Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε
Ἡ προσευχὴ ἀπ᾿ τὸ στόμα σου ποτὲ νὰ μὴ
σοῦ λείπῃ
γιὰ ν᾿ ἀπωσθῇ ἀπ᾿ τὴν ψυχὴ ὁ τάραχος κι᾿ ἡ λύπη.
Καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ, χαρὰ καὶ εὐλογία
νὰ καταυγάσῃ τὴν ψυχὴ ἐν χάριτι ἁγίᾳ.
Μὴ ραθυμῇς, μὴ στέκεσαι, μὴ χάνῃς τὸν καιρόν σου
«ἕως ἡμέρα ἔτι ἐστὶν» ἐργάζου σ᾿ τὸν ἀγρόν σου.
Καὶ θἄρθῃ κι᾿ ἡ συγκομιδὴ καὶ ἡ καρποφορία
ποτὲ δὲν μένει ἄκαρπος ἡ θεία ἐργασία.
(«Τὰ ποιήματα τοῦ
καλόγερου». Τόμος Α'. 1971. σελ 155.)
Ἀναδημοσίευση ἀπὸ 13-4-2020
Ὁ ὅσιος Δῖος ὁ Θαυματουργός
Ἑορτάζει τὴν ιθ΄
(19η) Ἰουλίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Γεύῃ τελευτῆς καὶ σύ, παμμάκαρ Δίε,
Ἔνδοξε κλῆσιν, ἀλλὰ καὶ πρᾶξιν πλέον.
Ὁ ὅσιος Δῖος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ μεγάλου Θεοδοσίου, ἐν ἔτει τοθ΄ (379), καταγόμενος ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια τῆς Συρίας· μεταχειρισθεὶς δὲ πολλὴ ἄσκηση καὶ φθάνοντας σὲ μεγάλη αὔξηση ἀρετῆς πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη παρακινηθεὶς σὲ τοῦτο διὰ θείας ἀποκαλύψεως. Κι ἀφοῦ ἔφθασε στὸν τόπο, ποὺ βρίσκεται τὸ μοναστῆρι τὸ ὁποῖο αὐτὸς ἔκτισε, καθάρισε αὐτὸν κι ἔπειτα ἔπηξε ἐκεῖ τὸ ξερὸ καὶ ἄνικμο ραβδί του καὶ ὢ τοῦ θαύματος! εὐθὺς ριζώθηκε μὲ τὴν ἐπίκληση τῆς ἁγίας Τριάδος κι ἔγινε μέγα δέντρο, τὸ ὁποῖο ἕως σήμερα δίδει τοὺς τέλειους καρπούς του.
Πῶς ὁ ἄνθρωπος νεκρώνει τὸ δικό του θέλημα γιὰ νὰ δεχτεῖ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ
τοῦ Tito
Colliander (Τίτο Κολλίαντερ)*
ΑΝ
ὅμως διώξουμε τὸν ἑαυτό μας ἀπό μέσα μας, ποιόν θὰ συναντήσουμε τότε; Ρωτάει ὁ
ἐπίσκοπος Θεοφάνης. Καὶ δίνει ἀμέσως τὴν ἀπάντηση: Τότε θὰ συναντήσουμε τὸν Θεὸ
καὶ τὸν πλησίον μας. Αὐτὸ σημαίνει πὼς ὅλες οἱ φροντίδες καὶ τὸ ἐνδιαφέρον μας,
ὅλη ἡ ἀγάπη ποὺ ἀφαιροῦμε ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας μεταφέρεται κατὰ φυσικὴ
ἀναγκαιότητα καὶ χωρὶς καλὰ καλὰ νὰ τὸ καταλάβουμε στὸν Θεὸ καὶ στὸν συνάνθρωπό
μας. Μόνο ἔτσι δὲν γνωρίζει τὸ ἀριστερὸ χέρι τὶ κάνει τὸ δεξὶ καὶ γίνεται «ἡ ἐλεημοσύνη σου ἐν τῷ κρυπτῷ» (Ματθ.
στ΄ 3-4).
