Περὶ κάποιων σκέψεων, γιὰ νὰ προστρέχουμε στὴν Θεοτόκο μὲ πίστη καὶ θάρρος.

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Περὶ κάποιων σκέψεων, γιὰ νὰ προστρέχουμε στὴν Θεοτόκο μὲ πίστη καὶ θάρρος.

 

Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου*

 

    Θέλοντας νὰ προστρέξεις στὴν Θεοτόκο μὲ πίστη καὶ θάρρος σὲ κάθε σου ἀνάγκη, μπορεῖς νὰ τὸ ἐπιτύχεις, ὅταν συλλογισθεῖς

   α΄) πῶς ὅλα ἐκεῖνα τὰ ἀγγεῖα (καθὼς μὲ τὴ δοκιμὴ τὸ ξέρουμε) στὰ ὁποῖα μπῆκε μόσχος, ἢ κάποιο ἄλλο πολύτιμο μῦρο, ἀκόμα κι ἂν δὲν εἶναι πλέον τὸ μῦρο μέσα σ’ αὐτά, κρατοῦν ὅμως τὰ δοχεῖα τοῦτα τὴν εὐωδία ἐκείνη· καὶ ὅσο περισσότερο διάστημα καιροῦ στάθηκε μέσα τὸ μῦρο, τόσο περισσότερο βαστοῦν καὶ τὰ ἀγγεῖα τὴν εὐωδία· καὶ μάλιστα πῶς, ἂν ἴσως καὶ ὁ μόσχος παραμείνει κατὰ κάποιο τρόπο στὰ δοχεῖα, τόσο πολὺ περισσότερο τοῦτα εὐωδιάζουν· καὶ μ’ ὅλο πού, ὁ μόσχος ἐκεῖνος, ἢ τὸ πολύτιμο ἐκεῖνο μῦρο, εἶναι μιᾶς περιορισμένης καὶ πεπερασμένης δύναμης· ὁμοίως συλλογίσου, πῶς, ἕνας ποὺ στέκει κοντὰ σὲ μιὰ μεγάλη πυρκαϊά, κρατεῖ πολὺ καιρὸ τὴ θερμότητα, ἀκόμα καὶ νὰ μακρύνει ἀπ’ τὸ πῦρ.

Ἡ Μόνωση

Ἡ Μόνωση

 

Τοῦ μακαριστοῦ

Ἀρχιμ. Ἰωὴλ Γιαννακοπούλου*

   Ἡ μόνωση εἶναι ἔπειτα ἀπὸ τὴν τριακονταετῆ ἀφάνεια τοῦ Κυρίου ἡ τελευταία προετοιμασία Του, πρὶν ἐξορμήσει στὸ δημόσιο ἔργο Του. Τὴν μόνωση τὴν καταστρέφει τὸ πολυθόρυβο καὶ πολυτάραχο. Ἂς δοῦμε καὶ τὰ δύο. Τὴ νόσο καὶ τὴν ὑγεία.

   1) Ἡ νόσος τοῦ πολυθορύβου: Ὁ ἄνθρωπος ἀσφαλῶς πρέπει νὰ εἶναι κοινωνικός. Τοῦτο ἀπαιτοῦν ἡ γλῶσσα, τὴν ὁποία τοῦ ἔδωκε ὁ Θεός, γιὰ νὰ συνομιλεῖ μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους καὶ οἱ ἐπαγγελματικὲς ἀνάγκες, χάριν τῶν ὁποίων ἔρχεται σὲ σχέση μὲ ἄλλους ἀνθρώπους. Πολλοὶ ὅμως ἔχουν νοσηρὴ κοινωνικότητα νομίζοντας, ὅτι μόνο κοινωνικὰ ὄντα εἶναι καὶ γιὰ τοῦτο ἐπιδιώκουν πολλὲς καὶ ἐπιπόλαιες σχέσεις ἢ λίγες ἀλλὰ στενὲς μέχρι προσκολλήσεως.

