Εἶπε Γέρων…
Κάποιος ἀδελφὸς ρώτησε τὸν ὅσιο Παΐσιο:
— Τί νὰ κάνω, Ἀββᾶ, ποὺ ἔχω σκληρὴ καρδιὰ καὶ δὲν φοβοῦμαι τὸν Θεό;
— Πήγαινε νὰ ὑποταχθεῖς σὲ Γέροντα ποὺ ἔχει θεῖο φόβο, τὸν συμβούλεψε ὁ Ὅσιος. Κοντά του θὰ μάθεις κι ἐσὺ νὰ φοβεῖσαι τὸν Θεό.
Ζήτησε τὸν Θεό, Μοναχέ, καὶ θὰ σοῦ φανερωθεῖ, συμβούλευε ὁ Μέγας Ἀρσένιος, καὶ κράτησέ τον καλὰ γιὰ νὰ μείνει ὥς τὸ τέλος κοντά σου.
Ὁ ὅσιος Λουκᾶς ὁ ἐν τῷ Στειρίῳ ὄρει
Ἑορτάζει τὴν ζ΄
(7η) Φεβρουαρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ἔπλησε Λουκᾶς θαυμάτων τὴν Ἑλλάδα,
Ὃς οὐδὲ νεκρὸς παύεται τῶν θαυμάτων.
Τοῦτος ὁ ὅσιος Λουκᾶς ἦταν γέννημα καὶ θρέμμα τῆς Ἑλλάδος, οἱ δὲ πρόγονοί του κατάγονταν ἀπ’ τὴν νῆσο Αἴγινα. Μὴ ὑποφέροντας, ὅμως, τὶς συνεχεῖς καταδρομὲς τῶν Ἀγαρηνῶν ἀναχώρησαν ἀπ’ τὴν πατρίδα τους καὶ μετοίκησαν στὴν Ἑλλάδα, κατὰ τὰ μέρη τῆς Φωκίδας, σ’ ἕνα χωριὸ Καστόριο καλούμενο, στὸ ὁποῖο γεννήθηκε ὁ μακάριος Λουκᾶς, ἐν ἔτει 920. Τοῦτος, λοιπόν, παιδιόθεν ἔκαμε ἀποχὴ ὄχι μόνο τοῦ κρέατος, ἀλλὰ καὶ αὐγοῦ καὶ τυριοῦ. Φαγητὸ καὶ ποτό του ἦταν τὸ κρίθινο ψωμὶ, τὰ ὄσπρια καὶ τὸ νερό. Πλὴν ὅμως, ἂν καὶ ὁ ἀοίδιμος καταξήραινε τὸ σῶμα του μὲ πᾶσα κακοπάθεια καὶ σκληραγωγία, ἐντούτοις, νόμιζε τρυφὴ καὶ χορτασμό του τὸ νὰ τρέφει τοὺς πεινῶντες καὶ νὰ ἐνδύει τοὺς γυμνούς. Γι’ αὐτὸ καὶ πολλὲς φορὲς ἔδιδε καὶ τὸ ἴδιο του τὸ φόρεμα στοὺς φτωχούς, κι αὐτὸς ἐπέστρεφε γυμνὸς στὸν οἶκο του. Καὶ ὅταν προσευχόταν πρὸς τὸν Θεὸ σηκώνονταν τὰ πόδια του ψηλὰ ἀπ’ τὴν γῆ ἕως μία πῆχυ καὶ στέκονταν στὸν ἀέρα μετέωρα.
«Ἐπὰν δὲ ὁ
ἰσχυρότερος … νικήσῃ αὐτόν»
(Λουκ. ια΄ 22)
Μὴ θαρρέψης μόνος
εἰς τὴν μάχην τοῦ κακοῦ.
Λίγες ἡμέρες γνώρισα –τὸ ἔχω στὴν ψυχή μου–
μὲ καθαρὴ καὶ ἤρεμη τὴ φαύλη νόησί μου.
Δὲν κρύβω τὴν κατάπικρη καὶ φοβερὴ ἀλήθεια
ὁ νοῦς μου εἶν’ μαύρη κόλαση· στεῖλέ μου Σὺ βοήθεια.
