Ὁ ὅσιος Ἀρσένιος ὁ μέγας

Ὁ ὅσιος Ἀρσένιος ὁ μέγας

Ἑορτάζει τὴν η΄ (8η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Λαθεῖν βιώσας Ἀρσένιος ἠγάπα,

Ὃς οὐδὲ πάντως ἐκβιώσας λανθάνει.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος Ἀρσένιος ἦταν γέννημα καὶ θρέμμα τῆς μεγαλουπόλεως παλαιᾶς Ρώμης, καὶ ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας ἐφύλαξε τὸν ἑαυτό του καθαρὸ ἐνδιαίτημα τοῦ Θεοῦ. Κ’ ἐπειδὴ ἦταν γεμάτος ἀπὸ ἀρετὴ καὶ σοφία, καὶ τὴν ἐσωτερικὴ καὶ θεία ἀλλὰ καὶ τὴν ἐξωτερικὴ κι ἀνθρώπινη, γιὰ τοῦτο ἔλαβε καὶ τὴν χειροτονία τοῦ διακόνου, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Θεοδοσίου τοῦ μεγάλου, ἐν ἔτει τοθ΄ (379).

ΟΜΙΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΚΟΛΛΩΜΑΣΘΕ ΣΤΑ ΒΙΟΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ... (4)

ΟΜΙΛΙΑ

ΠΕΡΙ  ΤΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΚΟΛΛΩΜΑΣΘΕ ΣΤΑ ΒΙΟΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

ΚΑΙ

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΥΡΚΑΓΙΑΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (4)

