Εὐλογία - Ἀλογία

Εὐλογία - Ἀλογία

«Ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανόν, ηὐλόγησεν»

(Ματθ. 14,19).

Ἀρχιμ. Δανιὴλ Ἀεράκη*

Ἀστείρευτη πηγὴ

 

   Ἀνακαλύφθηκε πηγὴ ἀστείρευτη! Ἡ εἴδηση αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ πιὸ εὐχάριστη σὲ περίοδο ἀνομβρίας. Θὰ κάλυπτε ὁποιαδήποτε ἄλλη εἴδηση. Τὸ πρόβλημα τοῦ νεροῦ, ἰδίως τὴ θερινὴ περίοδο, εἶναι τὸ ὑπ’ ἀριθμ. 1 ἐθνικὸ πρόβλημα. Ἡ λειψυδρία τὸ καλοκαῖρι κάνει ἐφιαλτικὴ ἐμφάνιση. Ἡ ξηραΐλα γίνεται κάποτε φρικιαστική. Ποτάμια ὁλόκληρα μεταβάλλονται σὲ κάμπους. Λίμνες ἀποκαλύπτουν τὸν πυθμένα τους. Δεξαμενὲς γίνονται «κύμβαλα ἀλαλάζοντα». Τὰ πάντα στερεύουν.

   Πολλοὶ ὄχι μόνο δὲν ἀνησυχοῦν, ἀλλὰ καὶ ξοδεύουν ἀλόγιστα τὸ λιγοστὸ νερό. Ὅταν θὰ φθάσουμε στὸ σημεῖο ν’ ἀνοίγουμε τὴ βρύση καὶ αὐτὴ νὰ στάζει... ἀέρα, τότε θὰ συνειδητοποιήσουμε τὸ μέγεθος τῆς τραγωδίας. Θὰ ποῦμε «ἐν γῇ ἀβάτω καὶ ἀνύδρω» (Ψάλμ. 62,2). Συσκέψεις ἐπὶ συσκέψεων γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς λειψυδρίας. Δὲν μποροῦμε βέβαια νὰ κατηγορήσουμε τοὺς ἁρμοδίους γιὰ τὴν ἀγωνία τους καὶ γιὰ τὰ μέτρα, ποὺ κατὰ καιροὺς προτείνουν καὶ ἐπιβάλλουν. Λησμονοῦν ὅμως στὶς συσκέψεις αὐτὲς τὸν Οὐρανό.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθ. ιδ΄ 14 - 22)

   «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐξελθὼν ὁ Ἰησοῦς εἶδε πολὺν ὄχλον, καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτοῖς καὶ ἐθεράπευσε τοὺς ἀῤῥώστους αὐτῶν.

   ὀψίας δὲ γενομένης προσῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος καὶ ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν· ἀπόλυσον τοὺς ὄχλους, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα.

   ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν.

   οἱ δὲ λέγουσιν αὐτῷ· οὐκ ἔχομεν ὧδε εἰ μὴ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας.

   ὁ δὲ εἶπε· φέρετέ μοι αὐτοὺς ὧδε.

   καὶ κελεύσας τοὺς ὄχλους ἀνακλιθῆναι ἐπὶ τοὺς χόρτους, λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησε, καὶ κλάσας ἔδωκε τοῖς μαθηταῖς τοὺς ἄρτους, οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ὄχλοις.

   καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις.

   οἱ δὲ ἐσθίοντες ἦσαν ἄνδρες ὡσεὶ πεντακισχίλιοι χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων.

   Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους.»

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ Η΄

(Α΄ Κορ. α΄ 10 – 17)

   «Ἀδελφοί, παρακαλῶ ὑμᾶς, διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες, καὶ μὴ ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα, ἦτε δὲ κατηρτισμένοι ἐν τῷ αὐτῷ νοΐ καὶ ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ.

   ἐδηλώθη γάρ μοι περὶ ὑμῶν, ἀδελφοί μου, ὑπὸ τῶν Χλόης ὅτι ἔριδες ἐν ὑμῖν εἰσι.

   λέγω δὲ τοῦτο, ὅτι ἕκαστος ὑμῶν λέγει· ἐγὼ μέν εἰμι Παύλου, ἐγὼ δὲ Ἀπολλώ, ἐγὼ δὲ Κηφᾶ, ἐγὼ δὲ Χριστοῦ.

   μεμέρισται ὁ Χριστός; μὴ Παῦλος ἐσταυρώθη ὑπὲρ ὑμῶν; ἢ εἰς τὸ ὄνομα Παύλου ἐβαπτίσθητε;

   εὐχαριστῶ τῷ Θεῷ ὅτι οὐδένα ὑμῶν ἐβάπτισα εἰ μὴ Κρίσπον καὶ Γάϊον,

   ἵνα μή τις εἴπῃ ὅτι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα ἐβάπτισα.

   ἐβάπτισα δὲ καὶ τὸν Στεφανᾶ οἶκον· λοιπὸν οὐκ οἶδα εἴ τινα ἄλλον ἐβάπτισα.

   οὐ γὰρ ἀπέστειλέ με Χριστὸς βαπτίζειν, ἀλλ᾿ εὐαγγελίζεσθαι, οὐκ ἐν σοφίᾳ λόγου, ἵνα μὴ κενωθῇ ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ.»

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ

 

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ 

   Ὅλα φῶς καὶ χαρά, ὅλα ἔξαρση σήμερα στὸ Θεοβάδιστο καὶ Θεοδόξαστο Θαβώρ. Κάτω στὴν βουνοπλαγιὰ βρίσκονται οἱ Ἀπόστολοι. Καὶ ὁ Κύριος μὲ τρεῖς ἀπ’ αὐτούς, τὸν Πέτρο, τὸν Ἰάκωβο καὶ Ἰωάννη φέρνουν σιγὰ τὰ βήματά τους στὴν κορυφὴ τοῦ ὄρους. Ἀκολουθοῦσαν τὸν Θεῖο Διδάσκαλο καὶ εἶχαν συνηθίσει στὸ σύνθημα, «ὅλο ψηλότερα ν’ ἀνεβαίνουμε, ὅλο μακρύτερα νὰ κοιτάζουμε», μὲ τὴν βεβαιότητα πὼς ἡ χαρὰ τῶν μεγάλων κατακτήσεων περιμένει ὅσους ἀγωνίζονται γιὰ εὐγενικὰ καὶ ἀνώτερα ἰδανικά. Ἔφθασαν, μὲ τὶς σκέψεις αὐτές, στὴν κορυφὴ τοῦ Θαβώρ. Ἴσως οἱ ἁγνὲς ψυχές τους νὰ εἶχαν φθάσει σ’ ἕνα ἄλλο Θαβὼρ ψυχικῆς τελειότητας.

«Κι ἐκεῖνο ζωντανό εἶναι…»

«Κι ἐκεῖνο ζωντανό εἶναι…»

Ἀπὸ τὸν Βίο τοῦ Ὁσίου Γεωργίου (Καρσλίδη)*

   Ὅταν πῆγα νά ἐξομολογηθῶ, κοντά στά ἄλλα μέ ρώτησε ἄν ἔκανα ἐκτρώσεις. Κι ὅταν τοῦ ἀπάντησα «ναί» μοῦ εἶπε: «Πῶς σκοτώνεις τό παιδί σου;». «Γέροντα μικρό εἶναι, ψυχή δέν ἔχει» τοῦ εἶπα. «Πῶς δέν ἔχει;» μοῦ ἀπάντησε. «Σκάψε ἕνα λάκκο καί βάλε μέσα τό γεννημένο σου παιδί. Μπορεῖς νά τό βάλεις μέσα;». «Πῶς θά τό βάλω, Γέροντα, ἀφοῦ εἶναι ζωντανό;». «Κι ἐκεῖνο ζωντανό εἶναι. Πῶς τό ἔκανες; Εἶστε σάν τά κολοκύθια. Ἁπλώνετε τά κλαδιά σας κι ὕστερα ξεραίνεστε. Δηλαδή πιστεύετε γιά μιά στιγμή κι ὕστερα χάνετε τήν πίστη σας. Ἐπηρεάζεστε ἀπό τούς ἄλλους».

   Ὕστερα ἀπό τήν ἐξομολόγηση μοῦ ἔδωσε μεγάλο κανόνα.

* Ἀπὸ τὸ θαυμάσιο βιβλίο τῶν Γ.Κ.Χατζοπούλου - Ι.Σ.Διαμαντοπούλου, «Ἡ ζωή καί τό ἔργο τοῦ Ὁσίου Πατρός ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΡΣΛΙΔΗ», Δράμα 1982.

Ξέχνα τὰ ἐλαττώματα τῶν ἄλλων…

 

Ξέχνα τὰ ἐλαττώματα τῶν ἄλλων…

 

 

   Ὅταν βρίσκεσαι μόνος σου, νὰ συλλογίζεσαι τὰ ἐλαττώματά σου.

   Ὅταν εἶσαι μὲ ἄλλους νὰ ξεχνᾶς τὰ ἐλαττώματά τους.

 

Σααντὶ Σιραζὶ (Saadi Shirazi 1184 – 1283/1291)*

 

* Πέρσης ποιητὴς τοῦ Μεσαίωνα.

