Οἱ ἅγιοι μάρτυρες
Στράτων, Φίλιππος, Εὐτυχιανὸς καὶ Κυπριανός
Ἑορτάζουν τὴν ιζ΄
(17η) Αὐγούστου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Εἰς τὸν Στράτωνα.
Ἔθεντό
με βδέλυγμά, φησὶν ὁ Στράτων,
Ἄνδρες βδελυκτοὶ
καὶ πυρὶ κτείνουσί με.
Εἰς τὸν Φίλιππον.
Φιλῶν
Θεόν, Φίλιππε, καὶ ψυχῆς πλέον,
Κατακριθεὶς
πῦρ οὐ φιλόψυχος γίνῃ.
Εἰς τὸν Εὐτυχιανόν.
Εὐτυχιανὸς
εἰς κάμινον ἡμμένην,
Ὡς ἵππος
εἰς πεδίον, ἦν, τὸ τοῦ λόγου.
Εἰς τὸν Κυπριανόν.
Πῦρ
Κυπριανὸς καρτερήσας καμίνου,
Ἐξώτερον
πῦρ, ὃ Γραφὴ λέγει, φύγεν.
Τοῦτοι οἱ ἅγιοι διαμένοντας στὴν Νικομήδεια, ἀνέβαιναν ἐπίτηδες στὸ θέατρο γιὰ νὰ κατηχοῦν τὸν ἐκεῖ λαὸ τῶν εἰδωλολατρῶν, νὰ τοὺς ἀπομακρύνουν ἀπ’τὴν εἰδωλολατρεία καὶ νὰ τοὺς ὁδηγοῦν στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ.
Μιὰ φορὰ λοιπὸν βλέποντας ὁ
ἄρχοντας τῆς Νικομήδειας ἄδειο καὶ χωρὶς ἀνθρώπους τὸ θέατρο καὶ ρωτῶντας ἔμαθε
τὴν αἰτία· ὅτι δηλαδὴ οἱ λαοὶ διδασκόμενοι ἀπὸ τοὺς ἁγίους μάρτυρες ἄφησαν τὶς ἡδονὲς
τοῦ θεάτρου καὶ ζοῦνε νέο τρόπο ζωῆς, καταφρονῶντας τὶς συνήθειες τῶν πατέρων
καὶ τῶν προγόνων τους. Τότε, εὐθὺς μὲ πολλὴ ταχύτητα πρόσταξε νὰ παρουσιάσουν
τοὺς ἁγίους μπροστά του. Οἱ δὲ ἅγιοι ἀφοῦ στάθηκαν ἐνώπιόν του κι ὁμολόγησαν ὅτι
κι αὐτοὶ ἔχουν τὴν πίστη στὸν Χριστὸ καὶ τοὺς ἄλλους διδάσκουν νὰ τὴν ἔχουν, ὁδηγήθηκαν
στὸ θέατρο καὶ παραδόθηκαν στὰ θηρία. Κ’ ἐπειδὴ διαφυλάχτηκαν ἀπ’ αὐτὰ ἀβλαβεῖς,
τοὺς βασάνισαν μὲ διαφόρους τρόπους βασάνων. Στὸ τέλος τοὺς ἔβαλαν στὸ πῦρ, κι ἔτσι
ἀγωνίσθηκαν ὑπὲρ Χριστοῦ τὸν ἀγῶνα τοῦ μαρτυρίου κ’ ἔλαβαν τὸ ἄφθαρτο στεφάνι.
Ταῖς
Αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.
* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν»
τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 6ος, σελ. 238, 239. (Μικρὴ φραστικὴ
διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).