Αἰτίες δαιμονικοῦ πολέμου

Αἰτίες δαιμονικοῦ πολέμου

Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου*

   Κάθε πόλεμος τῶν δαιμόνων ἐναντίον μας ὀφείλεται γενικῶς στὶς τρεῖς ἑπόμενες αἰτίες:

   ἢ στὴν ἀμέλεια

   ἢ στὴν ὑπερηφάνεια

   ἢ στὸν φθόνο τῶν δαιμόνων.

   Ὁ πρῶτος εἶναι ἐλεεινός, ὁ δεύτερος πανάθλιος καὶ ὁ τρίτος τρισμακάριος.

* «ΚΛΙΜΑΞ», Λόγος ΚΣΤ΄, Μέρος Α΄, Περὶ διακρίσεως λογισμῶν καὶ παθῶν καὶ ἀρετῶν (δ΄).

«Ἐν τρισὶ τούτοις γενικωτάτοις τρόποις πᾶς πόλεμος δαιμονιώδης ἐν ἡμῖν συνίσταται, ἢ ἐξ ἀμελείας, ἢ ἐξ ὑπερηφανίας, ἢ ἐκ φθόνου τῶν δαιμόνων· καὶ ἐλεεινὸς μὲν ὁ πρῶτος· πανάθλιος ὁ δεύτερος· ὁ δὲ τρίτος τρισμακάριστος.»

Ὁ ἅγιος μάρτυς Νικήτας

Ὁ ἅγιος μάρτυς Νικήτας

Ἑορτάζει τὴν ιε΄ (15η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Φλέγῃ, Νικήτα, καὶ γίνῃ νικηφόρος,

Ἢ μᾶλλον εἰπεῖν πυρφόρος νικηφόρος.

Πέμπτῃ καὶ δεκάτῃ καμίνῳ βλήθη Νικήτας.

   Ὁ ἅγιος Νικήτας ἐβλάστησε ἀπὸ τὸ λαμπρότερο γένος τῶν Γότθων, τὸ ὁποῖο βρισκόταν πέραν τοῦ ποταμοῦ Ἴστρου¹, κατὰ τοὺς χρόνους Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου ἐν ἔτει τλ΄ (330)· ἔμαθε δὲ τὴν εὐσεβῆ πίστη παιδιόθεν ἀπὸ τὸν Μακάριο τὸν ἀρχιερέα τοῦ τόπου ἐκείνου. Κι ἐπειδὴ αὐτὸς εὐσεβῶς καὶ εὐγενῶς ἀνατράφηκε, διὰ τοῦτο δίδασκε καὶ τοὺς ἄλλους ὁμογενεῖς του νὰ πιστεύουν κ’ ἐκεῖνοι καὶ νὰ πολιτεύονται εὐσεβῶς κι’ ἐναρέτως, καθὼς καὶ αὐτὸς εὐσεβῶς πίστευε καὶ ἐναρέτως πολιτευόταν, γινόμενος σ’ ὅλους κήρυκας καὶ διδάσκαλος τῆς ἀληθείας. Ἐπειδὴ δὲ ὁ δυσσεβὴς Ἀθηνάριχος ὁ ἄρχοντας καὶ πρῶτος τοῦ ἑνὸς μέρους τοῦ Γοτθικοῦ γένους, (σὲ δύο μέρη ἦταν αὐτὸ χωρισμένο) ἐπειδή, λέγω, αὐτὸς νικήθηκε πολὺ αἰσχρῶς ἀπ’ τὸν Φρικιγέρνη τὸν ἄρχοντα τοῦ ἄλλου μέρους τῶν Γότθων, μὲ τὴν βοήθεια καὶ συμμαχία τοῦ θείου σταυροῦ καὶ τοῦ στρατεύματος τῶν Ρωμαίων, τούτου χάριν, ἀφοῦ μετὰ ἀπὸ πολὺ καιρὸ πάλι ἀνέλαβε καὶ δυναμώθηκε, φερνόταν ὁ μιαρὸς μὲ μεγάλη μανία κατὰ τῶν εὐσεβῶν χριστιανῶν καὶ τοὺς τιμωροῦσε μὲ βαρβαρικὰ καὶ ἀνυπόφορα παιδευτήρια. Κι ὄχι μόνον αὐτὸς ἔτσι ἔκαμε ὁ ἀλιτήριος, ἀλλὰ καὶ στοὺς ὑποτασσόμενους σ’ αὐτὸν πρόσταζε νὰ μιμοῦνται τὴν κατὰ τῶν χριστιανῶν δική του μανία καὶ ἀγριότητα.