ΟΜΙΛΙΑ ΕΚΦΩΝΗΘΕΙΣΑ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΞΗΡΑΣΙΑΣ (3)

ΟΜΙΛΙΑ

ΕΚΦΩΝΗΘΕΙΣΑ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΞΗΡΑΣΙΑΣ (3)

Μεγάλου Βασιλείου*

   5. Ὅλοι λοιπὸν καὶ ἀτομικῶς καὶ δημοσίως νὰ ἐξετάσουμε τὸν τρόπο τῆς ζωῆς μας. Νὰ θεωρήσουμε τὴν ξηρασία ­σὰν παιδαγωγό, ποὺ ὑπενθυμίζει στὸν καθένα μας τὴν δική του ἁμαρτία. Νὰ ποῦμε καὶ μάλιστα μὲ συναίσθηση τὸν λόγο τοῦ γενναίου Ἰώβ· «τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ εἶναι ποὺ μὲ ἄγγιξε»¹⁰. Καὶ μάλιστα νὰ καταλογίσουμε τὴν συμφορά μας πρωταρχικῶς στὰ ἁμαρτήματα. Κ’ ἐὰν πρέπει νὰ προσθέσουμε καὶ κάτι ἄλλο, ἐνίοτε οἱ κακοτυχίες αὐτὲς συμβαί­νουν στοὺς ἀνθρώπους καὶ ὡς δοκιμασίες στὶς ψυχές, γιὰ νὰ ἀποδειχθοῦν οἱ δόκιμοι, εἴτε πτωχοὶ εἴτε πλούσιοι εἶναι αὐ­τοί, ἐπάνω στὶς δυσκολίες. Διότι καὶ οἱ μὲν καὶ οἱ δὲ δοκι­μάζονται ἀκριβῶς διὰ τῆς ὑπομονῆς. Καὶ πρὸ παντὸς κατὰ τὴν περίοδο αὐτὴ ἀποδεικνύεται, ἐὰν ὁ μὲν εἶναι κοινωνικὸς καὶ φιλάδελφος, ἐὰν ὁ δὲ εὐγνώμων καὶ ὄχι ἀντιθέτως βλάσφη­μος, ποὺ ἀλλάζει τὴν διάθεση ταχέως μαζὶ μὲ τὶς συμφορὲς τῆς ζωῆς.

Εἶπε Γέρων…

 

Εἶπε Γέρων…

   Ἀδύνατον εἶναι νὰ γίνει ὁ ἄνθρωπος ἀπαθής, ἂν δὲν κατοικήσει μέσα του ὁ Θεός, ἔλεγε κάποιος Πατήρ.

   Ἕνας νέος μοναχὸς εἶπε περίλυπος στὸν ὅσιο Ποιμένα:

   — Τὸ σῶμα μου, Ἀββᾶ, ἔχει ἀτονίσει πιὰ ἀπὸ τὴν ἄσκηση, ἀλλὰ τὰ πάθη μου δὲν ἐννοοῦν νὰ ὑποχωρήσουν.

   — Τὰ πάθη, παιδί μου, τοῦ ἀποκρίθηκε ὁ σοφὸς Πατήρ, μοιάζουν μὲ τὰ σκληρὰ ἀγκάθια, πού, γιὰ νὰ τὰ ξερριζώσεις, πρέπει νὰ ματώσουν τὰ χέρια σου.

ΟΜΙΛΙΑ ΕΚΦΩΝΗΘΕΙΣΑ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΞΗΡΑΣΙΑΣ (2)

ΟΜΙΛΙΑ

ΕΚΦΩΝΗΘΕΙΣΑ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΞΗΡΑΣΙΑΣ (2)

Μεγάλου Βασιλείου*

   3. Ἡ φωνὴ αὐτῶν ποὺ κάνουν λιτανεία στὰ χαμένα βοᾶ καὶ διασκορπίζεται στὸν ἀέρα. Διότι οὔτε μεῖς ἀκούσαμε αὐτοὺς ποὺ ζητοῦσαν ἀπὸ μᾶς. Ποιά δὲ ἡ προσευχή μας καὶ ἡ δέηση; Οἱ ἄνδρες, πλὴν ὀλίγων, ἀσχολεῖσθε μὲ τὸ ἐμπόριο καὶ οἱ γυναῖκες τοὺς ὑπηρετεῖτε στὴν ἐργασία τοῦ μαμωνᾶ. Λίγοι εἶναι μαζί μου καὶ μὲ τὴν προσευχή, κι αὐτοὶ αἰσθάνονται ζάλη, χασμουριοῦνται, συνεχῶς γυ­ρίζουν καὶ παρακολουθοῦν πότε θὰ τελειώσει ὁ ψάλτης τοὺς στίχους, πότε θ’ ἀπολυθοῦν ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, σὰν ἀπὸ φυλακὴ καὶ ἀπὸ τὴν ἀνάγκη τῆς προσευχῆς. Καὶ μάλιστα τὰ παιδιά, οἱ μικροὶ αὐτοὶ ποὺ ἄφησαν τὰ βιβλία τους στὰ σχολεῖα καὶ συμπροσεύχονται μαζί μας, περιτριγυρίζουν τὸ πρᾶγμα μᾶλλον σὰν εὐκολία καὶ διασκέδαση καὶ μεταβάλλουν τὴν λύπη μας σὲ γιορτή, διότι ἀπαλλάσσονται γιὰ λίγο ἀπὸ τὴν φορτικότητα τοῦ δασκάλου καὶ τὴν φρον­τίδα τῶν μαθημάτων.

