Ὁ ὅσιος Τιθόης
Ἑορτάζει τὴν κς΄
(26η) Αὐγούστου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Οὐκ εἶχεν, οἶμαι, σάρκα Τιθόης
ὅλως,
Κἂν εἶχε, τήξας οὐκ ἐᾷ βρῶσιν
τάφῳ.
Περὶ τοῦ ὁσίου τούτου Τιθόη ἔλεγε ὁ ἀββᾶς Ματόης ὅτι τόσο ἀκατηγόρητος ἦταν ὁ παναοίδιμος, ὥστε δὲν βρισκόταν ἄνθρωπος ν’ ἀνοίξει τὸ στόμα γιὰ νὰ τὸν κατηγορήσει σὲ κανένα πρᾶγμα. Ἐπειδή, ὅπως τὸ καθαρὸ καὶ ἄδολο χρυσάφι ζυγίζεται μὲ τὴν ζυγαριὰ καὶ δὲν ἔχει κανένα ἐλάττωμα, ἔτσι ἦταν καὶ ὁ ἀββᾶς Τιθόης.
Περὶ
τοῦ ἀββᾶ Τιθόη τούτου γράφεται στὸν Παράδεισον τῶν Πατέρων ὅτι ἦταν φίλος
ἄκρος τῆς ἡσυχίας· ἔτσι λοιπόν, καθήμενος κάποτε στὸ Κλύσμα, ὅπου καὶ ἄλλοι κάθονταν,
καὶ στοχαζόμενος ὅτι βρίσκεται στὴν ἡσυχία, λέει στὸν μαθητή του:
– Ἀπόλυσε τὸ νερὸ στοὺς φοίνικες, τέκνον.
Ὁ δὲ μαθητής του λέει:
– Στὸ Κλύσμα εἴμαστε Ἀββᾶ.
Λέει ὁ Γέροντας:
– Στὸ Κλύσμα τί κάνω; Πήγαινέ με πάλι στὸ ὄρος.
Ὁ ἀββᾶς Τιθόης εἶπε καὶ τὸ ἀξιομνημόνευτο
τοῦτο ἀπόφθεγμα: «Ξενιτεία ἐστὶ τὸ κρατῆσαι ἄνθρωπον τὸ ἑαυτοῦ στόμα»
δηλαδή‧ ξενιτεία εἶναι τὸ νὰ (συγ)κρατήσει ὁ ἄνθρωπος τὸ στόμα του.
Ἔτσι λοιπόν, μὲ τὴν ἄκρα ἡσυχία ἔφθασε σὲ
τόση τελειότητα ὁ ἀοίδιμος, ὥστε γράφεται στὸν
Παράδεισον τῶν Πατέρων ὅτι, ὅταν προσευχόταν, ἐὰν δὲν πρόφτανε νὰ
κατεβάσει τὰ χέρια του, ἁρπαζόταν ὁ νοῦς του σὲ θεῖες ἁρπαγές. Γι’ αὐτό, ὅταν τύχαινε
νὰ προσεύχεται μαζὶ μὲ ἄλλους ἀδελφούς, σπούδαζε (φρόντιζε) νὰ κατεβάζει γρήγορα
τὰ χέρια του, γιὰ νὰ μὴ ἁρπαχθεῖ ὁ νοῦς του κι ἀργοπορήσει στὴν προσευχὴ κ’ ἔτσι
γίνει γνωστὴ (φανερὴ) στοὺς ἄλλους ἡ ἀρετή του.
Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ
ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.
* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν»
τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 6ος, σελ. 280, 281. (Μικρὴ φραστικὴ
διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).