   Καὶ οἱ πρῶτοι ποὺ ἐπιδιώκουν πολλὲς καὶ ἐπιπόλαιες σχέσεις εἶναι ἀργόσχολοι, μποέμιδες, γυρίζουν ἀπὸ σπίτι σὲ σπίτι, ἀπὸ μαγαζὶ σὲ μαγαζί, ἀπὸ καφενεῖο σὲ καφενεῖο, ἀπὸ ταβέρνα σὲ ταβέρνα. Ζυμώνουν ὅλες τὶς λάσπες τῶν δρόμων μὲ τὰ πόδια τους. Προτιμοῦν νὰ σταλίζουν κάτω ἀπὸ τοὺς τσίγκους καὶ νὰ βρέχονται, νὰ ριγοῦν, παρὰ νὰ εἶναι στὸ ζεστὸ σπίτι τους μόνοι τους. Γιατί; Θέλουν νὰ βροῦν ἀνθρώπους καὶ νὰ ποῦν τόσα λόγια, ὥστε νὰ ζαλιστοῦν, νὰ σκεφτοῦν τόσο πολύ, ὥστε νὰ βυθιστεῖ ὁ ἕνας στὸν ἄλλον καὶ ὁ καθένας νὰ ξεχάσει τὸν ἑαυτό του. Τέλος καὶ οἱ δύο μὲ τὰ λόγια καὶ τὶς σκέψεις τους νὰ ἀνταλλάσσουν μερικὰ ψεύτικα μαγικὰ παλάτια εὐτυχίας καὶ ἀπέρχονται χωρὶς καμμιὰ θετικὴ ὠφέλεια. Καὶ τὸ χειρότερο! Οἱ ἀργόσχολοι τοῦτοι, ἂν δὲν κατορθώσουν τὰ ἀνωτέρω, εἶναι ἀνήσυχοι, ἀηδιασμένοι, τρομαγμένοι!

«Κρίση, ὦ Κρίση!»

«Κρίση,  ὦ  Κρίση!»

   Ἦταν κάποτε ἕνας ἄνθρωπος ποὺ δὲν εἶχε παιδιά, καὶ βρῆκε ἕνα παιδὶ πεταμένο στοὺς δρόμους• τὸ πῆρε, τὸ ἀνέθρεψε καὶ τὄκαμε παιδί του.

   Ὅταν μεγάλωσε τὸ παιδὶ αὐτὸ κ᾿ ἔφθασε σὲ νόμιμη ἡλικία, δυστυχῶς, βγῆκε κακῆς προαιρέσεως ἄνθρωπος, διότι σκέφθηκε πονηρὰ καὶ θέλησε νὰ πράξει κακὰ σὲ κεῖνον ποὺ τὸν ἀνέθρεψε.

   Ὁ θετός του πατέρας λοιπόν, ἦταν πραγματευτὴς (δηλ. γυρολόγος-μικροπωλητὴς) στὸ ἐπάγγελμα, καὶ τὸν ἔπαιρνε μαζὶ στὴν ἐργασία του γιὰ νὰ τὸν ἔχει συντροφιὰ καὶ βοήθεια.

Τρόπος, γιὰ νὰ προσεύχεσαι διὰ μέσου τῆς Θεοτόκου Μαρίας.

Τρόπος, γιὰ νὰ προσεύχεσαι διὰ μέσου τῆς Θεοτόκου Μαρίας.

 

Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου*

 

   Ἔχεις καὶ ἄλλο τρόπο, ἀγαπητέ, νὰ μελετᾶς καὶ νὰ προσεύχεσαι μὲ τὸ μέσο τῆς Ἁγίας Θεοτόκου, στρέφοντας τὸ νοῦ σου α΄) στὸν οὐράνιο Πατέρα· β΄) στὸν Γλυκύτατο Ἰησοῦ· γ΄) καὶ τελευταῖο, σὲ αὐτὴν τὴν ἐνδοξότατη Μητέρα Του.

   Στρέφοντας τὴ σκέψη σου στὸν Θεό, συλλογίσου πρῶτον, τὴν μεγάλη χαρά, ποὺ ἀπ᾿ αἰῶνος λάμβανε ὁ Θεός, στοχαζόμενος τὸ πρόσωπο τῆς Μαρίας· δεύτερον, τὶς ἀρετές, καὶ πράξεις Αὐτῆς, ἀπὸ τότε ποὺ γεννήθηκε στὸν Κόσμο, ἕως ὅτου ἐκοιμήθη.