Σἂν προσπαθήσω μόνος μου νὰ φέρω τὴν γαλήνη
πιὸ πολὺ ’μπλέχω στῶν παθῶν καὶ λογισμῶν τὴ δίνη.
Υἱὲ Θεοῦ
συχώραμε, Χριστὲ συμπάθησέ με
κι’ ἀπ’ τὴ
μανία τοῦ ἐχθροῦ ἐν τάχει λύτρωσέ με.
Τὸ εἶπαν κι’ ἄλλοι πιὸ μπροστά, τὤπαν γιὰ τὸν καθένα
μὰ ’γὼ νομίζω μοναχὰ πὼς τὤπανε γιὰ μένα:
Κενοδοξία καὶ ἐλεημοσύνη
Ἀρχιμ.
Δανιὴλ Ἀεράκη*
Κανονικὸς μαθητής
Ἀρχίζει
τὸ Τριώδιο μὲ τὴν παραβολὴ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου. Ἂν ὑπῆρχε φωτογραφικὴ
μηχανὴ καὶ φωτογραφίζαμε τοὺς δύο τύπους μέσα στὸν ναό, σὲ πρῶτο πλάνο θὰ
βλέπαμε ἀσφαλῶς τὸν φαρισαῖο. Αὐτὸς φαντάζει. Ὁ ἄλλος, ὁ τελώνης, μόλις καὶ διακρίνεται
σὲ κάποια γωνιά. Στὸν ἐντυπωσιακὸ φαρισαῖο τί βαθμὸ θὰ βάζατε; Σὲ ποιά μαθήματα;
Σ’ αὐτά, ποὺ παρουσιάζονται στὸν «ἔλεγχό» του.
• Στὸ μάθημα τοῦ ἐκκλησιασμοῦ. Δύσκολο
μάθημα στὴν ἐποχή μας. Ἀπὸ τοὺς ἑκατὸ βαπτισμένους χριστιανοὺς μόλις δύο ἕως
τρεῖς ἐκκλησιάζονται ἀνελλιπῶς, κάθε Κυριακή. Κι αὐτοὶ ἔρχονται λίγη ὥρα στὸν
ναό, περὶ τὸ τέλος τῆς ὅλης ἀκολουθίας, καὶ χωρὶς πολλὴ ὄρεξη. Ὁ φαρισαῖος
δίνει ἀνελλιπῶς τὸ «παρὼν» στὸν ἐκκλησιασμό. Κάθε Σάββατο βρίσκεται στὴν
λατρευτικὴ σύναξη. Δὲν τοῦ ἀξίζει λοιπὸν ἕνα ἄριστα;
• Στὸ μάθημα τῆς θρησκευτικότητας. Δύσκολο κι αὐτὸ σήμερα. Οἱ περισσότεροι ἄλλα ἐνδιαφέροντα ἔχουν, κοσμικά, πολιτικά, οἰκονομικά, ἀθλητικά. Λίγοι ἔχουν θρησκευτικὰ ἐνδιαφέροντα, ἀσχολοῦνται μέ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Ὁ φαρισαῖος εἶναι καθαρὰ θρησκευτικὸς τύπος. Ἀφιερωμένος στὸν Θεό. Δὲν τοῦ ἀξίζει λοιπὸν ἕνα ἄριστα;
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ
(Λουκ. ιη΄ 10-14)
«Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· ἄνθρωποι δύο ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν προσεύξασθαι, ὁ εἷς Φαρισαῖος καὶ ὁ ἕτερος τελώνης.
ὁ Φαρισαῖος σταθεὶς πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο· ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης·
νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι.
καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπᾶραι, ἀλλ᾽ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.
λέγω ὑμῖν, κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἢ γὰρ ἐκεῖνος· ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται.»
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΛΓ΄
(Β΄ Τιμ. γ΄ 10 – 15)
«Τέκνον Τιμόθεε, σὺ δὲ παρηκολούθηκάς μου τῇ διδασκαλίᾳ, τῇ ἀγωγῇ, τῇ προθέσει, τῇ πίστει, τῇ μακροθυμίᾳ, τῇ ἀγάπῃ, τῇ ὑπομονῇ,
τοῖς διωγμοῖς, τοῖς παθήμασιν, οἷά μοι ἐγένοντο ἐν Ἀντιοχείᾳ, ἐν Ἰκονίῳ, ἐν Λύστροις. οἵους διωγμοὺς ὑπήνεγκα! καὶ ἐκ πάντων με ἐρρύσατο ὁ Κύριος.