Η ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Η ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

   Ἡμέρα πένθους, ἀλλὰ καὶ ἡμέρα χαρᾶς, εἶναι γιὰ τὸν Χριστιανικὸ κόσμο ἡ ἡμέρα τοῦ Σταυροῦ. Πένθους, γιατὶ μᾶς θυμίζει τὴν Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ. Μᾶς φέρνει μὲ τὴν σκέψη στὸν φρικτὸ Γολγοθᾶ. Μᾶς θυμίζει, πὼς γιὰ νὰ μᾶς λυτρώσει ὁ Χριστός, ἀπ’ τὸν θάνατο τῆς ἁμαρτίας, ἀνέβηκε ὁ ἴδιος στὸν Σταυρό. Ἡ Ἐκκλησία μας διαβάζει αὐτὴ τὴν μέρα τὸ συγκινητικὸ Εὐαγγέλιο τῆς Σταυρώσεως καὶ καθορίζει τὴν νηστεία, γιὰ νὰ πλαισιώσει μ’ αὐτὴ τὸ ψυχικὸ πένθος καὶ τὴν κατάνυξη.

Ἡ αὐτοτιμωρία τους…

Ἡ αὐτοτιμωρία τους…

   Κάποτε μερικοὶ αὐλικοὶ κατήγγειλαν στὸν εὐσεβῆ αὐτοκράτορα τοῦ Βυζαντίου Μαρκιανό, ὅτι κάποιοι πρώην φίλοι του τὸν φθονοῦν καὶ συνεχῶς τὸν κατηγοροῦν.

   – Μὴ τοὺς ἀφήνεις, τοῦ εἶπαν, πρέπει νὰ τοὺς τιμωρήσεις.

   Ἀλλὰ ὁ αὐτοκράτορας δὲν συμφώνησε μαζί τους.

   Ἀποκρίθηκε ἤρεμα:

   – Τοὺς λυποῦμαι κατάκαρδα. Ὁ φθόνος εἶναι ἡ χειρότερη μορφὴ αὐτοτιμωρίας. Μόνοι τους τιμωροῦνται. Πρῶτα, ἀπὸ τὸ φαρμάκι τοῦ πάθους τους. Κι ὕστερα, ἀπ’ ὅ,τι καλὸ βλέπουν στὰ ἔργα μου. Αὐτὴ ἡ τιμωρία τοὺς ἀρκεῖ.

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Μικρὲς κι’ Ὠφέλιμες Διηγήσεις», Β΄ ἔκδοση, βελτιωμένη & ἐπηυξημένη.)