Μεγάλου Βασιλείου*

   10. Σεῖς δέ, ἀδελφοί, ποὺ ἔχετε διαφύγει τὸν κίνδυνο, ἂς μὴ λυπᾶσθε πολὺ γιὰ τὰ κακὰ ποὺ ἔχουν συμβεῖ. Μήτε νὰ ταραχθεῖτε κατὰ τὴν διάνοιά σας, ἀλλὰ ν’ ἀποτινάξετε τὸν ζόφο τῆς λύπης καὶ νὰ δυναμώσετε τὶς ψυχές, κάνοντας σκέψεις πιὸ γενναῖες, καὶ νὰ κάμετε τὸ συμβὰν πρόφαση γιὰ στεφάνια. Διότι, ἐὰν παραμείνετε ἀσάλευτοι, καὶ θὰ φανεῖτε δοκιμώτεροι κατὰ τὴν πίστη, μὲ τὸ νὰ λάμψετε ὅπως τὸ εὐγενικὸ χρυσάφι ἀπὸ τὴν φωτιά, καὶ τὴν ντροπὴ στὸν ἐχθρὸ θ’ αὐξήσετε περισσότερο, διότι δὲν μπόρεσε μὲ ὅσα ἐπιβουλεύθηκε οὔτε τὰ δάκρυά σας νὰ νικήσει. Ὑπενθυμεῖστε στοὺς ἑαυτούς σας τὴν καρτερία τοῦ Ἰώβ. Νὰ πεῖτε πρὸς τοὺς ἑαυτούς σας, αὐτὰ ποὺ εἶπε ἐκεῖνος· «Ὁ Κύριος ἔδωκε, ὁ Κύριος ἀφαίρεσε· ὅπως φάνηκε καλὸ στὸν Κύριο, ἔτσι κ’ ἔγινε»²⁵. Καὶ κανεὶς ἂς μὴ μεταπεισθεῖ ἀπ’ αὐτὰ ποὺ ἔπαθε, ὥστε νὰ συλλογισθεῖ καὶ νὰ πεῖ, ὅτι καμμιὰ λοιπὸν πρόνοια δὲν κυβερνᾶ τὰ δικά μας πράγματα. Ἂς μὴ κατηγορεῖ τὴν οἰκονομία καὶ τὴν κρίση τοῦ Δεσπότου. Ἀλλ’ ἂς ἀποβλέπει πρὸς τὸν ἀθλητὴ ἐκεῖνον, καὶ αὐτὸν ἂς κάμει σύμβουλο πρὸς τὸ καλύτερο. Ἂς ἀναλογίζεται τοὺς συνεχεῖς ἀγῶνες στοὺς ὁποίους ἐκεῖνος ἀρίστευσε κ’ ἐνῶ βλήθηκε μὲ τόσα βέλη ἀπ’ τὸν διάβολο, δὲν δέχθηκε θανάσιμο κτύπημα. Τοῦ ἀφαίρεσε δηλαδὴ τὴν εὐτυχία ἀπ’ τοὺς δικούς του καὶ σκέφθηκε νὰ τὸν παραχώσει μὲ τὶς διαδοχικὲς πληροφορίες τῶν κακῶν. Διότι καθ’ ἥν στιγμὴ ὁ προηγούμενος ἀγγελιαφόρος τοῦ ἐξήγγελλε τὴν τόσο μεγάλη συμφορά, ἄλλος ἐρχόταν καὶ τοῦ ἔφερνε θλίψη γιὰ χειρότερα πράγματα. Καὶ τὰ κακὰ προσηρτῶντο τὸ ἕνα στὸ ἄλλο, καὶ οἱ συμφορὲς μιμοῦνταν τὴν ἐπιδρομὴ τῶν κυμάτων καὶ προτοῦ νὰ σταματήσουν τὰ πρῶτα δάκρυα, ἔφθανε ἡ αἰτία γι’ ἄλλα. Ὁ δίκαιος ὅμως ἔστεκε σὰν κάποια προβλήτα, μὲ τὸ νὰ ὑποδέχεται τὶς προσβολὲς τῆς τρικυμίας, καὶ μὲ τὸ νὰ μεταβάλλει σὲ ἀφρὸ τὴν ὁρμὴ τῶν κυμάτων, καὶ ἄφηνε τὸν λόγο τῆς εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν Δεσπότη· «ὁ Κύριος ἔδωκε, ὁ Κύριος πῆρε· ὅπως φάνηκε καλὸ στὸν Κύριο, ἔτσι κ’ ἔγινε». Καὶ δὲν ἔκλαψε γιὰ κανένα ἀπ’ τὰ συμβάντα. Κι ὅταν κάποιος ἦλθε γιὰ νὰ τοῦ ἀναγγείλει ὅτι, ἐνῶ τὰ παιδιὰ καὶ οἱ θυγατέρες του ἔτρωγαν, ὁρμητικὸς ἄνεμος γκρέμισε τὸ σπίτι τῆς χαρᾶς, τότε μόνο ξέσχισε τὸ ἔνδυμα γιὰ νὰ δείξει τὴν συμπάθεια τῆς συγγένειας καὶ γιὰ νὰ βεβαιώσει μ’ αὐτὰ ποὺ ἔπραττε ὅτι ἦταν φιλόστοργος πατέρας. Ἀλλὰ καὶ τότε, ἀφοῦ ἔβαλε ὅριο καὶ μέτρο στὶς λύπες καὶ κόσμησε τὸ συμβὰν μὲ τοὺς εὐσεβεῖς ἐκείνους λόγους, ἔλεγε· «ὁ Κύριος ἔδωκε, ὁ Κύριος πῆρε· ὅπως φάνηκε καλὸ στὸν Κύριο, ἔτσι κ’ ἔγινε». Τέτοια περίπου λέγοντας· ὀνομάσθηκε πατέρας, ἐφόσον χρόνο ἤθελε αὐτὸς ποὺ μοῦ ἔκαμε αὐτό. Σκέφθηκε πάλι νὰ μοῦ ἀφαιρέσει τὸ στεφάνι τοῦ γεννήτορος· δὲν τσακώνομαι γι’ αὐτὰ ποὺ ἀνήκουν σὲ Αὐτόν. Ἂς ὑπερισχύσει αὐτὸ ποὺ ὁ Κύριος ἀποφάσισε. Αὐτὸς εἶναι ὁ πλάστης τοῦ ἀνθρώπινου γένους, ἐγὼ εἶμαι ὄργανό του. Γιατί πρέπει νὰ δυσανασχετῶ ἀνώφελα, ἐνῶ εἶμαι δοῦλος, καὶ νὰ κατακρίνω ἀπόφαση, τὴν ὁποία δὲν μπορῶ νὰ διαλευκάνω; Μὲ τέτοια λόγια ὁ δίκαιος κατακόντιζε τὸν διάβολο.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ τοῦ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

(Ἰωάν. ε΄ 1 – 15)

   «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα.

   ἔστι δὲ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρα ἡ ἐπιλεγομένη Ἑβραϊστὶ Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα.

   ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν.

   ἄγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐταράσσετο τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι.

   ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ.

   τοῦτον ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς κατακείμενον, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ τοῦ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

(Πράξ. θ΄ 32 – 42)

   «Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἐγένετο Πέτρον διερχόμενον διὰ πάντων κατελθεῖν καὶ πρὸς τοὺς ἁγίους τοὺς κατοικοῦντας Λύδδαν.

   εὗρε δὲ ἐκεῖ ἄνθρωπόν τινα Αἰνέαν ὀνόματι, ἐξ ἐτῶν ὀκτὼ κατακείμενον ἐπὶ κραβάττῳ, ὃς ἦν παραλελυμένος.

   καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ Πέτρος· Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός· ἀνάστηθι καὶ στρῶσον σεαυτῷ. καὶ εὐθέως ἀνέστη.

   καὶ εἶδον αὐτὸν πάντες οἱ κατοικοῦντες Λύδδαν καὶ τὸν Σάρωνα, οἵτινες ἐπέστρεψαν ἐπὶ τὸν Κύριον.

Ὁ ἅγιος δίκαιος πολύαθλος καὶ προφήτης Ἰώβ

Ὁ ἅγιος δίκαιος πολύαθλος καὶ προφήτης Ἰώβ

Ἑορτάζει τὴν ς΄ (6η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰ καὶ θανών, ἄληστος· ἀνδρίας πέτρα,

Καὶ πῶς Ἰὼβ κρύψω σε τῇ λήθης πέτρᾳ;

Ἔκτῃ Ἰὼβ πολύτλαν θανάτου νέφος ἀμφεκάλυψε.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος καὶ δίκαιος Ἰὼβ ἦταν ἀπ’ τὴν χώρα τὴν καλουμένη Αὐσίτιδα, ἐκ τῶν συνόρων τῆς Ἰδουμαίας καὶ Ἀραβίας, ἀπόγονος τῶν υἱῶν τοῦ Ἠσαῦ, τοῦ πρωτοτόκου υἱοῦ τοῦ Ἰσαάκ, ὥστε αὐτὸς εἶναι πέμπτος ἀπὸ τὸν Ἀβραάμ. Καὶ ὁ μὲν πατέρας του ὀνομαζόταν Ζαρέθ, ἡ δὲ μητέρα του Βοσόρρα· ὀνομαζόταν δὲ πρότερον Ἰωβὰβ καὶ προφήτευσε σαράντα πέντε χρόνους· ἦταν δὲ πρὸ τῆς ἐλεύσεως τοῦ Χριστοῦ χίλιους ἐννιακόσιους εἰκοσιπέντε χρόνους¹.

ΟΜΙΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΚΟΛΛΩΜΑΣΘΕ ΣΤΑ ΒΙΟΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ... (3)

ΟΜΙΛΙΑ

ΠΕΡΙ  ΤΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΚΟΛΛΩΜΑΣΘΕ ΣΤΑ ΒΙΟΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

ΚΑΙ

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΥΡΚΑΓΙΑΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (3)

