Συγκεντρῶστε ὅλη τὴν προσοχή σας…
Ὁσίου
Σωφρονίου (Σαχάρωφ)
Μὴν
ἀφήνετε τὰ πράγματα τοῦ κόσμου νὰ σκορπίζουν τὸ νοῦ σας.
Συγκεντρῶστε ὅλη τὴν προσοχή σας, ἀφιερῶστε
ὅλη τὴν ἐνέργειά σας σὲ μιὰ ζωὴ ποὺ ν᾿
ἀνταποκρίνεται στὸ πνεῦμα τῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου.
Μηχανευθεῖτε
τρόπους νὰ εἶστε μὲ τὸν Θεό!
Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Περὶ Πνεύματος
καὶ Ζωῆς», (123), σελ. 53, καὶ (199), σελ. 74.
Τί μένει
Τὰ χρόνια πάντα φεύγουν καὶ κυλᾶνε
κι’ αὐτοὶ ποὺ ζοῦσαν τώρα εἶν’ νεκροὶ
μὰ κι’ ὅσοι ζοῦν μ’ αὐτοὺς σὲ λίγο θἆναι
κι’ ὅλα
διαβαίνουν, πρόσωπα, καιροί.
Ἐργασία – Συνεργασία
Τοῦ
μακαριστοῦ
Ἀρχιμ.
Ἰωὴλ Γιαννακοπούλου*
«Περιπατῶν δὲ παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς
Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ Ἀνδρέαν τὸν
ἀδελφὸν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς· καὶ
λέγει αὐτοῖς· δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων. οἱ δὲ εὐθέως
ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ. Καὶ προβὰς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄλλους δύο
ἀδελφούς, Ἰάκωβον τὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, ἐν τῷ πλοίῳ
μετὰ Ζεβεδαίου τοῦ πατρὸς αὐτῶν καταρτίζοντας τὰ δίκτυα αὐτῶν, καὶ ἐκάλεσεν
αὐτούς. οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα αὐτῶν ἠκολούθησαν αὐτῷ.»
(Ματθ. δ΄ 18-22)
«Περιπατῶν δὲ παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς
Γαλιλαίας εἶδε Σίμωνα καὶ Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ τοῦ Σίμωνος, βάλλοντας
ἀμφίβληστρον ἐν τῇ θαλάσσῃ· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς· καὶ εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· δεῦτε
ὀπίσω μου, καὶ ποιήσω ὑμᾶς γενέσθαι ἁλιεῖς ἀνθρώπων. καὶ εὐθέως ἀφέντες τὰ
δίκτυα αὐτῶν ἠκολούθησαν αὐτῷ. Καὶ προβὰς ἐκεῖθεν ὀλίγον εἶδεν Ἰάκωβον τὸν τοῦ
Ζεβεδαίου καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, καὶ αὐτοὺς ἐν τῷ πλοίῳ καταρτίζοντας
τὰ δίκτυα, καὶ εὐθέως ἐκάλεσεν αὐτούς. καὶ
ἀφέντες τὸν πατέρα αὐτῶν Ζεβεδαῖον ἐν τῷ πλοίῳ μετὰ τῶν μισθωτῶν ἀπῆλθον ὀπίσω
αὐτοῦ.»
(Μάρκ. α΄ 16-20)
Α΄. Ἐργασία: Τὸ μεγαλύτερο δῶρο, ποὺ μᾶς ἔδωκε ὁ Θεός, εἶναι ὁ ἑαυτός μας
δηλαδὴ τὸ σῶμα καὶ ἡ ψυχή. Μᾶς ἔδωκε δηλαδὴ μυαλὸ γιὰ νὰ σκεπτόμασθε, καρδιὰ γιὰ
νὰ χαιρόμασθε καὶ θέληση γιὰ νὰ νικοῦμε τὰ ἐμπόδια, τὰ ὁποῖα συναντοῦμε καὶ νὰ
γινόμασθε χαρακτῆρες. Ὡς περίβλημα δὲ τοῦ θησαυροῦ αὐτοῦ ἔδωκε τὸ τελειότερο
τῶν ὀργανισμῶν, τὸ σῶμα μας. Μεγαλύτερη ὅμως δωρεὰ τῆς ἀνωτέρω ἀναφερθείσης
εἶναι, ὅτι τὰ δῶρα τοῦτα σῶμα καὶ ψυχὴ δὲν μᾶς τὰ ἔδωκε τελειωμένα, ἀλλὰ ἀφῆκε σὲ
μᾶς τὴν τιμὴ νὰ τὰ τελειοποιήσουμε διὰ τῆς ἐργασίας.