Ὁ Χριστὸς πατριώτης ἀθόρυβος

Ὁ Χριστὸς πατριώτης ἀθόρυβος

Παραγνώριση - Ἐντύπωση

Τοῦ μακαριστοῦ

Ἀρχιμ. Ἰωὴλ Γιαννακοπούλου*

 «Καὶ ἐλθὼν εἰς τὴν πατρίδα αὐτοῦ ἐδίδασκεν αὐτοὺς ἐν τῇ συναγωγῇ αὐτῶν, ὥστε ἐκπλήττεσθαι αὐτοὺς καὶ λέγειν· πόθεν τούτῳ ἡ σοφία αὕτη καὶ αἱ δυνάμεις; οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ τοῦ τέκτονος υἱός; οὐχὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ λέγεται Μαριὰμ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ Ἰάκωβος καὶ Ἰωςῆς καὶ Σίμων καὶ Ἰούδας; καὶ αἱ ἀδελφαὶ αὐτοῦ οὐχὶ πᾶσαι πρὸς ἡμᾶς εἰσι; πόθεν οὖν τούτῳ ταῦτα πάντα; καὶ ἐσκανδαλίζοντο ἐν αὐτῷ. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐκ ἔστι προφήτης ἄτιμος εἰ μὴ ἐν τῇ πατρίδι αὐτοῦ καὶ ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ. καὶ οὐκ ἐποίησεν ἐκεῖ δυνάμεις πολλὰς διὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν.»

(Ματθ. ιγ΄ 54-58)

 «Καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Ναζαρέτ, οὗ ἦν τεθραμμένος, καὶ εἰσῆλθε κατὰ τὸ εἰωθὸς αὐτῷ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων εἰς τὴν συναγωγήν, καὶ ἀνέστη ἀναγνῶναι. καὶ ἐπεδόθη αὐτῷ βιβλίον Ἡσαΐου τοῦ προφήτου, καὶ ἀναπτύξας τὸ βιβλίον εὗρε τὸν τόπον οὗ ἦν γεγραμμένον· Πνεῦμα κυρίου ἐπ᾽ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέ με, εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς ἀπέσταλκέ με, ἰάσασθαι τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν, κηρῦξαι αἰχμαλώτοις ἄφεσιν καὶ τυφλοῖς ἀνάβλεψιν, ἀποστεῖλαι τεθραυσμένους ἐν ἀφέσει, κηρῦξαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτόν. καὶ πτύξας τὸ βιβλίον ἀποδοὺς τῷ ὑπηρέτῃ ἐκάθισε· καὶ πάντων ἐν τῇ συναγωγῇ οἱ ὀφθαλμοὶ ἦσαν ἀτενίζοντες αὐτῷ. ἤρξατο δὲ λέγειν πρὸς αὐτοὺς ὅτι σήμερον πεπλήρωται ἡ γραφὴ αὕτη ἐν τοῖς ὠσὶν ὑμῶν. καὶ πάντες ἐμαρτύρουν αὐτῷ καὶ ἐθαύμαζον ἐπὶ τοῖς λόγοις τῆς χάριτος τοῖς ἐκπορευομένοις ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ καὶ ἔλεγον· οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς Ἰωσήφ; καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· πάντως ἐρεῖτέ μοι τὴν παραβολὴν ταύτην· ἰατρέ, θεράπευσον σεαυτόν· ὅσα ἠκούσαμεν γενόμενα ἐν τῇ Καπερναούμ, ποίησον καὶ ὧδε ἐν τῇ πατρίδι σου. εἶπε δέ· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς προφήτης δεκτός ἐστιν ἐν τῇ πατρίδι αὐτοῦ. ἐπ᾽ ἀληθείας δὲ λέγω ὑμῖν, πολλαὶ χῆραι ἦσαν ἐν ταῖς ἡμέραις Ἠλιοὺ ἐν τῷ Ἰσραήλ, ὅτε ἐκλείσθη ὁ οὐρανὸς ἐπὶ ἔτη τρία καὶ μῆνας ἕξ, ὡς ἐγένετο λιμὸς μέγας ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν, καὶ πρὸς οὐδεμίαν αὐτῶν ἐπέμφθη Ἠλίας εἰ μὴ εἰς Σάραπτα τῆς Σιδωνίας πρὸς γυναῖκα χήραν. καὶ πολλοὶ λεπροὶ ἦσαν ἐπὶ Ἐλισαίου τοῦ προφήτου ἐν τῷ Ἰσραήλ, καὶ οὐδεὶς αὐτῶν ἐκαθαρίσθη εἰ μὴ Νεεμὰν ὁ Σύρος. καὶ ἐπλήσθησαν πάντες θυμοῦ ἐν τῇ συναγωγῇ ἀκούοντες ταῦτα, καὶ ἀναστάντες ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω τῆς πόλεως καὶ ἤγαγον αὐτὸν ἕως ὀφρύος τοῦ ὄρους, ἐφ᾽ οὗ ἡ πόλις αὐτῶν ᾠκοδόμητο, εἰς τὸ κατακρημνίσαι αὐτόν. αὐτὸς δὲ διελθὼν διὰ μέσου αὐτῶν ἐπορεύετο.»