ΠΡΟΤΟΥ νὰ γίνει αὐτὸ δὲν μποροῦμε καθόλου «ἕκαστος ἡμῶν» νὰ ἀρέσει «τῷ πλησίον εἰς τὸ ἀγαθὸν πρὸς οἰκοδομὴν» (Ρωμ. ιε΄ 2) κατὰ ἕναν τρόπο ἀληθινὸ καὶ μὴ ὑλικό. Οἱ προσπάθειές μας στὴν κατεύθυνση αὐτὴ μπορεῖ νὰ πᾶνε χαμένες, γιατὶ εἶναι προσπάθειες ποὺ κατὰ βάθος ἀποβλέπουν στὴν ἐγωϊστικὴ ἱκανοποίησή μας. Αὐτὸ εἶναι ἀνάγκη νὰ τὸ ἀποσαφηνίσουμε μέσα μας γιατὶ διαφορετικὰ μπορεῖ εὔκολα νὰ λοξοδρομήσουμε καὶ νὰ κάνουμε φαινομενικὰ καλὲς πράξεις ποὺ νὰ ἔχουν κατάληξη τὴν αὐτοϊκανοποίηση καὶ τὴν ἐγωϊστική μας εὐχαρίστηση.
Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ
Πολλὲς γυναῖκες ζήτησαν νὰ δοξασθοῦν. Πολλὲς κατόρθωσαν νὰ ἀπολαύσουν μιὰ δόξα ἐφήμερη. Πέρασαν οἱ αἰῶνες ὅμως καὶ ξεχάστηκαν ἢ μένουν μόνο τὰ ὀνόματα κι ἡ ἱστορία τους σὰν ὄνειρο. Ὅμως, ἁπλὰ κορίτσια τοῦ λαοῦ ποὺ ἔζησαν τότε στὴν ἀφάνεια, κατέκτησαν τὴν δόξα τὴν ἀληθινὴ καὶ τὴν αἰώνια. Κι ἂν ὅλα φεύγουν ἀπ’ τὸν κόσμο αὑτὸ καὶ λησμονοῦνται, οἱ ἁπλὲς αὐτὲς ὑπάρξεις ὑψώθηκαν καὶ μένουν στὴν συνείδηση τοῦ λαοῦ, σὰν ὑπεράνθρωποι, σὰν φωτεινὰ μετέωρα, ποὺ φωτίζουν, ἀκόμα καὶ σήμερα, ὅσους θελήσουν νὰ μελετήσουν τὴν ζωή τους. Κι αὐτὸ τὸ κατόρθωσαν, γιατὶ βρῆκαν τὸν τρόπο νὰ συνδέσουν τὸ ὄνομά τους τὸ φτωχὸ καὶ ἀνθρώπινο, μὲ τὸ μόνο μεγάλο καὶ ἀθάνατο ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Γιατὶ μπόρεσαν νὰ πάρουν δύναμη ἀπ’ τὴν δύναμη Ἐκείνου.
Εἶπε Γέρων…
Κάποιος
ἀδελφὸς ρώτησε τὸν ὅσιο Παΐσιο:
— Τί νὰ κάνω, Ἀββᾶ, ποὺ ἔχω σκληρὴ καρδιὰ καὶ δὲν φοβοῦμαι τὸν Θεό;
— Πήγαινε νὰ ὑποταχθεῖς σὲ Γέροντα ποὺ ἔχει θεῖο φόβο, τὸν συμβούλεψε ὁ Ὅσιος. Κοντά του θὰ μάθεις κι ἐσὺ νὰ φοβεῖσαι τὸν Θεό.
Ζήτησε
τὸν Θεό, Μοναχέ, καὶ θὰ σοῦ φανερωθεῖ, συμβούλευε ὁ Μέγας Ἀρσένιος, καὶ
κράτησέ τον καλὰ γιὰ νὰ μείνει ὥς τὸ τέλος κοντά σου.
Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Κήρυκος καὶ Ἰουλίττα ἡ μητέρα αὐτοῦ
Ἑορτάζουν τὴν ιε΄
(15η) Ἰουλίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ἰουλίττα σύναθλος υἱῷ Κηρύκῳ,
Ἡ λαιμότμητος τῷ κάραν τεθλασμένῳ.