Μάλιστα. Ἡ ἐργασία ἔχει τὴν τιμὴ νὰ τελειοποιεῖ τὸ μυαλό, διότι τὸ ἀναγκάζει νὰ σκέπτεται. Δυναμώνει τὴν θέληση, διότι τὴν ἀναγκάζει νὰ ὑπερνικᾶ τὰ ἐμπόδια καὶ χαροποιεῖ τὴν καρδιά, διότι τί περισσότερο χαρμόσυνο ἀπὸ τὸ νά ἐργάζεται κάποιος καὶ νὰ τελειώνει τίμια τὸ ἔργο του; Ἡ ἐργασία κινεῖ καὶ ἑπομένως ζωογονεῖ τὸ πνεῦμα. Ἐπὶ παραδείγματι. Ἡ ἐργασία τοῦ κεντήματος, πλεξίματος, ραψίματος στὶς γυναῖκες πόσο ἀναπτύσσει τὸ μυαλό, διότι τὶς ἀναγκάζει νὰ σκέπτονται, πόσο δυναμώνει τὴν θέληση, διότι εἶναι ὑποχρεωμένες συναντῶντας προβλήματα νὰ τὰ ὑπερνικοῦν ἀλλὰ καὶ πόση χαρὰ δίδει ἡ ἐργασία, ὅταν βλέπει κάποιος τὸ μυαλὸ καὶ τὴν θέληση νὰ νικοῦν τὴν ἄψυχη ὕλη! Πόση καὶ ποιὰ ὡραία γυμναστικὴ παρέχει στὸ σῶμα τὸ πλύσιμο, τὸ σφουγγάρισμα, τὸ καθάρισμα ρούχων, δαπέδου, ἐπίπλων, παραθύρων! Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ στὶς ἀνδρικὲς ἐργασίες. Τὸ βιβλίο στὸν ἐπιστήμονα, τὸ ἐργαλεῖο στὸν ἐργάτη, ἡ πέννα στὸν συγγραφέα, ἡ βελόνα καὶ τὸ ψαλίδι στὸν ράπτη κ.λ.π. πόσο ἀναπτύσουν τὸν νοῦ, δυναμώνουν τὴν θέληση, χαροποιοῦν τὴν καρδιά!
 |
| Στάρετς ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ τῆς ΟΠΤΙΝΑ |
«Γιατὶ νὰ μὴ σᾶς ἀκούσω;»
Ὑπῆρχαν Χριστιανοὶ ποὺ πρὶν ἀρχίσουν κάποιο
σοβαρὸ ἔργο ζητοῦσαν ἀπαραιτήτως τὴν εὐλογία τοῦ Ἁγίου Ἀμβροσίου τῆς Ρωσίας. Ἀνάμεσα
σ’ αὐτοὺς ἦταν καὶ ὁ Καπίτων ἀπὸ τὴν πόλη Κοζέλσκ, πατέρας ἑνὸς παιδιοῦ, ποὺ
ὅταν ἦλθε ἡ ὥρα νὰ προχωρήσει ὁ γυιός του σὲ ἀνώτερες σπουδές, τὸν ἐπισκέφθηκε.
Ὁ Ἅγιος Ἀμβρόσιος δὲν εἶχε καμμία ἀντίρρηση γιὰ τὶς σπουδές, ἔδινε ἀνεπιφύλακτα
τὴν εὐλογία του. Δὲν συμφωνοῦσε ὅμως μὲ τὴν πόλη καὶ συνιστοῦσε ἀντὶ τῆς Μόσχας
τὴν Κούρσκ.