Μεγάλου Βασιλείου*

   7. Ἂς προφυλαχθοῦμε λοιπόν, ὅσο μποροῦμε πιὸ γρήγορα· ἂς μὴ συνθλίψουμε τοὺς ἑαυτούς μας μὲ τὴν θέλησή μας. Κ’ ἐὰν κάποιος κάποτε μὲ τὸ νὰ δελεασθεῖ, ἐπισώρευσε στὸν ἑαυτό του σκόνη ἄδικου πλούτου καὶ μὲ τὶς φροντίδες γι’ αὐτὸν φυλάκισε τὸν νοῦ, ἢ προσῆψε στὴν φύση του βδέλυγμα ἀκολασίας, ποὺ δύσκολα ξεπλένεται, ἢ γέμισε τὸν ἑαυτό του μὲ ἄλλα ἐγκλήματα, αὐτός, ὅσο ἀκόμη εἶναι καιρός, προτοῦ φθάσει στὴν τέλεια καταστροφή, ἂς ἀποβάλει τὰ περισσότερα ἀπ’ τὰ φορτία. Καὶ προτοῦ τὸ σκάφος καταποντισθεῖ, ἂς ἀπορρίψει τὰ ἐμπορεύματα, ποὺ δὲν τὰ μάζεψε, ὅπως ἔπρεπε, κι ἂς μοιάσει μὲ τοὺς ναυτικούς. Διότι ἐκεῖνοι, κ’ ἐὰν ἀκόμη συμβεῖ νὰ φέρουν στὸ πλοῖο κάτι ἀπ’ τ’ ἀναγκαῖα, καὶ ξεσηκωθεῖ φορτούνα στὴν θάλασσα κι ἀπειλήσει νὰ σκεπάσει τὸ πλοῖο, ποὺ πιέζεται ἀπ’ τὸ φορτίο, ὅσο μποροῦν πιὸ γρήγορα, ἀποσκευάζουν τὸ πολὺ βάρος καὶ χωρὶς λύπη ἀδειάζουν στὴν θάλασσα τὰ ἐμπορεύματα, γιὰ νὰ κάμουν τὸ πλοῖο νὰ ἐπιπλεύσει στὰ κύματα καὶ νὰ σώσουν, ἐὰν βέβαια εἶναι δυνατόν, μόνο τὶς ψυχὲς καὶ τὰ σώματα ἀπ’ τὸν κίνδυνο. Πολὺ δὲ περισσότερο ἀπὸ ’κείνους, ἐμεῖς αὐτὰ πρέπει καὶ νὰ τὰ σκεφτόμαστε καὶ νὰ τὰ πράττουμε. Διότι ἐκεῖνοι ὅ,τι ἀπορρίπτουν τὸ χάνουν ἀμέσως, καὶ στὸ ἑξῆς τοὺς περιβάλλει ἡ ἀνάγκη τῆς φτώχειας. Ἐμεῖς ὅμως ἐφόσον ἀδειάσουμε τὸ πονηρὸ φορτίο, θὰ ἐπισωρεύσουμε περισσότερο καὶ καλύτερο πλοῦτο στὶς ψυχές. Διότι ἡ πορνεία καὶ τὰ παρόμοια χάνονται, ἀφοῦ ἀποβληθοῦν, καὶ εἶναι σὰν νὰ μὴ ἔγιναν, ἀφοῦ μὲ τὰ δάκρυα λυθοῦν. Στὸ ἑξῆς ἡ ἁγιότητα καὶ ἡ δικαιοσύνη ποὺ εἶναι πράγματα ἐλαφρὰ καὶ δὲν γνωρίζουν τὸν καταποντισμὸ στὰ κύματα καταλαμβάνουν τὸν χῶρο ἐκείνων· τὰ χρήματα ὅμως, ὅταν καλῶς ἀποβληθοῦν, δὲν χάνονται γι’ αὐτοὺς ποὺ τὰ ἀπέβαλαν καὶ τὰ ἀπέρριψαν. Ἀλλ’ ἀφοῦ μεταφερθοῦν σὰν σὲ κάποια ἄλλα πλοῖα πιὸ ἀσφαλῆ, τὶς κοιλιὲς τῶν φτωχῶν, διασώζονται καὶ φθάνουν στὰ λιμάνια καὶ φυλάσσονται ὡς κόσμημα καὶ ὄχι ὡς κίνδυνος γι’ αὐτοὺς ποὺ τ’ ἀπορρίπτουν.

Ἡ ἁγία μάρτυς Πελαγία

Ἡ ἁγία μάρτυς Πελαγία

Ἑορτάζει τὴν δ΄ (4η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Βοὸς τὸ χαλκούργημα πῦρ φανὲν φλέγον,

Βληθεῖσαν ἔνδον τὴν Πελαγίαν φλέγει.

Ἀμφὶ τετάρτῃ Πελαγίῃ καύθη βοῒ χαλκῷ.

