Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς
Στέφανος, Πάπας Ρώμης, καὶ οἱ σὺν αὐτῷ
Ἑορτάζει τὴν γ΄
(3η) Αὐγούστου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Τμηθεὶς
Στέφανος θεῖον ἥρπασε στέφος,
Πάπας μὲν
ὢν πρίν, νῦν δὲ καὶ μάρτυς μέγας.
Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Δεκίου, Οὐαλλερίου1 καὶ Γαλληΐνου τῶν βασιλέων, ἐν ἔτει σν΄ (250)2, καὶ λόγῳ τοῦ διωγμοῦ κατὰ τῶν Χριστιανῶν κρυβόταν στὴν Ῥώμη καὶ δίδασκε τοὺς εἰδωλολάτρες ποὺ ἔρχονταν πρὸς αὐτόν, τοὺς κατηχοῦσε τὴν πίστη στὸν Χριστὸ καὶ τοὺς βάπτιζε, ἀπὸ τοὺς ὁποίους χειροτόνησε πρεσβυτέρους, διακόνους κι ἀναγνῶστες. Μερικοὶ δὲ ἐξ αὐτῶν ἀφοῦ πιάστηκαν ὁμολόγησαν τὸν Χριστὸ κι ἔλαβαν τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου διὰ παρακινήσεώς του.
Ἔπειτα, καὶ ὁ ἴδιος ὁ
μακάριος Στέφανος φανέρωσε τὸν ἑαυτό του στὸν ἡγεμόνα καὶ ὁδηγηθεὶς στὸν ναὸ τοῦ
Ἄρεως προσευχήθηκε κι ἔσεισε ὅλο τὸν ναὸ καὶ γκρέμισε ἕνα μέρος του, οἱ δὲ στρατιῶτες φοβήθηκαν κι ἔφυγαν. Τότε ὁ ἅγιος ἀνεχώρησε καὶ πῆγε στὸν τάφο
τῆς ἁγίας μάρτυρος Λουκίας, ποὺ βρίσκεται στὴν Καμπανία τῆς Ἰταλίας3,
κι ἐκεῖ τελοῦσε τὴν ἀναίμακτη ἱερουργία. Ὕστερα ὅμως τὸν ἀνεζήτησαν οἱ στρατιῶτες
κι ἀφοῦ τὸν βρῆκαν τὸν τιμώρησαν πολύ, στὸ τέλος δὲ τὸν ἀποκεφάλισαν καὶ ἔτσι ἔλαβε
ὁ ἀοίδιμος διπλὸ τὸν ὁμώνυμο στέφανο, καὶ ὡς ἀρχιερεὺς καὶ ὡς ἀθλητὴς τοῦ
Κυρίου.
Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.
Ἀμήν.
* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν»
τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 6ος, σελ. 158, 159. (Μικρὴ φραστικὴ
διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).
1. Ἀπὸ
ἄλλους γράφεται Οὐαλλεριανοῦ ἢ Βαλεριανοῦ.
2. Τὸν Δέκιο διαδέχθηκε
τὸ 251 ὁ Γάλλος (μὲ συναυτοκράτορα τὸν Βολουσιανό)· φονευθέντος δὲ καὶ τούτου (ἀφοῦ
γιὰ τρεῖς μῆνες βασίλευσε ὁ Αἰμιλιανός), ἀνέβη τὸ 253 στὸν θρόνο ὁ Οὐαλεριανὸς
μετὰ τοῦ υἱοῦ του Γαλληΐνου.
3. Ἡ ἁγία Λουκία
ἑορτάζεται κατὰ τὴν ἕκτη τοῦ Ἰουλίου.