Ὁ ὅσιος Ἱλαρίων ὁ μέγας

Ὁ ὅσιος Ἱλαρίων ὁ μέγας

Ἑορτάζει τὴν κα΄ (21η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἐν δάκρυσι πρὶν καὶ πόνοις σπείρας κάτω,

Ἱλαρίων θέριζε νῦν χαίρων ἄνω.

Ὕστατα Ἱλαρίων κοιμήσατο εἰκάδι πρώτῃ.

   Ὁ ἅγιος Ἱλαρίων ὁ μέγας ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου ἐν ἔτει τλγ΄ (333) γεννημένος καὶ ἀναθρεμένος στὴν πόλη τῶν Γαζαίων¹ ἀπὸ γονεῖς ἄπιστους (εἰδωλολάτρες)· γιὰ τὴν ἀγάπη δὲ τῶν μαθημάτων (γραμμάτων) πῆγε στὴν Ἀλεξάνδρεια, κι ἐκεῖ ἀφοῦ σπούδασε καὶ διδάχθηκε τὴν πίστη στὸν Χριστό, γίνεται μιμητὴς Ἀντωνίου τοῦ μεγάλου καὶ μένει κοντά του γιὰ ἱκανὸ διάστημα. Κι ὅταν πέθαναν οἱ γονεῖς του, γύρισε στὴν πατρίδα του καὶ διαμοίρασε στοὺς φτωχοὺς ὅλα του τὰ ὑπάρχοντα.

   Ἔπειτα πῆγε στὴν ἔρημο, κι ἐπειδὴ μεταχειρίσθηκε ἄκρα καὶ ὑπερβάλλουσα ἄσκηση, ἔλαβε τὴν χάρη παρὰ Θεοῦ νὰ ἐνεργεῖ πολλὰ θαύματα. Κι ἀφοῦ διαπέρασε πόλεις καὶ χῶρες, κ’ ἔζησε ὀγδόντα ὁλόκληρα χρόνια, τελείωσε τὸν πρόσκαιρο τοῦτο βίο.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 1ος, σελ. 398-399. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

 

1. Ὁ Σωζόμενος, (Βιβλ. γ΄ κεφ. κδ΄), γράφει στὸν βίο τοῦ ὁσίου τούτου Ἱλαρίωνος, ὅτι αὐτὸς γεννήθηκε σὲ μία κώμη, Θαβαθὰ ὀνομαζομένη, ἡ ὁποία, κατὰ τὸν Ἱερώνυμο, ἀπεῖχε ἀπὸ τὴν Γάζα πέντε μίλια.

Ὁ ὅσιος Γεράσιμος ὁ ἐν Κεφαλληνίᾳ

Ὁ ὅσιος Γεράσιμος ὁ ἐν Κεφαλληνίᾳ

Ἑορτάζει τὴν κ΄ (20η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Γεράσιμος κάλλιστον ἤρατο στέφος,

Ἐκ τῆς ἄνωθεν δεξιᾶς τοῦ Κυρίου.

   Ὁ ὅσιος Γεράσιμος ἦταν ἀπὸ τὴν περίφημη Πελοπόννησο, καταγόμενος ἀπ’ τὸ χωριὸ τῶν Τρικάλων (τῆς Κορινθίας)· οἱ γονεῖς του ὀνομάζονταν Δημήτριος καὶ Καλή, οἱ ὁποῖοι ἐπεκαλοῦνταν Νοταράδες. Ἀφοῦ λοιπὸν γεννήθηκε, δόθηκε στὴν μάθηση τῶν ἱερῶν γραμμάτων, τὰ ὁποῖα κ’ ἔμαθε, ὄντας δεξιᾶς φύσεως (δηλ. ἔξυπνος καὶ εὔπλαστος)· κι ὅταν ἔφθασε σὲ ἡλικία ἀναχώρησε ἀπ’ τὴν πατρίδα του καὶ πῆγε στὴν Ζάκυνθο, κι ἀπὸ ἐκεῖ τριγύρισε ὅλη τὴν Ἑλλάδα, καὶ μετὰ πῆγε στὴν Θετταλία· ἔπειτα ἀνέβηκε στὴν Μαύρη θάλασσα, καὶ ἀπ’ ἐκεῖ πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ Προποντίδα καὶ Χαλκηδόνα.