Πέμπτῃ Ἰουλίτταν δεκάτῃ τάμον, υἷα δ’ ἔαξαν.
Ἡ ἁγία μάρτυς Ἰουλίττα ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σϞς΄ (296), καταγόμενη ἀπὸ τὸ Ἰκόνιο· φοβουμένη δὲ τὸν τότε ἐπικρατοῦντα διωγμὸ κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἔλαβε τὸν γυιό της Κήρυκο καὶ πῆγε στὴν Σελεύκεια. Βρίσκοντας κι’ ἐκεῖ τὸν ἴδιο διωγμὸ μετέβη στὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας, στὴν ὁποία ἦταν ἡγεμόνας κάποιος θηριώδης καὶ ἀπάνθρωπος, Ἀλέξανδρος ὀνομαζόμενος, ὁ ὁποῖος τιμωροῦσε τοὺς Χριστιανούς.
Νουθεσίες
Ὁσίου
Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου*
Ἡ ἐπιθυμία νά βρίσκεσθε μόνος φανερώνει τήν καλή σας ἐσωτερική κατάστασι. Μπορεῖτε ν᾿ ἀπομονώνεσθε καθημερινά. Μόλις διαθέτετε λίγο χρόνο κλεισθῆτε στό δωμάτιό σας, προσπαθῆστε νά κατεβῆτε μέ τόν νοῦ στήν καρδιά καί ἐκεῖ σταθῆτε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Δοξολογῆστε Τον, εὐχαριστῆστε Τον, ζητῆστε Του πνευματικά ἀγαθά.
Εἴθε ὁ Κύριος νά εὐλογήση τήν παραμονή σας ἐδῶ. Θά ἀναπνεύσετε λίγο μοναστηριακό ἀέρα. Ἔχετε πολλή ἐπιθυμία νά γνωρίσετε τήν μοναχική ζωή. Εἶναι καλή ἡ ἐπιθυμία σας αὐτή. Προετοιμασθῆτε ὅμως. Διότι στά μοναστήρια δέν εἶναι ὅλα οὐρανός. Ὑπάρχει καί γῆ. Καί μάλιστα ὄχι καλή γῆ. Ὁ οὐρανός εἶναι συνήθως κρυμμένος. Πρέπει νά ξέρης νά τόν δῆς.
Τὸ μέγιστον ἀγαθὸν
– Στὸ δρόμο τὸν παληὸ ἐδῶ τῆς γῆς
καθένας μόνο μιὰ φορὰ περνάει
στὸ μονοπάτι τούτης τῆς ζωῆς
καθένας πάλι πίσω δὲν γυρνάει.
Ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Εὐφημία
Ἑορτάζει τὴν ια΄
(11η) Ἰουλίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Δίκαζε Μάρτυς τοῖς ὅροις, καὶ κειμένη,
Κυροῦσα πίστιν, ἧς ἐνήθλησας πόθῳ.
Θέσκελον ἑνδεκάτῃ Ὅρον ἐμπεδοῖ Εὐφημίη.
Ἡ ἁγία αὐτὴ καὶ καλλίνικη μάρτυς Εὐφημία ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Διοκλητιανοῦ καὶ Πρίσκου ἀνθυπάτου Ρώμης, ἐν ἔτει σπη΄ (288), καταγόταν ἀπὸ τὴν Χαλκηδόνα καὶ ἦταν θυγατέρα τοῦ Φιλόφρονος καὶ τῆς Θεοδοσιανῆς.
Ἔτσι εἶναι ὡραῖα…
Ὁσίου
Γέροντος Εὐμενίου (Σαριδάκη)
Νὰ
ζεῖ μέσα μας ὁ Χριστός μας, νὰ βασιλεύει μέσα μας ὁ Χριστός μας, νὰ ζοῦμε γιὰ Ἐκεῖνον καὶ νὰ πεθαίνουμε γιὰ Ἐκεῖνον. Ἔτσι εἶναι ὡραῖα…
Νὰ ἀγαποῦμε τὸν Θεὸ τόσο πολύ, ποὺ νὰ μὴν χορταίνουμε νὰ τὸν ἀγαποῦμε, καὶ
νὰ μὴ φοβούμαστε τίποτα.