Ὁ ἅγιος μάρτυς Εὐσίγνιος
Ἑορτάζει τὴν ε΄
(5η) Αὐγούστου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Εὐσίγνιον
τέμνουσι τὸν Χριστοῦ φίλον,
Τομῆς
μέχρι κράζοντα· Χριστός μοι φίλος.
Πέμπτῃ Εὐσιγνίοιο
κάρη κονίῃσιν ἐμίχθη.
Τοῦτος ὁ ἅγιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια καὶ ἦταν στρατιώτης ἐπὶ τῆς βασιλείας Κώνσταντος τοῦ Χλωροῦ, τοῦ πατέρα τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐν ἔτει τδ΄ (304), ἔγινε δὲ ἑκατὸν δέκα χρονῶν κι ἔφτασε μέχρι τὰ χρόνια Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου, ἐν ἔτει τξα΄ (361), ἀφοῦ διῆλθε στὴν στρατιωτικὴ ζωὴ ἑξήντα χρόνια.
Τοῦτος λοιπὸν ἀφοῦ παρουσιάστηκε
στὸν Ἰουλιανὸ τὸν ἤλεγξε, διότι παρέβη τὴν πατρώα εὐσέβεια καὶ πίστη καὶ ὅτι
μετέθεσε στὰ εἴδωλα τὴν τιμὴ καὶ δόξα, ποὺ ἔπρεπε ν’ ἀποδώσει στὸν Θεό. Καὶ τοῦ
θύμισε τὴν ἀρετὴ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου καὶ πῶς διὰ θείας ὀπτασίας κι ἀποκαλύψεως
μετεβλήθη ἐκεῖνος στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ. Τοῦτα λέγοντας ὁ ἅγιος, στοὺς μὲν ἄλλους
φάνηκε συνετὸς καὶ φρόνιμος καὶ ἔμπειρος ἱστοριῶν καὶ ὑποθέσεων παλαιῶν, διὰ τὴν
μακροβιότητα καὶ πολυζωΐα του, ὁ δὲ Ἰουλιανὸς ἀφοῦ τὸν ἐνέπαιξε, πρόσταξε καὶ τὸν
ἀποκεφάλισαν, κι ἔτσι ἔλαβε ὁ μακάριος παρὰ Κυρίου τὸ στεφάνι τῆς ἀθλήσεως.
Ταῖς
Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.
* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν»
τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 6ος, σελ. 167, 168. (Μικρὴ φραστικὴ
διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).