ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ

 

ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ

   Ἄνοιξαν τῶν οὐρανῶν οἱ πύλες στοῦ Χριστοῦ τὴν Γέννηση. Ἔψαλαν οἱ Ἄγγελοι τὸ «δόξα ἐν Ὑψίστοις». Ἀνοίγουν σήμερα τὰ φωτεινὰ οὐράνια, γιὰ νὰ προβάλει ὁλοφώτεινη ἡ Τριαδικὴ Θεότης. Ἡ ἐρημιὰ τοῦ Ἰορδάνου δέχεται τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἰορδάνης ξαφνιάζεται βλέποντας νὰ βαπτίζεται στὰ νερά του ὁ ἀναμάρτητος. Ὁ Πρόδρομος σκύβει μπροστὰ σ’ Ἐκεῖνον, ποὺ μπροστά του γονατίζουν τῶν οὐρανῶν αἱ δυνάμεις. Τρέμει τὸ χέρι τοῦ Προφήτου καθὼς δείχνει τὸν Σωτῆρα, ποὺ ἔρχεται στὴν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου. Τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ φανερώνεται «ἐν εἴδει περιστερᾶς» πάνω στὸ κεφάλι τοῦ Κυρίου καὶ ἡ φωνὴ τοῦ οὐρανίου Πατρὸς μαρτυρεῖ τὴν Θεότητα τοῦ Κυρίου.

O ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

 

O ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

   Σὲ ἡλικία σαράντα ἐτῶν ἔγινε Ἐπίσκοπος. Σὲ ἡλικία σαράντα ἐννιὰ ἐτῶν πέθανε. Μέσα σὲ ἐννιὰ χρόνια παρουσίασε ἔργο, ποὺ στάθηκε ἱκανὸ νὰ ἐπιβληθεῖ, νὰ συγκινήσει, νὰ κατακτήσει ὄχι μόνο τὸν κόσμο τῆς ἐποχῆς του, ἀλλὰ τοὺς κόσμους τῶν αἰώνων ποὺ πέρασαν καὶ περνοῦν. Ἔργο θεμελιωμένο στὸν βράχο τῆς πίστεως δὲν μπορεῖ νὰ καταλυθεῖ, κατὰ τὴν ἔκφραση τοῦ Κυρίου. Πίστη ποὺ ἐκδηλώνεται μὲ ἔργα εἶναι ἡ μόνη δύναμη, ἡ ἱκανὴ νὰ ἐξυψώσει τὸν ἄνθρωπο στὴν τελειότητα, στὴν κατὰ Θεὸ δόξα, στὴν αἰωνιότητα· γιατὶ κατὰ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου «ὃς δ’ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν Οὐρανῶν».

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ καὶ ΣΩΤΗΡΙΟ τὸ ΝΕΟ ΕΤΟΣ 2024

 

Ἡ ὁσία Μελάνη ἡ Ρωμαία

Ἡ ὁσία Μελάνη ἡ Ρωμαία

Ἑορτάζει τὴν λα΄ (31η) Δεκεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Οὐχ ὑλική σε χείρ, Μελάνη, καὶ μέλαν,
Θεὸς δέ, κἂν τέθνηκας, ἐν ζῶσι γράφει.
Πρώτῃ ἐν τριακοστῇ ἀπῆρε βίοιο Μελάνη.

   Αὐτὴ ἡ ἁγία ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ὀνορίου τοῦ γυιοῦ τοῦ μεγάλου Θεοδοσίου, ἐν ἔτει υ΄ (400), καταγόμενη ἀπὸ γένος πλούσιο, λαμπρὸ καὶ περίδοξο. Κ’ ἐπειδὴ ἐξ ὅλης ψυχῆς ἀγάπησε τὸν Κύριο, προτίμησε νὰ παρθενεύει. Οἱ γονεῖς της ὅμως τὴν πάντρεψαν παρὰ τὴν θέλησή της κ’ ἔγινε μητέρα δύο παιδιῶν. Ἔπειτα πεθαίνουν οἱ γονεῖς καὶ τὰ παιδιά της. Τότε ἄφησε ἡ μακαρία τὴν πόλη Ρώμη καὶ ζοῦσε ἔξω στὸ ἀγροκήπιό της μὲ κάθε ἄσκηση κι ἀρετή· φρόντιζε γιὰ τοὺς ἀσθενεῖς, ὑποδεχότανε τοὺς ξένους ποὺ ἔρχονταν κι ἐπισκεπτόταν ὅσους βρίσκονταν στὶς φυλακὲς καὶ ἐξορίες. Ὕστερα ὅμως, ἀφοῦ πούλησε ὅλα τὰ ὑποστατικὰ καὶ τὴν περιουσία της, –ποὺ ἦταν πολὺ μεγάλη–, σύναξε ἀπ’ τὴν πώληση δώδεκα μυριάδες χρυσὰ (ἑκατὸν εἴκοσι χιλιάδες φλουριά), τὰ ὁποῖα μοίραζε σὲ ἐκκλησίες καὶ μοναστήρια.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ

 (Μάρκ. α΄ 1-8)

   «Ἀρχὴ τοῦ εὐαγγελίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.

   Ὡς γέγραπται ἐν τοῖς προφήταις, ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου πρὸ προσώπου σου, ὃς κατασκευάσει τὴν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου·

   φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους αὐτοῦ,

   ἐγένετο Ἰωάννης βαπτίζων ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ κηρύσσων βάπτισμα μετανοίας εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ

 (Β΄ Τιμ. δ΄ 5 – 8)

   «Τέκνον Τιμόθεε, νῆφε ἐν πᾶσι, κακοπάθησον, ἔργον ποίησον εὐαγγελιστοῦ, τὴν διακονίαν σου πληροφόρησον.

   ἐγὼ γὰρ ἤδη σπένδομαι, καὶ ὁ καιρὸς τῆς ἐμῆς ἀναλύσεως ἐφέστηκε.

   τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι, τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα·

   λοιπὸν ἀπόκειταί μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος, ὃν ἀποδώσει μοι ὁ Κύριος ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὁ δίκαιος κριτής, οὐ μόνον δὲ ἐμοί, ἀλλὰ καὶ πᾶσι τοῖς ἠγαπηκόσι τὴν ἐπιφάνειαν αὐτοῦ.»

Ἡ ἁγία ὁσιομάρτυς Ἀνυσία ἡ ἐν Θεσσαλονίκῃ

 

Ἡ ἁγία ὁσιομάρτυς Ἀνυσία ἡ ἐν Θεσσαλονίκῃ

Ἑορτάζει τὴν λ΄ (30η) Δεκεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς δεξιὰν νύττουσι πλευρὰν κυρίως,

Πλευρᾶς Ἀδὰμ κύημα τὴν Ἀνυσίαν.

Πλευρὰν Ἀνυσίης τριακοστῇ ἔγχος ἔνυξεν.

   Ἡ ἁγία μάρτυς Ἀνυσία ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει σϞη΄ (298), καταγόμενη ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Θεσσαλονίκης, θυγατέρα εὐσεβῶν καὶ πολὺ πλουσίων γονέων, οἱ ὁποῖοι ἀφοῦ πέθαναν ζοῦσε ἡ ἁγία κατ’ ἰδίαν ἡσυχαστικὰ καὶ εὐαρεστῶντας στὸν Θεὸ διὰ πράξεως καὶ ἐργασίας τῶν θείων ἐντολῶν.

Χριστούγεννα στὴ σπηλιά (Διήγημα)

 

Χριστούγεννα στὴ σπηλιά

(Διήγημα)

τοῦ Φώτη Κόντογλου

   Χριστούγεννα παραμονές. Χριστούγεννα καὶ χιονιᾶς πάντα πᾶνε μαζί. Μὰ ἐκείνη τὴ χρονιὰ οἱ καιροὶ ἤτανε φουρτουνιασμένοι παρὰ φύση. Χιόνι δὲν ἔρριχνε. Μοναχὰ ποὺ ἡ ἀτμοσφαῖρα ἤτανε θυμωμένη, καὶ φυσούσανε σκληροὶ βοριάδες μὲ χιονόνερο καὶ μ᾿ ἀστραπές. Καμμιὰ βδομάδα ὁ καιρὸς καλωσύνεψε καὶ φυσοῦσε μία τραμουντάνα ποὺ ἀρμενιζότανε. Μὰ τὴν παραμονὴ τὰ κατσούφιασε. Τὴν παραμονὴ ἀπὸ τὸ πρωΐ ὁ οὐρανὸς ἤτανε μαῦρος σὰν μολύβι, κ᾿ ἔπιασε κ᾿ ἔρριχνε βελονιαστὸ χιονόνερο...