   Μετὰ ταῦτα πῆγε στὸ ἅγιον ὄρος τοῦ Ἄθω καὶ σύναξε σὰν μέλισσα ἀπ’ τοὺς ἐκεῖ ἐνασκουμένους πατέρες τὰ κάλλιστα ἄνθη τῆς ἀρετῆς· κι ἀπὸ ἐκεῖ πῆγε στὰ Ἱεροσόλυμα, ὅπου παροίκησε, καὶ χειροτονήθηκε ἀπὸ τὸν τότε πατριάρχη Ἱεροσολύμων Γερμανὸ ὑποδιάκονος, διάκονος καὶ πρεσβύτερος. Στὸν πανάγιο Τάφο, ἔγινε Κανδηλάπτης ἕνα χρόνο, ἐνῶ κοντὰ στὸν Πατριάρχη Γερμανό, ὑπηρέτησε χρόνους δώδεκα. Κι ἀφοῦ ἦλθε στὸν Ἰορδάνη ποταμό, πέρασε ἐκεῖ σαράντα ἡμέρες νηστικός, κατὰ μίμηση τοῦ Κυρίου, καὶ μετὰ γύρισε πάλι στὸ Πατριαρχεῖο.

Περίμενε τὴν δίκαιη ἀνταπόδοση…

Περίμενε τὴν δίκαιη ἀνταπόδοση…

Μεγάλου Βασιλείου*

   Ταλαιπώρησες καὶ στενοχώρησες τὸν συνάνθρωπό σου; Περίμενε τὴν ἴδια συμπεριφορὰ ἀπέναντί σου ἀπὸ ἄλλους. Ἅρπαξες τὰ ὑπάρχοντα τῶν κατωτέρων σου; Γρονθοκόπησες καὶ κτύπησες πτωχούς; Ντρόπιασες ἄλλους μὲ ὑβριστικά, περιφρονητικὰ λόγια; Συκοφάντησες; Εἶπες ψέματα; Σκέφθηκες πονηρὰ καὶ εἰς βάρος ξένων γάμων καὶ οἰκογενειῶν; Καταπάτησες τὶς ἔνορκες διαβεβαιώσεις σου; Μετέθεσες εἰς βάρος τῶν γειτόνων σου τὰ σύνορα τῶν κτημάτων ποὺ κληρονόμησες ἀπ’ τοὺς πατέρες σου; Ἔβαλες ἁρπακτικὰ χέρια σὲ κτήματα ὀρφανῶν; Καταπίεσες χῆρες; Προτίμησες τὴν ἡδονὴ τῶν ἀπολαύσεων τῆς γῆς ἀντὶ τῶν ἀγαθῶν ποὺ ὑπόσχεται στὴν οὐράνια Βασιλεία του ὁ Θεός;

Ὁ ἅγιος Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς

 

Ὁ ἅγιος Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς

Ἑορτάζει τὴν ιη΄ (18η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς Ἐμμαοὺς βλέπειν σε κἂν πρὶν εἰργόμην,

(Λουκᾶς λέγει), τρανῶς σε νῦν, Χριστέ, βλέπω.

Ὀγδοάτη δεκάτῃ πέρατος βίου ἔμμορε¹ Λουκᾶς.

   Ὁ θεῖος Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς καταγόταν ἀπὸ τὴν μεγάλη Ἀντιόχεια, ἦταν ἰατρὸς καὶ ἄριστος γνώστης τῆς ζωγραφικῆς τέχνης. Ἦταν, ἐπίσης, στὸ ἔπακρον γυμνασμένος (σπουδαγμένος) σ’ ὅλη τὴν κοσμικὴ σοφία, καθὼς καὶ πεπαιδευμένος τὴν Ἑβραϊκὴ καὶ τὴν Συριακὴ διάλεκτο. Τοῦτος λοιπόν, ἐνῶ διέτριβε(ζοῦσε) στὴν Θήβα τῆς Βοιωτίας καὶ ἀσκοῦσε τὴν ἰατρική, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλιᾶ Τίτου Κλαυδίου τὸ ἔτος 42 μ.Χ., συνάντησε τὸν ἅγιο ἀπόστολο Παῦλο, καὶ ἀφοῦ πίστεψε στὸν Χριστό, ἀπέβαλε τὴν πατρικὴ πλάνη (τῆς εἰδωλολατρίας). Κι ἀπὸ τότε ἄφησε τὴν γιατρειὰ τῶν σωμάτων καὶ ἀσχολήθηκε μὲ τὴν γιατρειὰ τῶν ψυχῶν.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ

ΕΡΜΗΝΕΙΑ

ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ

Ἁγίου Θεοφυλάκτου ἀρχιεπισκόπου Βουλγαρίας*

Κείμενο: Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι, τὸν σπόρον αὐτοῦ· καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτόν, ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ Οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό. Καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα. Καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι, ἀπέπνιξαν αὐτό. Καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα· ταῦτα λέγων ἐφώνει· ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτω. Ἐπηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, λέγοντες· τίς εἴη ἡ παραβολὴ αὕτη; ὁ δὲ εἶπεν· ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ· τοῖς δὲ λοιποῖς ἐν παραβολαῖς, ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι, καὶ ἀκούοντες μὴ συνιῶσιν.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Δ΄ ΛΟΥΚΑ

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ Δ΄ ΛΟΥΚΑ

(κεφ. η΄ 5-15)

   «Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ.

   καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό·

   καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα·

   καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό·

Ξυπνητῆρι

Ξυπνητῆρι

 

Τοῦ διπλανοῦ μου ἡ φυγή, οὐράνιο ξυπνητῆρι

κράζει: «καὶ σένα καρτερεῖ λάκκος στὸ κοιμητῆρι».

 

(«Τὰ ποιήματα τοῦ καλόγερου», τόμος Β΄, Ἀθῆναι 1973, σελ. 107.)

Ἡ ἀξία τοῦ Δασκάλου...

Ἡ ἀξία τοῦ Δασκάλου...

   Ὁ Αὐτοκράτορας τῆς Κωνσταντινουπόλεως Θεοδόσιος ὁ Μέγας, ἐπειδὴ ἤθελε νὰ μορφώσει τὸν γυιό του Ἀρκάδιο, ὅπως ἔπρεπε γιὰ νὰ γίνει χρήσιμος βασιλιὰς στὸν λαό του, βρῆκε τὸν σοφώτερο ἄνθρωπο τῆς ἐποχῆς.

   Μιὰ μέρα, ὁ Αὐτοκράτορας μπῆκε στὴν αἴθουσα ποὺ γινόντουσαν τὰ μαθήματα, καὶ εἶδε τὸν γυιό του νὰ κάθεται, ἐπειδὴ ἦταν πρίγκιπας, καὶ τὸν δάσκαλό του νὰ στέκεται ὄρθιος. Τότε, μὲ πολὺ αὐστηρὸ τρόπο, εἶπε στὸν γυιό του:

Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ἐπίσκοπος Μηθύμνης

 

Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ἐπίσκοπος Μηθύμνης

 

   Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος γεννήθηκε στὰ 1492 στὸ χωριὸ Φάραγγα, ποὺ βρισκότανε κοντὰ στὴν Καλλονὴ τῆς Λέσβου. Ὁ πατέρας του Μανουὴλ καὶ ὁ πάππος του Γεώργιος ἦσαν ἱερεῖς. Ἡ καταγωγή τους φαίνεται νὰ ἦταν ἀπ’ τὸ Βυζάντιο καὶ ἔφεραν τὸ Βυζαντινό, κατὰ πᾶσαν πιθανότητα, ἐπώνυμο «Ἀγαλλιανός». Ἰωάννης, εἶχε ὀνομασθεῖ ὁ μετέπειτα ἅγιος Ἰγνάτιος. Τὸ ὄνομα αὐτὸ ἔφερε καὶ ὅταν ἀργότερα ἔγινε Ἱερέας. Ἰγνάτιος ὀνομάσθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη ὅταν χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος Μηθύμνης.

Ἡ προσευχή μας νὰ εἶναι αὐθόρμητη

Ἡ προσευχή μας νὰ εἶναι αὐθόρμητη

 

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης*

 

   Ὅταν προσεύχεται κανεὶς ἀπὸ ἀνάγκη, δὲν κάνει θεάρεστη προσευχή. Πρέπει ἡ προσευχή μας νὰ εἶναι αὐθόρμητη, πηγάζοντας κατ’ εὐθεῖαν ἀπὸ τὴν καρδιά. Γιατὶ «ἱλαρὸν δότην ἀγαπᾶ ὁ Θεὸς» (Β΄ Κορ. θ΄ 7).

* Ἀπὸ τὸ θαυμάσιο βιβλίο «Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή μου», (26) σελ. 29.