   Τὸ πρῶτο μελέτησέ το ἔτσι: Ὕψωσε τὸν λογισμό σου ὑπεράνω ἀπὸ κάθε καιρὸ καί χρόνο, καὶ ὑπεράνω ἀπὸ κάθε κτίσμα νοητό καὶ αἰσθητό. Καὶ μπαίνοντας (γιὰ νὰ τὸ πῶ ἔτσι ἁπλᾶ) μέσα στὴν ἴδια τὴν αἰωνιότητα, καὶ στὸ νοῦ τοῦ Θεοῦ, συλλογίσου τὶς τρυφές, καὶ ἄρρητες ἀγαλλιάσεις, ποὺ λάμβανε ὁ Θεὸς διὰ τὴν Ἀειπάρθενο Μαρία¹. Κι ἀνάμεσα σ’ αὐτὲς τὶς τρυφές, βρίσκοντας τὸν Θεό, ζήτησέ του, γιὰ τὶς ἄφραστες τοῦτες ἀγαλλιάσεις του, νὰ σοῦ δώσει χάρη καὶ δύναμη, γιὰ νὰ μπορεῖς νὰ κατατροπώσεις καὶ νὰ κατανικήσεις τοὺς ἐχθρούς σου· καὶ μάλιστα ἐκεῖνον, ποὺ τότε σὲ πολεμεῖ· ἔπειτα συλλογιζόμενος τὶς τόσες καὶ τόσο ἐξαιρετικὲς ἀρετὲς καὶ πράξεις αὐτῆς τῆς Θεοτόκου· καὶ παρασταίνοντας αὐτές, πότε ὅλες μαζί καὶ πότε κάποια ἀπ’ αὐτές, στὸν Θεό· γιὰ τὴν δύναμη ἐκείνων, ζήτησε ἀπὸ τὴν ἄπειρή Του ἀγαθότητα, ὅλο ἐκεῖνο, ποὺ χρειάζεσαι καὶ ποθεῖς.

Δὲν ἔγινε ὁ οὐρανὸς εἰκόνα τοῦ Θεοῦ…

Δὲν ἔγινε ὁ οὐρανὸς εἰκόνα τοῦ Θεοῦ…

Ἁγίου Γρηγόριου τοῦ Νύσσης*

   Γνώρισε, πόσο πιὸ πολὺ ἀπὸ ὁλόκληρη τὴν ὑπόλοιπη φύση τιμήθηκες ἐσὺ ἀπὸ τὸν Δημιουργό σου.

   Δὲν ἔγινε ὁ οὐρανὸς εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Οὔτε ἡ σελήνη. Οὔτε ὁ ἥλιος. Οὔτε ὁλόκληρη ἡ ἀστρικὴ ὀμορφιά. Οὔτε κανένα ἄλλο ἀπὸ τὰ φαινόμενα τῆς κτίσης.

Τὸ Τίμιο Ξύλο

Τὸ Τίμιο Ξύλο

 

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου*

 

 

   Οἱ δικαστὲς ἔχουν (εἶχαν ἐκεῖνο τὸν καιρὸ) πολλὰ εἴδη βασανιστηρίων· λουριὰ καὶ μαστίγια, νύχια σιδερένια, μικρὰ μολυβένια μαχαίρια, μὲ τὰ ὁποῖα ξύνουν τὶς σάρκες καὶ ξεσχίζουν τὰ μέλη τοῦ σώματος καὶ τὰ κρεμοῦν.

   Ποιός λοιπὸν θἄθελε νὰ φέρει τὰ φονικὰ αὐτὰ ὄργανα στὸ σπίτι του; Ποιός θὰ καταδεχόταν νὰ ἀγγίσει τὸ χέρι τῶν δημίων, ποὺ ἀσχολοῦνται μ᾿ αὐτά, ἢ νὰ πλησιάσει καὶ νὰ δεῖ τὰ φρικτὰ ἔργα τους; Δὲν τ᾿ ἀποστρέφονται οἱ περισσότεροι, μερικοὶ μάλιστα καὶ τὰ φοβοῦνται σὰν μαγικά, καὶ δὲν ἀνέχονται οὔτε νὰ τὰ ἀγγίσουν οὔτε νὰ τὰ δοῦν; Δὲν φεύγουν μακρυὰ ἀπ᾿ αὐτά; Δὲν στρέφουν ἀλλοῦ τὸ βλέμμα τους;

   Λοιπόν, τέτοιο βδελυκτὸ καὶ ἀπαίσιο ὄργανο ἦταν προηγουμένως καὶ ὁ Σταυρὸς καὶ μάλιστα πολὺ φοβερώτερο ἀπὸ τ᾿ ἄλλα. Γιατί, ὅπως τὸ εἶπα καὶ ἄλλοτε, ὁ Σταυρὸς δὲν ἦταν ἁπλῶς σύμβολο θανάτου, ἀλλὰ θανάτου ποὺ ἐθεωρεῖτο κατάρα.