 

   Σὲ μία τοποθεσία ποὺ τὴ λέγανε Σκρόφα, βρισκότανε ἕνα μαντρὶ μὲ γιδοπρόδατα, ἀπάνω σὲ μιὰ πλαγιὰ τοῦ βουνοῦ ποὺ κοίταζε κατὰ τὸ πέλαγο· τὸ μέρος αὐτὸ ἤτανε ἄγριο κ᾿ ἔρημο, γεμάτο ἀγριόπρινα, σκίνους καὶ κουμαριές, ποὺ ἤτανε κατακόκκινες ἀπὸ τὰ κούμαρα. Τὸ μαντρὶ ἤτανε τριγυρισμένο μὲ ξεροτρόχαλο*.

Οἱ ἅγιοι Δισμύριοι (εἴκοσι χιλιάδες) μάρτυρες, οἱ ἐν Νικομηδείᾳ καέντες

 

Οἱ ἅγιοι Δισμύριοι (εἴκοσι χιλιάδες) μάρτυρες, οἱ ἐν Νικομηδείᾳ καέντες

Ἑορτάζουν τὴν κη΄ (28η) Δεκεμβρίου

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὡς προσφοραί σοι, Σῶτερ, ἐξωπτημέναι,

Οἱ Δισμύριοι τοῦ νεὼ κεῖνται μέσον.

Ἀνέρας ὀγδοάτῃ κτάνεν εἰκάδι Δισμυρίους πῦρ.

   Ὅταν ὁ βασιλιᾶς Μαξιμιανὸς ἐπέστρεψε νικητὴς ἀπὸ τὸν κατὰ τῶν Αἰθιόπων πόλεμο, ἐν ἔτει τδ΄ (304), θέλησε νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα γιὰ τὴν νίκη αὐτή. Στάλθηκαν λοιπὸν ἀπὸ αὐτὸν παρακινητικὰ γράμματα παντοῦ γιὰ νὰ ἔλθουν ὅλοι στὴν Νικομήδεια καὶ νὰ προσκυνήσουν τοὺς θεούς του.

   Τότε ὁ ἅγιος Ἄνθιμος, ποὺ ἦταν ἐπίσκοπος τῆς Νικομήδειας, συνάθροισε ὅλον τὸν λαὸ τῶν Χριστιανῶν στὴν ἐκκλησία (διότι ἔτυχε τότε νὰ εἶναι ἡ ἑορτὴ τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως) καὶ μαζί τους συνεόρταζε καὶ αὐτὸς καὶ δίδασκε τὴν ἀληθινὴ πίστη.

ΠΟΙΟ ΑΠ ᾿ ΤΑ ΕΝΝΙΑ;

Ἕνα ὄμορφο, διδακτικὸ καὶ γεμᾶτο ἀνθρωπιὰ διήγημα

ΠΟΙΟ ΑΠ ᾿ ΤΑ ΕΝΝΙΑ;

Τοῦ Οὔγγρου Μόρ Γιοκάϊ*

  Ζοῦσε κάποτε στή Βουδαπέστη ἕνας φτωχός μπαλωματής, πού δυσκολευόταν πολύ νά τά φέρει βόλτα στή ζωή. Ὄχι γιατί οἱ ἄνθρωποι εἶχαν ἀποφασίσει ἄξαφνα νά πάψουν νά φοροῦν παπούτσια, ὄχι γιατί τό συμβούλιο τῆς πόλης εἶχε δώσει διαταγή νά πουλιοῦνται τά παπούτσια στή μισή τιμή, ὄχι ἀκόμα γιατί ἡ δουλειά του, πού ὅλοι του οἱ πελάτες ἔλεγαν πώς βαριόντουσαν νά φοροῦν τά παπούτσια πού τούς μπάλωνε, δέν ἦταν καλή.

  Εἶχε λοιπόν πολλούς πελάτες καί ὅλοι τόν καλοπλήρωναν, καί κανένας δέν τοῦ εἶχε φάει ποτέ οὔτε δεκάρα. Κι ὡστόσο, ὁ καημένος ὁ μαστρο-Γιάννης ἔβλεπε καί πάθαινε νά σμίξει τίς δυό ἄκρες, ὅπως λένε.

  Ὁ λόγος ἦταν πώς ὁ καλός Θεός τοῦ εἶχε χαρίσει ἐννιά παιδιά, ὅλα ἑφτάγερα.