   Τούτη ἡ ἁγία ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Διοκλητιανοῦ τοῦ βασιλέως ἐν ἔτει σπη΄ (288) καταγόμενη μὲν ἀπ’ τὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας, κατοικοῦσε δὲ στὴν Ρώμη. Κ’ ἐπειδὴ ὁ Ρώμης Ἐπίσκοπος Λῖνος ἐβάπτιζε πολλοὺς ἕλληνες, γιὰ τοῦτο ἡ ἁγία αὐτὴ βλέπει στὸ ὄνειρο τὴν μορφὴ τοῦ Ἐπισκόπου ποὺ τὴν παρακαλοῦσε γιὰ νὰ τὴν βαπτίσει. Ὅταν ξύπνησε κατάλαβε τὸ ὅραμα, καὶ γι’ αὐτό, ἀφοῦ ζήτησε ἀπ’ τὴν μητέρα της ἄδεια γιὰ νὰ πάει στὴν ἀνατροφὸ καὶ παραμάνα της, πῆγε στὸν Ἐπίσκοπο καὶ βαπτίσθηκε. Ἔπειτα ἔδωκε σ’ αὐτὸν τὴν πολύτιμη ἐνδυμασία της γιὰ νὰ τὴν μοιράσει στοὺς φτωχούς. Κι αὐτὴ πορευθεῖσα στὴν ἀνατροφό της μὲ τὰ ταπεινὰ φορέματα, τὰ ὁποῖα φόρεσε ἀπ’ τὸ ἅγιο βάπτισμα, δὲν ἔγινε δεκτὴ ἀπὸ αὐτήν, πορευθεῖσα δὲ καὶ στὴν μητέρα της μὲ αὐτὴ τὴν ταπεινὴ ἐνδυμασία προξένησε σ’ αὐτὴν ἀνυπόφορη λύπη.

ΟΜΙΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΚΟΛΛΩΜΑΣΘΕ ΣΤΑ ΒΙΟΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ... (2)

ΟΜΙΛΙΑ

ΠΕΡΙ  ΤΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΚΟΛΛΩΜΑΣΘΕ ΣΤΑ ΒΙΟΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

ΚΑΙ

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΥΡΚΑΓΙΑΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (2)

Μεγάλου Βασιλείου*

   4. Ἀλλ’ αὐτὰ ποὺ ἔχουμε ἐπινοήσει ἐμεῖς γιὰ βρώση καὶ πόση καὶ ὅλα ὅσα ἔξω ἀπὸ τὴν ἀνάγκη ὁ πλοῦτος κατὰ τρόπο ὑβριστικὸ μηχανεύθηκε γιὰ τὴν ἰκανοποίηση τῆς ἀκόλαστης κοιλιᾶς, ποὺ δὲν βαστάζει τίποτε, πότε θὰ μποροῦσαν νὰ γίνουν δικά μας, ἔστω καὶ ἂν συνεχῶς μᾶς κατακλύζουν; Γι’ αὐτὰ βεβαίως ποὺ μὲ τὴν γεύση ἀφήνουν κάποια μικρὴ ἡδονή, ὅταν τὰ τρῶμε, δυσανασχετοῦμε ἀμέσως, σὰν νὰ εἶναι ἐνοχλητικὰ καὶ περιττὰ καὶ μὲ βιασύνη τ’ ἀποβάλλουμε, μὲ τὴν ἰδέα ὅτι ἐὰν βραδύνουν μέσα στὰ σπλάγχνα, ἡ ζωή μας θὰ διατρέξει τὸν ἔσχατο κίνδυνο. Σὲ πολλοὺς λοιπὸν ὁ κόρος προκαλεῖ τὸν θάνατο καὶ γίνεται αἰτία, ὥστε τίποτε πλέον νὰ μὴ ἀπολαμβάνουν. Καὶ τ’ ἀκόλαστα κρεββάτια καὶ οἱ βέβηλες ἐρωτικὲς περιπτύξεις καὶ ὅλα ὅσα εἶναι ἔργα μανιώδους καὶ παράφρονος ψυχῆς δὲν εἶναι καθ’ ὁλοκληρίαν ὁλοφάνερη ζημία τῆς φύσεως; Δὲν εἶναι προφανὴς βλάβη καὶ μάλιστα ἀποξένωση καὶ μείωση πράγματι ἀπὸ τὰ ἴδια πράγματα τοῦ καθενός, ἐφ’ ὅσον τὸ σῶμα βλάπτεται μὲ τὶς ἐρωτικὲς μίξεις καὶ ἀποστερεῖται καὶ ἀπὸ τὴν γνησιώτατη οὐσία ποὺ συγκρατεῖ τὰ μέλη; Γιὰ τοῦτο λοιπόν, ὁ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς ποὔχει κυλισθεῖ στ’ ἀκόλαστα κρεββάτια τῆς ἡδονῆς, ἀμέσως ὕστερα ἀπ’ τὴν πράξη, ὁ μὲν οἶστρος τῆς σάρκας θἄχει κοπάσει, ὁ δὲ νοῦς θἄχει φθάσει στὸ σιχαμερὸ τέλος αὐτῶν ποὺ ἐπεχείρησε, μόλις συνέλθει, σὰν ἀπὸ κάποια μέθη ἢ ταραχή, καὶ συλλογισθεῖ ποῦ τέλος πάντων βρίσκεται, δοκιμάζει σφοδρὴ μετάνοια γιὰ τὴν ἀκράτεια. Διότι αἰσθάνεται τὸ σῶμά του ἀποχαυνωμένο καὶ νωθρὸ γιὰ νὰ ἐπιτελέσει τὴν ἐργασία γιὰ τὶς ἀνάγκες του καὶ γενικὰ ἀσθενικό. Οἱ γυμναστὲς λοιπόν, ἐπειδὴ τὸ κατενόησαν αὐτό, ἀνέγραψαν στὶς παλαίστρες τὸν νόμο τῆς ἐγκράτειας, ὁ ὁποῖος χάριν τῶν νέων φυλάσσει ἄθικτα τὰ σώματα ἀπ’ τὶς ἡδονὲς καὶ δὲν ἐπιτρέπει σ’ αὐτοὺς ποὺ ἀγωνίζονται οὔτε κἂν νὰ κυττάξουν μορφὲς ποὺ λάμπουν, ἐὰν βέβαια θὰ ἤθελαν νὰ φορέσουν στεφάνι στὴν κεφαλή· διότι ἡ ἀκράτεια προκαλεῖ γέλιο κατὰ τὸν ἀγῶνα καὶ ὄχι στεφάνι.