   Πές μου λοιπὸν πῶς ἔγινε τώρα αὐτὸς ὁ Σταυρὸς τόσο περιζήτητος ἀπ᾿ ὅλους καὶ τόσο ποθητὸς σ᾿ ὅλους καὶ προτιμότερος ἀπ᾿ ὅλα τ᾿ ἄλλα;

Γιατί τιμᾶμε τόσο πολὺ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο;

Γιατί τιμᾶμε τόσο πολὺ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο;

Ὁσίου Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου*

    Μὲ ρώτησε παλαιότερα κάποιος: «Γιατί τιμᾶμε τόσο πολὺ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο; Γιατί τὴν τιμᾶμε ὄχι μόνο περισσότερο ἀπ᾿ ὅλους τοὺς ἁγίους, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους καὶ τοὺς ἀρχαγγέλους;».

   Τοῦ ἀπάντησα ὅτι οὔτε οἱ ἄγγελοι οὔτε οἱ ἀρχάγγελοι, οὔτε τὰ Χερουβεὶμ οὔτε τὰ Σεραφεὶμ εἶχαν τόσο στενὴ καὶ οὐσιαστικὴ συμμετοχὴ στὸ ἔργο τῆς σωτηρίας μας, ὅσο ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ.

   Τὸ ἔργο τῆς σωτηρίας μας ὀνομάζεται «ἔνσαρκος οἰκονομία». Ἔπρεπε ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, νὰ προσλάβει τὴν ἀνθρώπινη φύση. Χωρὶς αὐτὴ τὴν «πρόσληψη» δὲν θὰ μποροῦσε νὰ οἰκοδομηθεῖ ἡ σωτηρία μας.

Τροφὴ τῆς ψυχῆς…

Τροφὴ τῆς ψυχῆς…

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου*

   Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ἀφοῦ νήστευσε ἐπὶ σαράντα ἡμέρες, ἄρχισε κατόπιν τὴν πάλη καὶ τὸν ἀγῶνα μὲ τὸν Διάβολο.

   Ἔτσι μᾶς ἔδωσε παράδειγμα, ὥστε νὰ ἐξοπλιζώμαστε μὲ τὴν νηστεία καὶ ἀφοῦ ἐνδυναμωθοῦμε μὲ αὐτὴν νὰ παρατασσώμαστε κ’ ἐμεῖς στὴν μάχη ἐναντίον τοῦ Σατανᾶ…

Ταπείνωση - Δόξα

Ταπείνωση - Δόξα

 

Τοῦ μακαριστοῦ

Ἀρχιμ. Ἰωὴλ Γιαννακοπούλου*

 

   Ἔχουμε δύο μεγάλους φίλους: τὸν Πρόδρομο καὶ τὸν Χριστό. Οἱ δύο τοῦτοι φίλοι κατὰ τὴν ὥρα τοῦ βαπτίσματος τοῦ Κυρίου ταπεινώνονται καὶ δοξάζονται. Ἂς δοῦμε τὴν ταπείνωση καὶ τὴν δόξα αὐτῶν καὶ τὴ δική μας.

 

π. Ἰωὴλ Γιαννακόπουλος

   1) Ταπείνωση: Ὁ Κύριος ταπεινώνεται.

   Πρῶτον: Ὁ Χριστὸς εἶναι μεγαλύτερος τοῦ Προδρόμου ὡς Θεὸς καὶ ὅμως μεταβαίνει Αὐτὸς στὸν Πρόδρομο καὶ δὲν διατάζει τὸν Πρόδρομο νὰ πάει σ’ αὐτόν.