– Μὰ Πάτερ, ἔλεγε ὁ Καπίτων,
στὴν πόλη αὐτὴ δὲν ἔχουμε κανένα γνωστό. Πῶς νὰ τὸ στείλουμε ἐκεῖ τὸ παιδί;
Δῶστε λοιπὸν σᾶς παρακαλοῦμε τὴν εὐλογία σας γιὰ τὴν Μόσχα.
Τότε ὁ Ἅγιος σὲ τόνο κάπως ἀστεῖο τοῦ ἀπαντᾶ:
Ὁ ὅσιος Ρωμανὸς ὁ ποιητὴς τῶν Κοντακίων
Ἑορτάζει τὴν α΄
(1η) Ὀκτωβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Καὶ πρὶν μὲν ὕμνει Ρωμανὸς Θεὸν Λόγον·
Ὑμνεῖ δὲ καὶ νῦν, ἀλλὰ σὺν τοῖς Ἀγγέλοις.
Ὁ ἅγιος πατὴρ Ρωμανὸς καταγόταν ἀπὸ τὴν Συρία, ἔχοντας πατρίδα τὴν πόλη Ἔμεσα, ἡ ὁποία τώρα λέγεται Χόμς. Ἐχρημάτισε δὲ καὶ διάκονος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Βηρυτοῦ, κι ἀπὸ ἐκεῖ ἀνέβηκε στὴν Κωνσταντινούπολη κατὰ τοὺς χρόνους Ἀναστασίου τοῦ βασιλέως ἐν ἔτει υϟς΄ (496), καὶ διέτριβε (διέμενε) στὸν ναὸ τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς ἐπιλεγομένης Κύρου1 μὲ πᾶσα εὐλάβεια καὶ σεμνότητα.
Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἀνανίας
Ἑορτάζει τὴν α΄
(1η) Ὀκτωβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Λίθοις νέμειν θέλοντα μηδαμῶς σέβας,
Ἀνανίαν βάλλουσι δυσσεβεῖς λίθοις.
Λεύσθη Ἀνανίας Ὀκτωβρίου
ἥματι πρώτῳ.
Ὁ ἅγιος Ἀπόστολος Ἀνανίας ἦταν ἀπὸ τὴν πόλη Δαμασκὸ τῆς ὁποίας καὶ Ἐπίσκοπος ἐχρημάτισε. Σὲ τοῦτον στάλθηκε ὑπὸ τοῦ Κυρίου ὁ μέγας ἀπόστολος Παῦλος δι’ ἀποκαλύψεως, καὶ ἀπὸ αὐτὸν βαπτίσθηκε τρία ἔτη μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου, κατὰ τοὺς ἀκριβέστερους χρονολόγους.
Ἂς λέμε διαρκῶς τὴν νοερὰ προσευχὴ
«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με»
Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης*
Δύο δυνάμεις, ἀπ’ εὐθείας ἀντίθετες ἡ
μία στὴν ἄλλη, μᾶς ἐπηρεάζουν: μία ἀγαθὴ
καὶ μία κακή, μία ζωοποιὸς καὶ μία θανάσιμη. Πνευματικὲς δυνάμεις καὶ οἱ δύο, εἶναι γι’ αὐτὸ καὶ
ἀόρατες. Ἡ ἀγαθὴ δύναμη, μὲς ἀπὸ τὴν πηγαία καὶ ἄδολη προσευχή μου, διώχνει τὴν
κακὴ δύναμη, ποὺ διατηρεῖ τὴν ἀποτελεσματικότητά της μόνον ἐφ’ ὅσον τῆς ἀφήνω
τόπο μέσα μου. Γιὰ νὰ μὴ βρεθοῦμε κάτω ἀπὸ τὴν ἐπιρροή της, ἂς λέμε διαρκῶς τὴν νοερὰ προσευχή: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Ἔτσι ἀντιπαρατάσσουμε
στὸν ἀόρατο Διάβολο τὸν ἀόρατο Θεό, στὸν δυνατὸ τὸν Παντοδύναμο.
* Ἀπὸ τὸ θαυμάσιο βιβλίο «Ἡ ἐν
Χριστῷ ζωή μου», (25) σελ. 28, 29.
