Ὁ ὅσιος καὶ
θαυματουργὸς Φαντῖνος
Ἑορτάζει τὴν λ΄
(30η) Αὐγούστου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Καὶ γῆν ὑπελθὼν
θαυματουργὸς Φαντῖνος,
Ἄνωθεν ἡμῖν μάννα
θαυμάτων βρύει.
Τοῦτος ὁ ἅγιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Καλαβρία ποὺ βρίσκεται στὴν Ἰταλία, γυιὸς τοῦ Γεωργίου καὶ τῆς Βρυαίνης. Κι ἀφοῦ ἀφιερώθηκε στὸν Θεὸ ἀπὸ αὐτὰ σχεδὸν τὰ βρεφικὰ σπάργανα, ὅταν ἦρθε σὲ δεκτικὴ ἡλικία δόθηκε σὲ μοναστῆρι κι ἐκεῖ ζοῦσε μὲ κάθε ἀρετή. Κ’ ἐπειδὴ ἔγινε ἐργάτης δόκιμος τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, ἀξιώθηκε θείων ἀποκαλύψεων καὶ ἐπὶ εἴκοσι ὁλόκληρες ἡμέρες ἔμεινε νηστικὸς κ’ ἔζησε γυμνὸς τέσσερα χρόνια· καὶ πολλὲς ἄλλες κακοπάθειες καὶ κινδύνους ὑπέφερε ὁ ἀοίδιμος, ὅταν οἱ Σαρακηνοὶ μπῆκαν ληστρικῶς στὴν Ἰταλία καὶ λεηλάτησαν τοὺς τόπους της.
Ἀφοῦ λοιπὸν μὲ τέτοιους πειρασμοὺς
διένυσε ἑξῆντα χρόνια, ὕστερα ἔλαβε τοὺς δύο μαθητές του, ὀνομαζόμενους Βιτάλιο
καὶ Νικηφόρο, καὶ πῆγε στὴν Πελοπόννησο. Ἐκεῖ στὴν Κόρινθο διέτριψε (διέμεινε)
πολὺ καιρὸ κ’ ἔγινε σὲ πολλοὺς πρόξενος σωτηρίας. Μετὰ ταῦτα ἦλθε στὴν Ἀθήνα κι
ἀφοῦ προσκύνησε τὸν ἐκεῖ εὑρισκόμενο ναὸ τῆς Θεοτόκου ἀνεχώρησε καὶ πῆγε στὴν
Λάρισσα. Ἀφοῦ δὲ παρέμεινε ἀρκετὸ καιρὸ στὸν τάφο τοῦ ἁγίου Ἀχιλλίου Ἐπισκόπου
Λαρίσσης, πῆγε στὴν Θεσσαλονίκη· καί, ἀφοῦ ἀπόλαυσε καὶ κατετρύφησε τὰ θαύματα
τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου ὀκτὼ χρόνια, ζῶντας μὲ τὸν συνηθισμένο
κανόνα τῆς ἐγκρατείας, τελειώνει τὴν ἐπίγεια ζωή του μὲ γῆρας ἀγαθὸ καὶ ἐξεδήμησε
πρὸς Ἐκεῖνον ποὺ ποθοῦσε, τὸν Κύριό μας.
Ταῖς
Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.
* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν»
τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 6ος, σελ. 293-295. (Μικρὴ φραστικὴ
διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).