Εἶδε ἀγγέλους νὰ κατεβαίνουν καὶ νὰ βυθίζουν τὸν τίμιο Σταυρὸ στὸ νερό…
Ἀπὸ τὸν βίο τοῦ ὁσίου Γερμανοῦ τῆς Ἀλάσκας*
Ἀλλὰ
ὁ Θεὸς ἔδωσε στὸν Γέροντα καὶ τὸ χάρισμα νὰ βλέπει θεῖες ἀποκαλύψεις.
Τὸ 1825 στὴν Ἀλάσκα δὲν βρισκόταν κανένας ὀρθόδοξος ἱερέας καὶ ἑπομένως ὁ μεγάλος ἁγιασμὸς τῶν Θεοφανείων δὲν τελέστηκε.
- Ἀντώνιε, σεαυτῷ πρόσεχε…
Ὁ
Ἀββᾶς Ἀντώνιος, ἀτενίσας πρὸς τὸ βάθος τῶν τοῦ Θεοῦ κριμάτων, ἤτησε λέγων·
- Κύριε, πῶς τινες ὀλιγόβιοι ἀποθνήσκουσι τινὲς δὲ ὑπεργηρῶσι; Καὶ διατί, τινὲς μὲν πένονται, ἄλλοι δὲ πλουτοῦσι; καὶ πῶς ἄδικοι μὲν πλουτοῦσι, δίκαιοι δὲ πένονται;
«Δίκαιος εἶ, Κύριε…»
Ἦταν κάποτε ἕνας ἅγιος Γέροντας ἀπ᾿ τοὺς παλαιοὺς ἀσκητὲς ποὺ εἶχε παρρησία στὸν Θεό, κι Ἐκεῖνος πραγματοποίησε τὸ θέλημά του, καθὼς λέγει ὁ Προφήτης Δαυΐδ: «Θέλημα τῶν φοβουμένων αὐτὸν ποιήσει καὶ τῆς δεήσεως αὐτῶν εἰσακούσεται»1, δηλαδή, θὰ ἐκτελέσει ὁ Κύριος τὸ θέλημα ἐκείνων οἱ ὁποῖοι τὸν φοβοῦνται καὶ θὰ εἰσακούσει τὴν δέησή τους. Ὁ Ἀββᾶς αὐτὸς λοιπόν, μιὰ φορὰ ἔλεγε προσευχόμενος πρὸς τὸν Θεό:
Ὁ φόβος τοῦ σαρκίου
Ὁ φόβος μή ’στὴν
ἄσκησι τὸ σῶμα κακὸ γίνῃ
εἶν’ μηχανὴ τοῦ δαίμονος ὁποὺ συχνὰ
μᾶς στήνει.
Μὰ ἂν μ’ ἐλπίδα στὸ Θεὸ τὸ φόβο
ἀποσείσῃς
καὶ εἰς Αὐτὸν τὴν μέριμναν τοῦ σώματος ἀφήσῃς
Ἅγιον Ὄρος (Α΄): Ἱερὰ Μονὴ Κουτλουμουσίου
(BINTEO)
Παρακολουθῆστε τὸ πoλὺ ὡραῖο ντοκιμαντὲρ - ὁδοιπορικό:
Εὔκολα ἀνατρέπεται…
Ἁγίου Μάρκου τοῦ Ἀσκητοῦ*
Ἐκεῖνος ποὺ δὲν γνωρίζει τὰ κρίματα τοῦ
Θεοῦ, βαδίζει νοερὰ ἕνα δρόμο ποὺ ἔχει ἀπὸ τὴν μία καὶ τὴν ἄλλη γκρεμνοὺς καὶ ἀπὸ
κάθε ἄνεμο εὔκολα ἀνατρέπεται.
Ὅταν
ἐπαινεῖται, καμαρώνει καὶ φουσκώνει. Ὅταν τὸν κατηγοροῦν, πικραίνεται.
Ὅταν τρώει καλά, γίνεται ἀσελγής. Ὅταν κακοπαθεῖ, ὀδύρεται.
Ὁ ἅγιος μάρτυς Γόρδιος
Ἑορτάζει τὴν γ΄
(3η) Ἰανουαρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Καὶ τίς παρέλθῃ Γόρδιον τὸν ὁπλίτην,
Πρὸς φρικτὸν ὅπλον στερρὸν ἄνδρα τὸ ξίφος;
Τμηθεὶς ἀμφὶ τρίτῃ πέσε Γόρδιος ἐν κονίησιν.
Ὁ ἅγιος ἔνδοξος μάρτυς Γόρδιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Λικινίου τοῦ βασιλιᾶ, ἐν ἔτει τιδ΄ (314), καταγόμενος ἀπὸ τὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας, στρατηγὸς καὶ πρῶτος ἐπὶ ἑκατὸ στρατιῶτες. Τοῦτος λοιπόν, μὴ ὑποφέροντας νὰ βλέπει τὴν παρρησία τῶν ἀσεβῶν ἑλλήνων (εἰδωλολατρῶν) καὶ ν’ ἀκούει τὶς βλασφημίες, ὅσες ἔλεγαν κατὰ τοῦ Χριστοῦ, ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὴν πόλη κι ἀφοῦ ἀναχώρησε στὰ βουνὰ βρισκόταν μὲ τὰ θηρία καὶ τ’ ἄλογα ζῶα.