Μία διεστραμμένη ψυχὴ ἐπαρκεῖ ἀπὸ μόνη της…
Ὁσίου
Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου*
Μερικὲς φορὲς ἡ (κακὴ) ἀνατροφὴ ἀποτελεῖ
τὴν αἰτία τῶν μεγαλυτέρων κακῶν (ἁμαρτιῶν).
Ἐπίσης καὶ
ἡ κακὴ συναναστροφή.
Πολλὲς φορὲς
ὅμως, μία διεστραμμένη
ψυχὴ ἐπαρκεῖ ἀπὸ μόνη της γιὰ τὴν καταστροφή της.
Ὅποιος σώθηκε ἀπὸ τὰ δύο πρῶτα, σώθηκε ἴσως καὶ ἀπὸ τὸ τρίτο.
Θεία Χάρη
Ὁσίου
Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου*
Ὅταν
ἡ Θεία Χάρη ἐπισκέπτεται τὴν ψυχή, τὴν τέρπει καὶ τὴν θερμαίνει. Ὅταν
ἀπομακρύνεται, τὴν γεμίζει ἀνησυχία καὶ ἀδημονία. Συνήθως ἀπομακρύνεται γιὰ νὰ τὴν
δοκιμάσει ἢ γιὰ νὰ τὴν τιμωρήσει γιὰ κάτι κακὸ ποὺ δέχθηκε καὶ μολύνθηκε. Στὴν
πρώτη περίπτωση ἐπιστρέφει σύντομα, μόλις ἡ ψυχὴ τὴν ἀναζητήσει θερμά. Στὴν
δεύτερη ὅμως δὲν ἐπιστρέφει, ἂν δὲν
προηγηθεῖ εἰλικρινὴς μετάνοια καὶ καθαρὴ ἐξομολόγηση.
Ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι φωτιά. Ἡ φωτιὰ
διατηρεῖται μὲ ξύλα. Ξύλα πνευματικὰ εἶναι ἡ προσευχή…
Μόλις ἡ χάρη ἐγγίζει τὴν καρδιά, ἀμέσως ὁ νοῦς καὶ ἡ καρδιὰ στρέφονται πρὸς τὸν Θεό. Ὁ νοῦς δὲν μένει ποτὲ ἀνενέργητος. Ἐφ᾿ ὅσον λοιπὸν θὰ εἶναι στραμμένος πρὸς τὸν Θεό, γιὰ τὸν Θεὸ καὶ θὰ σκέπτεται. Ἀπὸ αὐτὸ ἀπορρέει ἡ μνήμη τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι ὁ παντοτεινὸς συνοδοιπόρος μιᾶς εὐλογημένης καταστάσεως. Ἡ μνήμη τοῦ Θεοῦ δὲν μένει ποτὲ ἄκαρπη, ἀλλὰ μᾶς ὁδηγεῖ νὰ βλέπουμε τὰ ἔργα τῆς θείας τελειότητος, τῆς χάριτος, τῆς ἀληθείας, τῆς δημιουργίας, τῆς πρόνοιας, τῆς κρίσεως καὶ τῆς ἀντιμισθίας. Ὅλα αὐτὰ μαζὶ ἀποτελοῦν τὸν κόσμο τοῦ Θεοῦ ἢ τὴν περιοχὴ τοῦ πνεύματος. Ὁ ζηλωτὴς χριστιανὸς ἀναπόφευκτα παραμένει σ᾿ αὐτὴ τὴν περιοχή.
Μὴν τὸ κλείσῃς
Τὸ βιβλίον τῆς ζωῆς μου, μὴ Θεέ μου, μὴν τὸ κλείσῃς
κάθε μελανὴ σελίδα ἀπὸ ’κεῖ πρὶν ἀφανίσῃς.
Γιατὶ ὅταν σφραγισμένο στ’ Οὐρανοῦ ’μπῇ τὸ ἀρχεῖον
ἀνεξίτηλον πιὰ μένει κάθε γράμμα καὶ στοιχεῖον.
(«Τὰ ποιήματα τοῦ καλόγερου», τόμος Β΄, Ἀθῆναι
1973, σελ. 128.)