Ὁ Φθόνος

Ὁ Φθόνος

Μεγάλου Βασιλείου*

   Ὁ φθόνος εἶναι ἐφεύρεση τῶν δαιμόνων… πρόγευση (προοίμιο) τῆς κολάσεως… δρόμος πού ὁδηγεῖ στή γέεννα τοῦ πυρός, στέρηση τῆς εὐτυχίας τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ…

   Τί πρέπει νά γίνει λοιπόν; Πῶς δέν θά ἔλθει μέσα μας ἐξ ἀρχῆς αὐτή ἡ ἀσθένεια, ἤ πῶς θά ἀπαλλαγοῦμε ἄν μᾶς κυριεύσει;

Τί λοιπὸν εἶναι ἡ ἁμαρτία;

Τί λοιπὸν εἶναι ἡ ἁμαρτία;

Ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων*

   Ἀλλὰ θὰ ρωτήσει κανείς: Τί λοιπὸν εἶναι ἡ ἁμαρτία;

   Ζῶο εἶναι; Ἄγγελος εἶναι; Δαίμονας εἶναι;

   Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ τόσο φοβερὰ ἐνεργεῖ;

Ἡ Μετάνοια

Ἡ Μετάνοια

Τοῦ μακαριστοῦ

Ἀρχιμ. Ἰωὴλ Γιαννακοπούλου*

π. Ἰωὴλ Γιαννακόπουλος (1901 - 1966)

   Τί εἶναι μετάνοια;

   Μετάνοια εἶναι ἐκείνη, τὴν ὁποία κήρυξαν, ἔζησαν καὶ ἐν μετανοίᾳ πέθαναν οἱ πατέρες τῆς ἐκκλησίας καὶ οἱ ἀσκητὲς τῆς ἐρήμου. Ἑπομένως ἡ μετάνοια ἔχει μεγάλο βάθος, διότι ἔχει λόγο, ζωὴ καὶ θάνατο τῶν ἡρωϊκώτερων ἀνθρώπων. Ἡ μετάνοια δὲν ἔχει μόνο μεγάλο βάθος ἀλλὰ καὶ μεγάλη ἔκταση, διότι μετάνοια εἶναι ὁ πρῶτος λόγος τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς πρωτοπλάστους «Ἀδὰμ ποῦ εἶ;»¹ καὶ ὁ μέχρι τέλους τοῦ κόσμου ἀκουόμενος λόγος πρὸς τοὺς ἁμαρτωλούς. Εἶναι ὁ πρῶτος καὶ τελευταῖος λόγος τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ Προδρόμου, διότι διὰ μετανοίας ἄρχισαν τὸ κήρυγμά τους καὶ στεφάνωσαν τὸ τέλος τοῦ βίου τους. Χάριν τοῦ κηρύγματος τούτου ἀποκεφαλίσθηκε ὁ Πρόδρομος καὶ τὴν μετάνοια τοῦ ληστοῦ εἶδε ὁ Χριστὸς ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ.

   Ὁποία ἔκταση! Ἂς δοῦμε λοιπὸν τὸ βάθος καὶ τὴν ἔκταση τῆς μετανοίας καὶ γιὰ τὸν ἑαυτό μας.

Ἄς μή ζητιανεύομε τήν ἀγάπη

Ἄς μή ζητιανεύομε τήν ἀγάπη

Ὅσιος Πορφύριος ὁ Ἁγιορείτης

   Ἄς σκορπίζομε σέ ὅλους τήν ἀγάπη μας ἀνιδιοτελῶς, ἀδιαφορώντας γιά τή στάση τους.

   Ὅταν ἔλθει μέσα μας ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, δέν θά ἐνδιαφερόμαστε ἄν μᾶς ἀγαπᾶνε ἤ ὄχι, ἄν μᾶς μιλᾶνε μέ καλοσύνη. Θά νιώθομε τήν ἀνάγκη ἐμεῖς νά τούς ἀγαπᾶμε ὅλους.

Ἀκονίζουμε τὴν γλῶσσα ἐναντίον τῶν ἱερέων

Ἀκονίζουμε τὴν γλῶσσα ἐναντίον τῶν ἱερέων

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου*

   Ἂν ἄνθρωπος διορίσει κάποιον, τὸν φοβόμαστε πολύ.

   Κι αὐτόν, ποὺ ὁ Θεὸς τὸν χειροτονεῖ, τὸν περιφρονοῦμε καὶ τὸν βρίζουμε καὶ τὸν περιλούζουμε μὲ μύριες κατηγόριες.

   Κι ἐνῶ ὁ Χριστὸς μᾶς ἀπαγόρευσε νὰ κατακρίνουμε τὸν ἁπλὸ ἀδελφό μας, ἐμεῖς ἀκονίζουμε τὴν γλῶσσα ἐναντίον τῶν ἱερέων.