(Λουκ. δ΄ 16-30)

 «Καὶ ἐξῆλθεν ἐκεῖθεν καὶ ἦλθεν εἰς τὴν πατρίδα ἑαυτοῦ· καὶ ἀκολουθοῦσιν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ. καὶ γενομένου σαββάτου ἤρξατο ἐν τῇ συναγωγῇ διδάσκειν· καὶ πολλοὶ ἀκούοντες ἐξεπλήσσοντο λέγοντες· πόθεν τούτῳ ταῦτα; καὶ τίς ἡ σοφία ἡ δοθεῖσα αὐτῷ, καὶ δυνάμεις τοιαῦται διὰ τῶν χειρῶν αὐτοῦ γίνονται; οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ τέκτων, ὁ υἱὸς τῆς Μαρίας, ἀδελφὸς δὲ Ἰακώβου καὶ Ἰωσῆ καί Ἰούδα καὶ Σίμωνος; καὶ οὐκ εἰσὶν αἱ ἀδελφαὶ αὐτοῦ ὧδε πρὸς ἡμᾶς; καὶ ἐσκανδαλίζοντο ἐν αὐτῷ. ἔλεγε δὲ αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς ὅτι οὐκ ἔστι προφήτης ἄτιμος εἰ μὴ ἐν τῇ πατρίδι αὐτοῦ καὶ ἐν τοῖς συγγενέσι καὶ ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ. καὶ οὐκ ἠδύνατο ἐκεῖ οὐδεμίαν δύναμιν ποιῆσαι, εἰ μὴ ὀλίγοις ἀρρώστοις ἐπιθεὶς τὰς χεῖρας ἐθεράπευσε· καὶ ἐθαύμαζε διὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν. Καὶ περιῆγε τὰς κώμας κύκλῳ διδάσκων.»

(Μάρκ. στ΄ 1-6)

   Ἐδῶ ἔχουμε τὸν Χριστὸ ἐνώπιον τῶν συμπατριωτῶν Του καὶ τοὺς συμπατριῶτες τοῦ Χριστοῦ ἐνώπιόν Του. Ἂς μελετήσουμε καὶ τοὺς δύο βάσει τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς ζωῆς μας.

 

Α΄. Ὁ Χριστὸς καὶ οἱ πατριῶτες του.

   1) Ὁ Χριστός: Εἶναι γνωστό, ὅτι ὁ Χριστὸς ἦλθε στὸν κόσμο γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Τὰ λόγια Του εἶναι τέτοια, ὥστε ἀπευθύνονται σὲ κάθε ἀνθρώπινη ψυχή. Ὁ ἴδιος ὀνόμασε τὸν Ἑαυτόν Του «υἱὸν ἀνθρώπου», διότι ἀνήκει σὲ κάθε ἄνθρωπο. Ἔστειλε τοὺς ἀποστόλους Του νὰ κηρύξουν σὲ ὅλα τὰ ἔθνη. Ἐντούτοις ἀγάπησε καὶ τὴν πατρίδα Του, διότι ἐνδιαφέρθηκε γιὰ τοὺς δικούς Του. Γιὰ τὴν μητέρα Του ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, γιὰ τὸν φίλο Του τὸν Ἰωάννη, γιὰ τοὺς μαθητές Του, τοὺς ὁποίους εἰς «τέλος ἠγάπησεν». Ἀλλὰ πατριώτης ὁ Κύριος ἀποδεικνύεται καὶ τώρα, ποὺ ἀποδίδει τὰ τροφεῖα στὴν ἰδιαίτερή Του πατρίδα «οὗ ἦν ἀνατεθραμμένος» στὴν Ναζαρέτ.