Οἱ ἅγιοι ἑπτὰ μάρτυρες Μακκαβαῖοι

Οἱ ἅγιοι ἑπτὰ μάρτυρες Μακκαβαῖοι, Ἀβείμ, Ἀντώνιος, Γουρίας, Ἐλεάζαρος, Εὐσεβωνᾶς, Ἀχεὶμ καὶ Μάρκελλος, καὶ ἡ μητέρα αὐτῶν Σολομονὴ καὶ ὁ διδάσκαλος αὐτῶν Ἐλεάζαρος

Ἑορτάζουν τὴν α΄ (1η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Ἐλεάζαρον.

Πρῶτος πρὸ Χριστοῦ πῦρ στέγων Ἐλεάζαρ,

Ἀθλήσεως προὔθηκε τοῖς ἄλλοις ἴχνη.

 

Εἰς τὴν Σολομονήν.

Πρώταθλον ἄλλην καὶ πρὸ τῆς Θέκλης ἔχω,

Τὴν Σολομονήν, ἣν πρὸ Χριστοῦ πῦρ φλέγει.

 

Εἰς τοὺς ἑπτὰ Μακκαβαίους.

Ἐξ ἑβδόμης πέμπουσι παίδων ἑπτάδα,

Ἀρθρέμβολα, πῦρ, καὶ τροχοὶ πρὸς ὀγδόην.

Καῦσαν ἑνὶ πρώτῃ Σολομώνην ἑπτά τε υἷας.

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι ἦσαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ἀντιόχου υἱοῦ Σελεύκου, ἐν ἔτει [ἀπὸ μὲν κτίσεως κόσμου ετκζ΄ (5.327)], τὸ ρογ΄ (173) πρὸ Χριστοῦ. Κι ἀφοῦ προσπάθησε νὰ τοὺς ἀναγκάσει ὁ Ἀντίοχος (ὁ ὁποῖος ἀφάνισε καὶ αἰχμαλώτισε ὅλο τὸ γένος τῶν Ἑβραίων) ν’ ἀρνηθοῦν τὶς συνήθειες καὶ διατάξεις ποὺ εἶχαν παραδοθεῖ ἀπὸ τὸν νόμο καὶ τοὺς προγόνους τους, ἤτοι νὰ φάγουν κρέατα χοιρινά, δὲν πείσθηκαν οὔτε αὐτοὶ οὔτε ὁ διδάσκαλός τους Ἐλεάζαρος, φυλάττοντας τὴν παραγγελία τοῦ θείου νόμου ποὺ λέγει: «καὶ τὸν ὗν, ὅτι διχηλεῖ ὁπλὴν τοῦτο, καὶ ὀνυχίζει ὄνυχας ὁπλῆς, καὶ τοῦτο οὐκ ἀνάγει μηρυκισμόν, ἀκάθαρτον τοῦτο ὑμῖν· ἀπὸ τῶν κρεῶν αὐτῶν οὐ φάγεσθε καὶ τῶν θνησιμαίων αὐτῶν οὐχ ἅψεσθε, ἀκάθαρτα ταῦτα ὑμῖν.» (Λευϊτ. ια 7, 8). Δηλαδή: Μὴ φάγετε τὸν χοῖρο, διότι αὐτὸς ἔχει μὲν τὰ νύχια του μοιρασμένα σὲ δύο, δὲν ἀναμηρυκάζει ὅμως, οὐδὲ ἀναχαράζει τὸ φαγητὸ ποὺ θὰ φάει (ἀκάθαρτο θἆναι καὶ τοῦτο γιὰ σᾶς). Γι’ αὐτό, ἀπὸ τὰ κρέατα τοῦ χοίρου μὴ φάγετε καὶ τὸ νεκρὸ σῶμα του μὴ πιάσετε, διότι αὐτὰ εἶναι ἀκάθαρτα γιὰ σᾶς.