* Ε.Π.Ε. 14, 716

Περὶ μοναχισμοῦ

Περὶ μοναχισμοῦ

Τοῦ μακαριστοῦ πρωτοπρεσβυτέρου

 π. Ἰωάννου Σ. Ρωμανίδου

Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου*

   Κατὰ τὰ πρώτα χρόνια τῆς ὑπάρξεως τῆς Ἐκκλησίας, στοὺς πρώτους Χριστιανοὺς ἔχουμε κομμουνιστικὸ σύστημα διαβιώσεως. Ὅποιος ἔχει λίγο μυαλὸ καὶ διαβάσει τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, βλέπει καθαρὰ ὅτι ὅλοι τότε εἶχαν τὰ πάντα κοινά. Καὶ ὅποιος ἤθελε νὰ βαπτισθεῖ, ἔπρεπε νὰ δώσει ὅ,τι εἶχε στὴν κατοχή του στὸ κοινὸ ταμεῖο τῆς ἐνορίας. Κανένας δὲν εἶχε ἀτομικὴ περιουσία. Ὅλα ἦσαν κοινά. Μάλιστα ἔχουμε τὸ περίφημο παράδειγμα τοῦ Ἀνανία, ὁ ὁποῖος μαζὶ μὲ τὴν γυναῖκα του εἶπαν ψέμματα καὶ πέθαναν ἀμέσως.

Ὁ ληστής πού προσευχόταν

Ὁ ληστής πού προσευχόταν

   Ἦταν κάποιος ἰσχυρός στρατιώτης καί δυνατός ἄνθρωπος, πού κατοικοῦσε μαζί μέ κάποιους ἄλλους ὅμοιούς του ληστές σ᾿ ἕναν πύργο κοντά σέ κάποιον βασιλικό δρόμο, κι ὅσοι περνοῦσαν ἀπό κεῖ τούς ἔγδυνε κ᾿ ἔπαιρνε ὅ,τι βαστοῦσαν κ᾿ εἴχανε πάνω τους. Εἶχε, ὅμως, καί τούτη τήν καλή συνήθεια: Νά προσεύχεται καθημερινά στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, νά Τῆς λέγει τούς «Χαιρετισμούς» καί πολλές φορές τό «Θεοτόκε Παρθένε».

   Μιά μέρα, λοιπόν, περνοῦσε ἀπό κεῖνα τά μέρη ἕνας προορατικός Πνευματικός, ἅγιος ἄνθρωπος. Οἱ ὑπηρέτες τοῦ ληστοστρατιώτου, σάν ἀνήμερα θηρία, ὁρμήσανε πάνω του, τόν γδύσανε, καί τοῦ πήρανε ὅ,τι βαστοῦσε. Ἐκεῖνος, τούς παρακάλεσε νά τόν πᾶνε στόν ἀρχηγό τους, διότι, ὅπως εἶπε, ἔπρεπε νά τοῦ μεταφέρει κάποιον λόγο. Κι ἀφοῦ τόν πῆγαν, τοῦ λέγει ὁ Ἀββᾶς:

Σὰν ἀπὸ πανδοχεῖο…

Σὰν ἀπὸ πανδοχεῖο…

Μέγας Ἀντώνιος*

  Ἀπ’ ἐκείνους ποὺ διανυκτερεύουν στὰ πανδοχεῖα, μερικοὶ λαμβάνουν κρεβάτια. Ἄλλοι ὅμως, ποὺ δὲν ἔχουν κρεβάτι, κοιμοῦνται κάτω στὸ ἔδαφος, κ’ ἐντούτοις ροχαλίζουν ὅπως ἀκριβῶς κ’ ἐκεῖνοι ποὺ κοιμοῦνται στὸ κρεβάτι.

Πάντοτε καί σέ κάθε περίπτωση…

Πάντοτε καί σέ κάθε περίπτωση…

Ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος

   Δέν σώζει τόν ἄνθρωπο τό νά ἐλεήσει ἕναν· ἀντιθέτως, τό νά καταφρονήσει ἕναν, τοῦ προξενεῖ τήν κόλαση.

   Διότι τά λόγια τοῦ Χριστοῦ: “Ἐπείνασα καί δίψασα κ.λπ.’’ (Ματθ. κε΄ 35-36) δέν ἀναφέρονται σέ μιά φορά, οὔτε σέ μιά ἡμέρα, ἀλλά σέ ὅλη μας τήν ζωή.

Δὲν εἶναι ἀναγκαῖο τὸ θαῦμα γιὰ νὰ πιστέψω τὴν ἀλήθεια…

Δὲν εἶναι ἀναγκαῖο τὸ θαῦμα γιὰ νὰ πιστέψω τὴν ἀλήθεια…

   Κάποτε ἦλθαν στὸ Μοναστῆρι τοῦ ἁγίου Παχωμίου μερικοὶ Ἀσκητὲς αἱρετικοὶ καὶ παρεκάλεσαν τοὺς Μοναχοὺς τοῦ θυρωρείου νὰ διαβιβάσουν στὸν Ἅγιο τὰ ἑξῆς:

   — Εἴμασθε ἀπεσταλμένοι ἀπὸ τὸν δικό μας Γέροντα πρὸς τὸν ἀββᾶ Παχώμιο νὰ τοῦ ποῦμε: ἐὰν πράγματι εἶναι ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ καὶ ἔχει πεποίθηση ὅτι τὸν ἀκούει ὁ Θεὸς, ἂς ἔλθει μαζί μας γιὰ νὰ διαπεράσουμε ἔτσι ὅπως εἴμασθε τὸ ποτάμι τοῦτο, βαδίζοντας ἐπάνω στὰ νερά του, ὥστε ν᾿ ἀντιληφθοῦν ὅλοι μέσα ἀπ᾿ τὸ θαῦμα αὐτὸ ποῖος ἔχει μεγαλύτερη παρρησία πρὸς τὸν Θεό.

   Οἱ ἀδελφοὶ ἔσπευσαν καὶ ἀνέφεραν αὐτὰ στὸν ἅγιο Παχώμιο, ὁ ὁποῖος μὲ ἀγανάκτηση τοὺς εἶπε: