Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ 

   Ὅλα φῶς καὶ χαρά, ὅλα ἔξαρση σήμερα στὸ Θεοβάδιστο καὶ Θεοδόξαστο Θαβώρ. Κάτω στὴν βουνοπλαγιὰ βρίσκονται οἱ Ἀπόστολοι. Καὶ ὁ Κύριος μὲ τρεῖς ἀπ’ αὐτούς, τὸν Πέτρο, τὸν Ἰάκωβο καὶ Ἰωάννη φέρνουν σιγὰ τὰ βήματά τους στὴν κορυφὴ τοῦ ὄρους. Ἀκολουθοῦσαν τὸν Θεῖο Διδάσκαλο καὶ εἶχαν συνηθίσει στὸ σύνθημα, «ὅλο ψηλότερα ν’ ἀνεβαίνουμε, ὅλο μακρύτερα νὰ κοιτάζουμε», μὲ τὴν βεβαιότητα πὼς ἡ χαρὰ τῶν μεγάλων κατακτήσεων περιμένει ὅσους ἀγωνίζονται γιὰ εὐγενικὰ καὶ ἀνώτερα ἰδανικά. Ἔφθασαν, μὲ τὶς σκέψεις αὐτές, στὴν κορυφὴ τοῦ Θαβώρ. Ἴσως οἱ ἁγνὲς ψυχές τους νὰ εἶχαν φθάσει σ’ ἕνα ἄλλο Θαβὼρ ψυχικῆς τελειότητας.

Εἶπε Γέρων…

Εἶπε Γέρων…

   Λένε γιὰ τὸν ἀββᾶ Τιθόη πὼς πολλὲς φορὲς ἐρχόταν σὲ ἔκσταση καὶ ἁρπαζόταν ὁ νοῦς του στὰ οὐράνια, ὅταν ὕψωνε τὰ χέρια του στὴν προσευχή, ἂν δὲν πρόφταινε νὰ τὰ κατεβάζει ἐγκαίρως.

 

   Ἀκοὴ ἀντὶ ἀκοῆς λαμβάνουμε, λέγει κάποιος Πατήρ. Καὶ ἐξηγεῖ:

   Ἀκούει ὁ Θεὸς τὴν προσευχὴ ἐκείνου ποὺ ὑπακούει στὸ θέλημά Του!

 

Τιμὴ καὶ δόξα

Τιμὴ καὶ δόξα

 

Χαρὰ σ’ ἐκεῖνον καὶ τιμή, κι’ ἀσήκωτο, κι’ αἰώνιο βάρος δόξης

ποὺ στάθηκε μακρυὰ ἀπὸ τῆς γῆς, τὶς μάταιες σκιὲς καὶ ἐπιδιώξεις.

 

Χαρὰ σ’ ἐκεῖνον καὶ τιμή, κι’ ἀσήκωτο κι’ αἰώνιο βάρος δόξης

ποὺ ἄμετρες στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ, δοκίμασε καὶ θλίψεις καὶ διώξεις.

ΑΡΣΗ ΣΤΑΥΡΟΥ (Α΄)

ΑΡΣΗ ΣΤΑΥΡΟΥ (Α΄)

Ἁγίου Ἰννοκεντίου Μητροπολίτου Μόσχας*

Β΄.  Κ α ί   ἀ ρ ά τ ω   τ ό ν   Σ τ α υ ρ ό ν   α ὐ τ ο ῦ

   Τό δεύτερο χρέος τοῦ χριστιανοῦ, δηλ. ἐκείνου πού ἀκολουθεῖ τόν Ἰησοῦ Χριστό, εἶναι νά ἄρει τόν σταυρό του.

   Κάτω ἀπό τήν λέξη «σταυρός» ὑπονοοῦμε κάθε πόνο, κάθε πίκρα, κάθε τί τό δυσάρεστο.

   Καί ἔχουμε σταυρούς καί ἐξωτερικούς καί ἐσωτερικούς.

1. Ὁ ἐξωτερικός σταυρός

 

   α. Βαστάζω τόν σταυρό μου σημαίνει: Τά δέχομαι καί τά ὑπομένω ὅλα ἀγόγγυστα. Ὅσα κι ἄν μοῦ συμβοῦν στήν ζωή μου. Δυσάρεστα. Λυπηρά. Πικρά. Κοπιαστικά. Καταθλιπτικά.

Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε

 

Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε

Ἡ προσευχὴ ἀπ᾿ τὸ στόμα σου ποτὲ νὰ μὴ σοῦ λείπῃ

γιὰ ν᾿ ἀπωσθῇ ἀπ᾿ τὴν ψυχὴ ὁ τάραχος κι᾿ ἡ λύπη.

Καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ, χαρὰ καὶ εὐλογία

νὰ καταυγάσῃ τὴν ψυχὴ ἐν χάριτι ἁγίᾳ.

Μὴ ραθυμῇς, μὴ στέκεσαι, μὴ χάνῃς τὸν καιρόν σου

«ἕως ἡμέρα ἔτι ἐστὶν» ἐργάζου σ᾿ τὸν ἀγρόν σου.

Καὶ θἄρθῃ κι᾿ ἡ συγκομιδὴ καὶ ἡ καρποφορία

ποτὲ δὲν μένει ἄκαρπος ἡ θεία ἐργασία.  

(«Τὰ ποιήματα τοῦ καλόγερου». Τόμος Α'. 1971. σελ 155.)

Ἀναδημοσίευση ἀπὸ 13-4-2020

Ὁ ὅσιος Δῖος ὁ Θαυματουργός

Ὁ ὅσιος Δῖος ὁ Θαυματουργός

Ἑορτάζει τὴν ιθ΄ (19η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Γεύῃ τελευτῆς καὶ σύ, παμμάκαρ Δίε,

Ἔνδοξε κλῆσιν, ἀλλὰ καὶ πρᾶξιν πλέον.

   Ὁ ὅσιος Δῖος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ μεγάλου Θεοδοσίου, ἐν ἔτει τοθ΄ (379), καταγόμενος ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια τῆς Συρίας· μεταχειρισθεὶς δὲ πολλὴ ἄσκηση καὶ φθάνοντας σὲ μεγάλη αὔξηση ἀρετῆς πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη παρακινηθεὶς σὲ τοῦτο διὰ θείας ἀποκαλύψεως. Κι ἀφοῦ ἔφθασε στὸν τόπο, ποὺ βρίσκεται τὸ μοναστῆρι τὸ ὁποῖο αὐτὸς ἔκτισε, καθάρισε αὐτὸν κι ἔπειτα ἔπηξε ἐκεῖ τὸ ξερὸ καὶ ἄνικμο ραβδί του καὶ ὢ τοῦ θαύματος! εὐθὺς ριζώθηκε μὲ τὴν ἐπίκληση τῆς ἁγίας Τριάδος κι ἔγινε μέγα δέντρο, τὸ ὁποῖο ἕως σήμερα δίδει τοὺς τέλειους καρπούς του.

Πῶς ὁ ἄνθρωπος νεκρώνει τὸ δικό του θέλημα γιὰ νὰ δεχτεῖ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ

Πῶς ὁ ἄνθρωπος νεκρώνει τὸ δικό του θέλημα γιὰ νὰ δεχτεῖ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ

τοῦ Tito Colliander (Τίτο Κολλίαντερ)*

   ΑΝ ὅμως διώξουμε τὸν ἑαυτό μας ἀπό μέσα μας, ποιόν θὰ συναντήσουμε τότε; Ρωτάει ὁ ἐπίσκοπος Θεοφάνης. Καὶ δίνει ἀμέσως τὴν ἀπάντηση: Τότε θὰ συναντήσουμε τὸν Θεὸ καὶ τὸν πλησίον μας. Αὐτὸ σημαίνει πὼς ὅλες οἱ φροντίδες καὶ τὸ ἐνδιαφέρον μας, ὅλη ἡ ἀγάπη ποὺ ἀφαιροῦμε ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας μεταφέρεται κατὰ φυσικὴ ἀναγκαιότητα καὶ χωρὶς καλὰ καλὰ νὰ τὸ καταλάβουμε στὸν Θεὸ καὶ στὸν συνάνθρωπό μας. Μόνο ἔτσι δὲν γνωρίζει τὸ ἀριστερὸ χέρι τὶ κάνει τὸ δεξὶ καὶ γίνεται «ἡ ἐλεημοσύνη σου ἐν τῷ κρυπτῷ» (Ματθ. στ΄ 3-4).

   ΠΡΟΤΟΥ νὰ γίνει αὐτὸ δὲν μποροῦμε καθόλου «ἕκαστος ἡμῶν» νὰ ἀρέσει «τῷ πλησίον εἰς τὸ ἀγαθὸν πρὸς οἰκοδομὴν» (Ρωμ. ιε΄ 2) κατὰ ἕναν τρόπο ἀληθινὸ καὶ μὴ ὑλικό. Οἱ προσπάθειές μας στὴν κατεύθυνση αὐτὴ μπορεῖ νὰ πᾶνε χαμένες, γιατὶ εἶναι προσπάθειες ποὺ κατὰ βάθος ἀποβλέπουν στὴν ἐγωϊστικὴ ἱκανοποίησή μας. Αὐτὸ εἶναι ἀνάγκη νὰ τὸ ἀποσαφηνίσουμε μέσα μας γιατὶ διαφορετικὰ μπορεῖ εὔκολα νὰ λοξοδρομήσουμε καὶ νὰ κάνουμε φαινομενικὰ καλὲς πράξεις ποὺ νὰ ἔχουν κατάληξη τὴν αὐτοϊκανοποίηση καὶ τὴν ἐγωϊστική μας εὐχαρίστηση.

Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ

Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ

   Πολλὲς γυναῖκες ζήτησαν νὰ δοξασθοῦν. Πολλὲς κατόρθωσαν νὰ ἀπολαύσουν μιὰ δόξα ἐφήμερη. Πέρασαν οἱ αἰῶνες ὅμως καὶ ξεχάστηκαν ἢ μένουν μόνο τὰ ὀνόματα κι ἡ ἱστορία τους σὰν ὄνειρο. Ὅμως, ἁπλὰ κορίτσια τοῦ λαοῦ ποὺ ἔζησαν τότε στὴν ἀφάνεια, κατέκτησαν τὴν δόξα τὴν ἀληθινὴ καὶ τὴν αἰώνια. Κι ἂν ὅλα φεύγουν ἀπ’ τὸν κόσμο αὑτὸ καὶ λησμονοῦνται, οἱ ἁπλὲς αὐτὲς ὑπάρξεις ὑψώθηκαν καὶ μένουν στὴν συνείδηση τοῦ λαοῦ, σὰν ὑπεράνθρωποι, σὰν φωτεινὰ μετέωρα, ποὺ φωτίζουν, ἀκόμα καὶ σήμερα, ὅσους θελήσουν νὰ μελετήσουν τὴν ζωή τους. Κι αὐτὸ τὸ κατόρθωσαν, γιατὶ βρῆκαν τὸν τρόπο νὰ συνδέσουν τὸ ὄνομά τους τὸ φτωχὸ καὶ ἀνθρώπινο, μὲ τὸ μόνο μεγάλο καὶ ἀθάνατο ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Γιατὶ μπόρεσαν νὰ πάρουν δύναμη ἀπ’ τὴν δύναμη Ἐκείνου.

Εἶπε Γέρων…

Εἶπε Γέρων…

   Κάποιος ἀδελφὸς ρώτησε τὸν ὅσιο Παΐσιο:

   — Τί νὰ κάνω, Ἀββᾶ, ποὺ ἔχω σκληρὴ καρδιὰ καὶ δὲν φοβοῦμαι τὸν Θεό;

   — Πήγαινε νὰ ὑποταχθεῖς σὲ Γέροντα ποὺ ἔχει θεῖο φόβο, τὸν συμβούλεψε ὁ Ὅσιος. Κοντά του θὰ μάθεις κι ἐσὺ νὰ φοβεῖσαι τὸν Θεό.

 

   Ζήτησε τὸν Θεό, Μοναχέ, καὶ θὰ σοῦ φανερωθεῖ, συμβούλευε ὁ Μέγας Ἀρσένιος, καὶ κράτησέ τον καλὰ γιὰ νὰ μείνει ὥς τὸ τέλος κοντά σου.

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Κήρυκος καὶ Ἰουλίττα ἡ μητέρα αὐτοῦ

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Κήρυκος καὶ Ἰουλίττα ἡ μητέρα αὐτοῦ

Ἑορτάζουν τὴν ιε΄ (15η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἰουλίττα σύναθλος υἱῷ Κηρύκῳ,

Ἡ λαιμότμητος τῷ κάραν τεθλασμένῳ. 

Πέμπτῃ Ἰουλίτταν δεκάτῃ τάμον, υἷα δ’ ἔαξαν.

   Ἡ ἁγία μάρτυς Ἰουλίττα ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σϞς΄ (296), καταγόμενη ἀπὸ τὸ Ἰκόνιο· φοβουμένη δὲ τὸν τότε ἐπικρατοῦντα διωγμὸ κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἔλαβε τὸν γυιό της Κήρυκο καὶ πῆγε στὴν Σελεύκεια. Βρίσκοντας κι’ ἐκεῖ τὸν ἴδιο διωγμὸ μετέβη στὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας, στὴν ὁποία ἦταν ἡγεμόνας κάποιος θηριώδης καὶ ἀπάνθρωπος, Ἀλέξανδρος ὀνομαζόμενος, ὁ ὁποῖος τιμωροῦσε τοὺς Χριστιανούς.