα,

Εἰς τέρψιν εἶχε τὴν λύσιν τοῦ σαρκίου.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Ζήνων ἦταν ἀπ’ τὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας¹, γυιὸς πλουσίων καὶ περιφανῶν γονέων, συναριθμεῖτο δὲ μὲ τοὺς διακομιστὲς τῶν γραμμάτων τοῦ βασιλέως Οὐάλεντος, δηλαδὴ ἦταν γραμματοφόρος (ταχυδρόμος), ἐν ἔτει τξε΄ (365). Κι ἀφοῦ πέθανε ὁ Οὐάλης, εὐθὺς ἀπέρριψε τὴν στρατιωτικὴ ζώνη καὶ βρίσκοντας ἕνα μεγάλο τάφο (διότι ἔχει πολλοὺς καὶ μεγάλους τάφους τὸ βουνὸ τῆς Ἀντιοχείας) μπῆκε σ’ αὐτὸν καὶ καθάριζε τὴν ψυχή του μὲ τοὺς πόνους τῆς ἀσκήσεως. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν εἶχε λυχνάρι οὔτε κιβώτιο οὔτε τραπέζι οὔτε βιβλίο οὔτε στρῶμα. Τὸ στρῶμά του ἦταν μιὰ στίβα ἀπὸ χόρτα καὶ ἀπὸ κάποια ἄλλα, τὰ ὁποῖα ἦσαν στρωμένα πάνω σὲ πέτρες. Καὶ φόρεμα εἶχε ἕνα παλαιὸ ράσο. Ἡ τροφή του ἦταν ἕνα ψωμί, τὸ ὁποῖο τοῦ διδόταν, ἀνὰ δύο ἡμέρες, ἀπὸ ἕναν φίλο του, τὸ δὲ νερὸ τὸ ἔφερνε ἀπὸ τόπο μακρινό.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Νικηφόρος

Ὁ ἅγιος μάρτυς Νικηφόρος

Ἑορτάζει τὴν θ΄ (9η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸν ἐκ παλαιοῦ κλητικὸν Νικηφόρον,

Τμηθέντα γνῶθι πρακτικὸν Νικηφόρον,

Φασγάνῳ ἀμφ’ ἐνάτῃ, Νικηφόρε, δειροτομήθης.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος μάρτυς Νικηφόρος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Οὐαλλεριανοῦ καὶ Γαληΐνου τῶν βασιλέων, ἐν ἔτει σξ΄ (260), ἰδιώτης κατὰ τὴν τύχη. Τοῦτος λοιπὸν εἶχε ὑπερβολικὴ φιλία μὲ κάποιον Σαπρίκιο ποὺ ἦταν ἱερέας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιοχείας, ὁ ὁποῖος ὕστερ’ ἀπὸ κάποια αἰτία, –καὶ μᾶλλον ἀπὸ διαβολικὴ ἐνέργεια–, μίσησε τὸν ἅγιο κ’ ἔγινε ἐχθρός του ἀφίλιωτος. Γιὰ  τὸν λόγο αὐτόν, ὁ ἅγιος Νικηφόρος πολλὲς φορὲς μεταχειρίσθηκε μεσίτες κ’ ἔβαλε διαμεσολαβητὲς στὸν Σαπρίκιο ζητῶντας συγχώρηση καὶ ἐπικαλούμενος τὴν παλαιὰ φιλία. Ὁ Σαπρίκιος ὅμως ἐπ’ οὐδενὶ δὲν ἤθελε νὰ συγχωρήσει τὸν φίλο του, ἀλλὰ φύλαγε (διατηροῦσε) τὴν ἔχθρα καὶ τὴν μνησικακία στὴν καρδιά του.