   Δεύτερον: Ὁ Χριστός, ὅταν ἔφτασε στὸν Πρόδρομο, ἄκουσε ἀπ’ αὐτὸν πολλὰ ἐπαινετικὰ λόγια. Ὀνομάζει δηλαδὴ ὁ Πρόδρομος τὸν ἑαυτό του ἀνάξιο νὰ κρατήσει τὰ ὑποδήματα τοῦ Ἰησοῦ. Ἡ ταπείνωση τοῦ Χριστοῦ δὲν λυγίζει διὰ τῶν ἐπαινετικῶν αὐτῶν λόγων, ἀλλὰ λέγει στὸν Ἰωάννη «ἄφες ἄρτι»¹ ἄφησέ τα αὐτά.

   Τρίτον: Ὁ Χριστὸς προχωρεῖ ἀκόμη περισσότερο στὴν ταπείνωση. Γυμνώνεται καὶ εἰσέρχεται στὰ ὕδατα. Τόσο ἡ γύμνωσή Του πρὶν εἰσέλθει στὸ νερό, ὅσο καὶ ἡ κάλυψή Του, ἡ ἀφάνειά Του ἀπὸ τὰ ὕδατα εἶναι δύο μορφὲς τῆς ταπεινώσεώς του.

   Τέταρτον: Ὁ Χριστὸς δέχεται ἀπὸ ταπείνωση νὰ θέσει ὁ Πρόδρομος τὰ χέρια του, τὰ ὁποῖα ἦσαν ἀνάξια νὰ ἀγγίξουν τὰ πόδια τοῦ Χριστοῦ, στὴν κεφαλή Του. Ὁποία ταπείνωση τοῦ Ἰησοῦ! Ἀλλὰ τὸ κορύφωμα τοῦ Ἰησοῦ βαπτιζομένου εἶναι, ὅτι βαπτιζόμενος μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους ἁμαρτωλοὺς ἀνθρώπους δίδει τὴν ἐντύπωση στὸ πλῆθος, ὅτι εἶναι κι Αὐτὸς κοινὸς θνητὸς κάποιος ἁμαρτωλός. Ὁ Ἀναμάρτητος ἐμφανίζεται ὡς ἁμαρτωλός!

Ἡ δύναμη καί ἡ σπουδαιότητα τοῦ σημείου τοῦ Σταυροῦ

Ἡ δύναμη καί ἡ σπουδαιότητα τοῦ σημείου τοῦ Σταυροῦ

         

Ἁγίου Μακαρίου Μητροπολίτου Μόσχας

   Ἡ προσευχή ἔχει πολλούς τρόπους ἐκφράσεως: τήν κλίση τῆς κεφαλῆς ἤ τῶν γονάτων ἤ τήν ἀνύψωση τῶν χεριῶν. Ἔτσι ὅμως προσεύχονται καί οἱ μή χριστιανοί. Ὁ χριστιανός προσεύχεται, κάμπτοντας βεβαίως τά γόνατά του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἀλλά προηγουμένως κάνει τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, καί ἔτσι ἡ προσευχή του ἁγιάζεται. Τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ ὄχι μόνο ἐκφράζει τήν πίστη μας, ἀλλά μπορεῖ κανείς νά πεῖ, ὅτι ὑποδηλώνει τά πιό μεγάλα μυστήρια τῆς σωτηρίας μας.

   Παρουσιάζει τό μυστήριο τῆς ἁγίας Τριάδος, γιατί κάνοντας τό Σταυρό μας λέμε: Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Ὑποδηλώνει ἀκόμα τή θεότητα καί ἀνθρωπότητα συγχρόνως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, τήν ἐνσάρκωσή του καί τά πάθη του ἐπάνω στό Σταυρό, τή διά τοῦ Σταυροῦ δόξα του καί τή χάρη του πού μᾶς δόθηκε διά τοῦ Σταυροῦ. Ἔτσι λοιπόν, ὅταν ἔστω καί μιά μόνο φορά κάνουμε τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, ὁ κάθε ἕνας μας, ἀκόμη καί ὁ πιό ἁπλός, θεολογοῦμε μέ ὅλη τή σημασία τῆς λέξεως καί ὁμολογοῦμε καί τρόπον τινά βάζουμε στήν καρδιά μας ὅλη τή σωτήρια διδασκαλία τῆς πίστεως.