καὶ πάντες δὲ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται·
πονηροὶ δὲ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι.
σὺ δὲ μένε ἐν οἷς ἔμαθες καὶ ἐπιστώθης, εἰδὼς παρὰ τίνος ἔμαθες,
καὶ ὅτι ἀπὸ βρέφους τὰ ἱερὰ γράμματα οἶδας, τὰ δυνάμενά σε σοφίσαι εἰς σωτηρίαν διὰ πίστεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.»
Ὁ ὅσιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης
Ἑορτάζει τὴν δ΄
(4η) Φεβρουαρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Πηλουσιῶτα, χαῖρε, χαῖρε πολλά μοι,
Τὸν πηλὸν ἐκδὺς καὶ χαρᾶς τυχὼν ξένης.
Ἐν δ’ Ἰσίδωρον
ἔθεντο τετάρτῃ σήματι λυγρῷ.
Τοῦτος
ὁ θεῖος πατὴρ ἡμῶν Ἰσίδωρος ἦταν ἀπ’ τὴν Αἴγυπτο, γυιὸς γονέων εὐγενῶν καὶ
θεοφιλῶν, καὶ συγγενὴς τοῦ Θεοφίλου καὶ τοῦ Κυρίλλου ἀρχιεπισκόπων τῆς Ἀλεξανδρείας,
ἤκμασε δὲ περὶ τὸ υιβ΄ (412) ἔτος. Ἦταν πνευματικὰ γυμνασμένος σὲ ἀκρότατο
βαθμό, καὶ κατὰ τὴν ἐσωτερικὴ καὶ θεία φιλοσοφία καὶ κατὰ τὴν ἐξωτερική, γι’
αὐτὸ ἄφησε στοὺς φιλομαθεῖς πάμπολλα συγγράμματα ἄξια λόγου κ’ ἐνθυμήσεως.
Αὐτὸς λοιπόν, ἀφοῦ ἀπαρνήθηκε πλοῦτο, γένος λαμπρὸ κ’ εὐδαιμονία ζωῆς, πῆγε στὸ Πηλούσιο ὄρος ὅπου ἔλαβε τὸ μοναχικὸ σχῆμα καὶ ζοῦσε ἐκεῖ προσευχόμενος καὶ συνομιλῶντας νοερὰ μὲ τὸν Θεό.
Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Ἀδριανὸς καὶ Εὔβουλος
Ἑορτάζουν τὴν γ΄
(3η) Φεβρουαρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Εἰς
τὸν Ἀδριανόν.
Ἀδριανόν, χαίροντα τμηθῆναι ξίφει,
Χείρ, ἡ φόνοις χαίρουσα, τέμνει δημίου.
Εἰς
τὸν Εὔβουλον.
Ξίφει θανών, Εὔβουλε, Κυρίου χάριν,
Βουλὴν ἐπέγνως, ὡς ἀρεστὴν Κυρίῳ.
Τοῦτοι οἱ ἅγιοι μάρτυρες κατάγονταν ἀπὸ τὴν χώρα Βανέα, κ’ ἔχοντας πόθο κι ἀγάπη γιὰ τοὺς ὁμολογητὲς καὶ μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ ἦλθαν στὴν Καισάρεια, ὅπου μαρτυροῦσαν πολλοὶ μάρτυρες. Κι ἀφοῦ φανερώθηκαν ἐκεῖ ὅτι ἦσαν Χριστιανοί, ὁδηγήθηκαν στὸν ἄρχοντα Φιρμιλιανὸ καὶ μὲ παρρησία ὁμολόγησαν τὸν Χριστό. Τότε, παρευθὺς δέρνονται στὴν ράχη καὶ στὰ πλευρά, καὶ λαμβάνουν κι ἄλλα μεγαλύτερα βάσανα. Ἐπειδὴ ὅμως στεκόντουσαν στέρεοι κι ἀμετάθετοι στὴν ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ, γι’ αὐτὸ θύμωσε πολὺ ὁ ἄρχοντας καὶ τοὺς δίδει στὰ θηρία γιὰ νὰ τοὺς φᾶνε.