Διπλὸς

Διπλὸς

«Πάσῃ φυλακῇ τήρει τὰς σὰς αἰσθήσεις.»

(Οἱ Ἱεροὶ νηπτικοί)

«Θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στόματί μου καὶ θύραν περιοχῆς περὶ τὰ χείλη μου.»

(Ψαλμ. ρμ΄ 3)

«Καὶ ἐπιδέσμους τέσσερες πρέπει νἄχῃς μαζί σου

καὶ νἆν μαζί σου διαρκῶς ὡς ποὺ νὰ βγῇ ἡ ψυχή σου».

Συμβούλευε ὁ Γέροντας τὸ νέο καλογέρι

ποὺ ἅγιος πόθος κι’ ἱερὸς εἶχε ’κεῖ πέρα φέρει.

«Ὁ πρῶτος θἆν’ στὰ μάτια σου, ὁ δεύτερος στ’ αὐτιά σου

δεμένο θἆν’ τὸ στόμα σου, βουβὴ καὶ ἡ λαλιά σου».

Ἡ ὁσία Θεοδώρα ἡ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ

Ἡ ὁσία Θεοδώρα ἡ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ

Ἑορτάζει τὴν ια΄ (11η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Καὶ σχῆμα καὶ νοῦν ἀῤῥενοῖ Θεοδώρα,

Καὶ τὸν μέγαν νοῦν αἰσχύνει πρὸ τοῦ τέλους.

Ἑνδεκάτῃ πύματον Θεοδώρα ὕπνον ἰαύει.

   Καθὼς ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ὁμοιώθηκε μὲ δέκα παρθένους, ὅπως λέγει τὸ στόμα τοῦ Χριστοῦ στὴν νέα διαθήκη τοῦ Εὐαγγελίου, τοιουτοτρόπως καὶ δέκα γυναῖκες ὁμοιωθεῖσες μὲ σχῆμα ἀνδρικό, σύντριψαν τὰ κέντρα τοῦ ἀνθρωποκτόνου διαβόλου. Μία ἀπ’ αὐτὲς τὶς δέκα ἦταν καὶ ἡ σήμερα ἑορταζομένη Θεοδώρα, ποὺ ἔχει τὸ ὄνομα ὡς δῶρο Θεοῦ. Αὐτὴ λοιπὸν καταγόταν ἀπ’ τὴν πόλη τῆς Ἀλεξάνδρειας στοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ζήνωνος ἐν ἔτει υοβ΄ (472)· ἦταν συζευγμένη μὲ νόμιμο ἄνδρα, καὶ ζοῦσε εὔτακτη ζωὴ καὶ ἀκατηγόρητη. Ἐπειδὴ ὅμως ἀπὸ φθόνο τοῦ μισόκαλου διαβόλου ἔπεσε κρυφὰ σὲ μοιχεία, ἀποφάσισε νὰ ζητήσει καὶ νὰ βρεῖ τὴν σωτηρία της. Κι ὅταν ἄκουσε τὰ Εὐαγγελικὰ λόγια, μὲ τὰ ὁποῖα διδάσκει ὁ Κύριος, ὅτι δὲν εἶναι κανένα κρυπτό, τὸ ὁποῖο νὰ μὴ γίνει φανερὸ στὰ ὕστερα, «οὐκ ἔστι κρυπτόν, ὃ οὐ φανερὸν γενήσεται»¹· τούτου χάριν, καθὼς στοχάσθηκε τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας, ποὺ ἔκαμε, βδελύχθηκε τὴν ἁμαρτία αὐτὴ σὰν ἕνα σίχαμα καὶ μιὰ ἀκαθαρσία· καὶ λοιπὸν ἀπορρίπτοντας τὴν γυναικεία ἐνδυμασία, λαμβάνει τὸ ἀγγελικὸ σχῆμα τῶν μοναχῶν, καὶ ἀντὶ Θεοδώρας, μετονομάζεται Θεόδωρος. Καὶ μεταβαίνοντας σὲ μοναστῆρι ἀνδρῶν, μετανοοῦσε κι’ ἔκλαιγε τὴν ἁμαρτία της.