Τὸ ΝΕΟΝ ΕΤΟΣ
Μὲ δέος ἱερὸ παρατηροῦμε σιωπηλοὶ τὸ πέρασμα τῶν χρόνων. Ἀποχαιρετοῦμε ἕνα χρόνο, ποὺ φεύγει στὸ χάος τῆς αἰωνιότητος. Φέρνουμε τὴν σκέψη μας στὸ παρελθόν, γιατὶ κάθε ὥρα καὶ στιγμή, ποὺ πέρασε ἀποτελεῖ τὴν ἱστορία μας, αὐτὴ τὴν ἴδια τὴν ζωή μας. Περνοῦν τὰ χρόνια. Καὶ μαζὶ μ’ αὐτὰ πολλὰ ἄλλα φεύγουν στὴν αἰωνιότητα. «Τὰ πάντα ρεῖ» ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι. Ὅλα περνοῦν. Ἀλλὰ πῶς περνοῦν; Νὰ τὸ ἐρώτημα, ποὺ ἔρχεται ἐπίκαιρα, τώρα ποὺ βρισκόμαστε πάνω στὸ πέρασμα τοῦ χρόνου· τώρα, ποὺ φέρνουμε τὴν σκέψη μας στὸ παρελθὸν καὶ προσπαθοῦμε νὰ δοῦμε τὸ μέλλον νἄρχεται φορτωμένο μὲ χρυσὲς ἐλπίδες.
Ὁ ἅγιος Βασίλειος ὁ Μέγας
Ἑορτάζει τὴν α΄
(1η) Ἰανουαρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ζῇ Βασίλειος, καὶ θανών, ἐν Κυρίῳ.
Ζῇ καὶ παρ’ ἡμῖν, ὡς λαλῶν ἐκ τῶν βίβλων.
Ἰανουαρίοιο θάνες, Βασίλειε, πρώτῃ.
Ὁ ἅγιος Βασίλειος ἤκμασε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλιᾶ Οὐάλεντος, ἐν ἔτει τξδ΄ (364), πρὸς τὸν ὁποῖον παρρησιάσθηκε γιὰ τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ ἔλεγξε αὐτόν, ἐπειδὴ καὶ ἔπεσε στὴν κακοδοξία τῶν Ἀρειανῶν καὶ μὲ ἄγριο καὶ θηριώδη τρόπο κακοποιοῦσε καὶ πολεμοῦσε τὶς ἐκκλησίες τῶν ὀρθοδόξων.
Τοῦτος, λοιπόν, ἀπὸ μὲν τὸν πατέρα ἦταν Μαυροθαλασσίτης, ἀπὸ δὲ τὴν μητέρα ἦταν Καππαδόκης (δηλαδή, ἀπὸ τὴν λεγομένη Καραμανία). Κατὰ τοὺς λόγους καὶ τὴν παιδεία ὑπερέβαλε (ξεπέρασε) ὄχι μόνο τοὺς ἐλλογίμους (σοφούς, λογίους) τοῦ καιροῦ του, ἀλλ’ ἀκόμη καὶ τοὺς παλαιοὺς φιλοσόφους, διότι ἀφοῦ διῆλθε κάθε εἶδος παιδείας, σὲ κάθε μιὰ ἀπ’ αὐτὲς ἀπέκτησε κράτος καὶ νίκη (ἰσχυρὴ γνώση). Καὶ ὄχι μόνο αὐτά, ἀλλὰ καὶ τὴν διὰ πράξεως ἄσκησε φιλοσοφία καὶ διὰ τῆς πράξεως ἀνέβηκε καὶ στὴν θεωρία τῶν ὄντων, κι ἀπὸ τούτων ἀνέβηκε καὶ στὸν θρόνο τῆς ἀρχιερωσύνης.
Ἡ Περιτομὴ τοῦ Κυρίου
Ἑορτάζεται τὴν α΄ (1η) Ἰανουαρίου
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Χριστοῦ περιτμηθέντος, ἐτμήθη Νόμος·
Καὶ τοῦ Νόμου τμηθέντος, εἰσήχθη Χάρις.
Τὴν
κατὰ σάρκα περιτομὴ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὴν ὁποία καταδέχθηκε νὰ
λάβει ἀπὸ φιλανθρωπία, κατὰ τὴν προσταγὴ τοῦ παλαιοῦ νόμου1, ἔτσι
ὥστε ἀντὶ τῆς χειροποίητης καὶ σαρκικῆς περιτομῆς ἀντεισάγει σὲ μᾶς τὴν
ἀχειροποίητη καὶ πνευματικὴ περιτομή, δηλαδή, τὸ ἅγιο Βάπτισμα· αὐτή, λέγω, τὴν
τοῦ Κυρίου περιτομὴ παρελάβαμε ’μεῖς οἱ Χριστιανοὶ παρὰ τῶν ἁγίων Πατέρων νὰ
πανηγυρίζουμε κατ’ ἔτος, καθὼς καὶ τὴν πανηγυρίζουμε, λογιζόμενοι αὐτὴν ὡς μία
ἀπὸ τὶς Δεσποτικὲς ἑορτὲς διὰ τὸν Κύριο ποὺ τίμησε ἐμᾶς διὰ μέσου αὐτῆς.
Διότι καθὼς ὁ Κύριος καταδέχθηκε γιὰ μᾶς τὴν ἔνσαρκη γέννησή Του καὶ ἔλαβε ὅλα τὰ ἄλλα ἰδιώματα τῆς ἀνθρώπινης φύσεως, ὅσα ἦσαν παντελῶς ἀδιάβλητα καὶ ἀκατηγόρητα, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο δὲν ἐπαισχύνθηκε ὁ Πανάγαθος νὰ λάβει καὶ τὴν περιτομὴ γιὰ δύο αἰτίες (λόγους):