Ε Υ Χ Η
Εἰς τὴν Κυρίαν Θεοτόκον, ἱκετήριος.
Ἐν’ ᾧ καιρῷ μάλιστά τις βούλεται μεταλαβεῖν.
Ὦ πανάμωμε Θεοῦ Μῆτερ ὑπὲρ πάντα νοῦν καὶ λόγον· ὦ ὑπεραγία Παρθένε, πάσης παρθενίας ὑπερκειμένη, ὡς καὶ πρὸ τοῦ θείου τόκου Παρθένος, ὑπὲρ πάσας οὖσα τὰς παρθένους, καὶ ἐν αὐτῷ τῷ τόκῳ, καὶ μετὰ τὸ τεκεῖν ἡ αὐτὴ μείνασα· δι’ ἧς ἡ τῶν ἀνθρώπων φύσις, ἡ πάλαι ἔκπτωτος καὶ μακρὰν ἀπῳκισμένη Θεοῦ, λόγοις ἀφάτου φιλανθρωπίας καὶ ἀνεικάστου συγκαταβάσεως, ἥνωται τῇ θείᾳ καὶ μακαρίᾳ φύσει, μηδαμῶς ὑποστάσῃ τροπὴν ἢ σύγχυσιν ἢ ἀλλοίωσιν· δι’ ἧς, καὶ μετὰ τὴν φρικωδεστάτην ταύτην ἕνωσιν καὶ καταλλαγήν, φθόνῳ τοῦ πονηροῦ καὶ τῇ τοῦ νοὸς ἡμῶν ματαιότητι τοῦ καθήκοντος ἀποπίπτοντες, αὖθις ἀνακαλούμεθα, καὶ τὸν σὸν Υἱὸν καὶ Θεὸν ἡμῶν, περὶ ἡμᾶς εὑρίσκομεν ἵλεων, ταῖς πρὸς αὐτὸν ἀκαμάτοις σου μεσιτείαις καὶ ἀνυσιμωτάταις δεήσεσι.
Ὁ ὅσιος Πέτρος ὁ ἐν Γαλατίᾳ
Ἑορτάζει τὴν α΄
(1η) Φεβρουαρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ἤσκει τελευτῆς Πέτρος ἄχρι Γαλάτης,
Λόγοις ἀλειφθεὶς Παύλου τοῖς πρὸς Γαλάτας1.
Τοῦτος ὁ μακάριος Πέτρος καταγόταν ἀπ’ τὴν Γαλατία καὶ ἀφοῦ ἀνατράφηκε ἑπτὰ μόνο χρόνια κοντὰ στοὺς γονεῖς του ὅλο τὸ ὑπόλοιπο διάστημα τῆς ζωῆς του τὸ πέρασε στοὺς ἀγῶνες τῆς μοναχικῆς πολιτείας κι ἀσκήσεως. Καὶ πρῶτα μὲν ἀσκήτεψε στὴν Γαλατία τὴν πατρίδα του, ἔπειτα δὲ πῆγε στὴν Παλαιστίνη καί, ἀφοῦ ἀπόλαυσε ἐκεῖ ὅσα πνευματικὰ ποθοῦσε, ἦλθε στὴν Ἀντιόχεια. Βλέποντας δὲ τὴν φιλόθεη καὶ φιλόχριστη γνώμη τῶν Ἀντιοχέων προέκρινε καλύτερο νὰ κατοικήσει ἐκεῖ στὴν ξενιτεία, παρὰ στὴν πατρίδα του. Κ’ ἔτσι, βρίσκοντας ἕνα τάφο μπῆκε σ’ αὐτὸν κ’ ἐκεῖ διήνυσε ὅλο τὸν καιρὸ τῆς ζωῆς του τρώγοντας μόνο ψωμί, καὶ τοῦτο ὄχι κάθε μέρα, ἀλλ’ ἀνὰ δύο ἡμέρες, καὶ πίνοντας μόνο νερό.