Ἡ πίστη εἶναι τὸ κλειδί…

Ἡ πίστη εἶναι τὸ κλειδί…

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης*

   Ἡ πίστη εἶναι τὸ κλειδί, μὲ τὸ ὁποῖο ἀνοίγεται ὁ θεῖος θησαυρός.

   Τὸ κατέχουν οἱ ἁπλές, ἀγαθές, ὅλο ἀγάπη καρδιές.

   «Πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι» (Μάρκ. θ΄ 23).

   Ἡ πίστη εἶναι τὸ πνευματικὸ στόμα. Ἂς ἀνοίγουμε ἐλεύθερα αὐτὸ τὸ στόμα, ὅπως κάνουμε καὶ γιὰ τὸ σωματικό.

   Ἂς μὴ σφίγγουν τὰ χείλη του ἡ ἀμφιβολία καὶ ἡ ὀλιγοπιστία.

ΟΜΙΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΚΟΛΛΩΜΑΣΘΕ ΣΤΑ ΒΙΟΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ...

ΟΜΙΛΙΑ

ΠΕΡΙ  ΤΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΚΟΛΛΩΜΑΣΘΕ ΣΤΑ ΒΙΟΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

ΚΑΙ

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΥΡΚΑΓΙΑΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (1)

Μεγάλου Βασιλείου*

   1. Ἐγὼ νόμιζα, ἀγαπητοί, μὲ τὸ νὰ σᾶς κεντρίζω κάθε φορὰ καὶ σφοδρότερα μὲ τὸν λόγο μου, ὅτι θὰ σᾶς φανῶ ἐνοχλητικός, διότι ἐπιδεικνύω κάποια ὑπέρμετρη ἐλευθεριότητα στὸν λόγο, ποὺ δὲν ἁρμόζει ἀκόμη οὔτε σὲ ἰδιότροπον, οὔτε σὲ ἄνδρα ποὺ κατέχεται ἀπὸ παρόμοια ἐλαττώματα. Σεῖς ὅμως ἀπ’ τοὺς ἐλέγχους παρακινηθήκατε σὲ εὔνοια ἀπέναντί μου καὶ κάματε τὰ πλήγματα τοῦ λόγου προσάναμμα γιὰ περισσότερο πόθο. Καὶ τίποτε τὸ παράδοξο! Διότι εἶσθε σοφοὶ στὰ πνευματικὰ πράγματα. «Νὰ ἐλέγχεις σοφὸ καὶ θὰ σὲ ἀγαπήσει», λέγει κάπου στὰ συγγράμματά του ὁ Σολομών¹. Γιὰ τοῦτο, ἀδελφοί, καὶ τώρα ἔρχομαι στὴν ἴδια προτροπὴ θέλοντας νὰ σᾶς ἀπομακρύνω, ὅσο μπορῶ, ἀπ’ τὰ δίχτυα τοῦ διαβόλου.