Εἶπε Γέρων…

Εἶπε Γέρων…

   Ἂν ὄντως πιστεύεις πὼς ὁ Θεὸς εἶναι Παντοδύναμος καὶ Ἀληθινός, λέγει ὁ ἀββᾶς Εὐπρέπιος, στήριζε σ᾿ Αὐτὸν μόνο τὴν ἐλπίδα σου καὶ νὰ εἶσαι βέβαιος πὼς θὰ κληρονομήσεις τὰ ἀγαθά Του.

 

   Οὐδέποτε ἐπλάγιασα νὰ κοιμηθῶ, ἔχοντας λύπη στὴν καρδιά μου γιὰ τὸν πλησίον μου, ἔλεγε ὁ ἀββᾶς Ἀγάθων. Καὶ ὅσο πάλι ἐξαρτᾶτο ἀπὸ μένα, δὲν ἄφησα ἄνθρωπο νὰ κοιμηθεῖ στενοχωρημένος μαζί μου.

 

Στὴ Σκήτη τῆς Ἁγίας Ἄννης…

Ἱερὰ Σκήτη Ἁγίας Ἄννης

Στὴ Σκήτη τῆς Ἁγίας Ἄννης…

 

   Στή Σκήτη τῆς Ἁγίας Ἄννης τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀπ᾿ τὴ θάλασσα ὁ δρόμος εἶναι πολὺ ἀνηφορικὸς καὶ κοπιαστικός. Οἱ Πατέρες, κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Αὐγούστου, ἀνέβαζαν μὲ τὴν πλάτη τὸ στάρι τους καὶ ὅ,τι ἄλλο ἦταν ἀπαραίτητο γιὰ τροφὴ καὶ συντήρηση κι ἀνέβαιναν μετὰ κόπου πολλοῦ βαρειὰ φορτωμένοι, γιατὶ πρὶν ἀπὸ 50 – 60 χρόνια δὲν ἐπιτρεπόταν νἄχει κανεὶς ὑποζύγια.

Τὸ Γενέσιο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Τὸ Γενέσιο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Ἑορτάζεται τὴν η΄ (8η) Σεπτεμβρίου

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πάσας ἀληθῶς, Ἄννα, νικᾷς μητέρας,

Μήτηρ ἕως ἂν σὴ γένηται θυγάτηρ.

Ἐξάγαγε πρὸς φῶς Θεομήτορα ὀγδόῃ Ἄννα.

   Τῆς Κυρίας ἡμῶν Θεοτόκου, ὁ μὲν πατέρας Ἰωακεὶμ εἶχε τὸ γένος ἀπὸ τὴν βασιλικὴ φυλὴ τοῦ Δαβίδ· καὶ ἐπειδὴ δὲν γεννοῦσε παιδί, ἀλλὰ ντρεπόταν γιὰ τὴν ἀτεκνία του, δὲν ἔπαυε νὰ προσφέρει στὸν Θεὸ διπλᾶ τὰ δῶρα του, σὰν πλούσιος ποὺ ἦταν ἀλλὰ καὶ φιλόθεος. Ἡ δὲ μητέρα της Ἄννα κι αὐτὴ παρομοίως καταγόταν ἀπὸ τὸ βασιλικὸ γένος τοῦ Δαβίδ. Γιὰ τοῦτο, λοιπόν, ἡ Πάναγνος, ἦταν καὶ κατὰ τὸ σῶμα καὶ κατὰ τὴν ψυχὴ εὐγενεστάτη ἀπ᾿ ὅλες.