Σκηνὴ Φρίκης

Σκηνὴ Φρίκης

Φαράγγι ἐπικίνδυνο, μὲ σκοτεινὰ τὰ βάθη

ποὺ καὶ μονάχα νὰ τὸ ἰδῇς, ζάλη ὁ νοῦς θὰ πάθῃ

στενό, μ’ ἀπότομη πλευρά, σὰν τοῖχο ἀπὸ βράχια,

κι’ ἀκούγονται ἀπὸ κάτω ’κεῖ σὰν φείδια, σὰν βατράχια,

κάτ’ ἀπ’ τὸ χεῖλος τοῦ κρημνοῦ, στ’ ἀπότομο πλευρό του

–λὲς ἀπ’ τὸ τρόμο ζάρωξε ποὔνοιωσε στὸν καιρό του–

δεντράκι βγαίνει ἀσθενικό, ποὺ στρέφει πρὸς τὰ ὕψη

σὰν νὰ φοβᾶται καὶ αὐτὸ στὸ βάραθρο νὰ σκύψῃ.

Πάνω στὸ χεῖλος τοῦ κρημνοῦ εἶναι τὸ μονοπάτι

κι’ ἀλλοίμονο ποιὸς στὸν κρημνὸ στρέψῃ ἀπὸ ’κεῖ τὸ μάτι.

Ἡ Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος

Ἡ Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὕδωρ λαβεῖν ἐλθοῦσα τὸ φθαρτόν, γύναι,

Ταὸ ζῶν ἀπαντλεῖς, ᾧ ῥύπους ψυχῆς πλύνεις.

   Τὴν πέμπτη Κυριακὴ ἀπὸ τοῦ Πάσχα ἐπιτελοῦμε τὴν ἑορτὴ τῆς Σαμαρείτιδος ἐπειδὴ φανερὰ σὲ αὐτὴν ὁ Χριστὸς ὁμολόγησε ἑαυτὸν Μεσσία, ποὺ θέλει νὰ πεῖ ἀλειμμένος· γιατὶ μεσσὰ παρὰ τοὺς Ἑβραίους λέγεται τὸ ἔλαιο, διότι καὶ οἱ βασιλεῖς, καὶ οἱ ἱερεῖς, καὶ οἱ Προφῆτες, μὲ τὸ παρὰ τοῦ Θεοῦ διορισμένο ἔλαιο τῆς σκηνῆς ἀλείφονταν, δηλαδὴ χρίονταν· καὶ χρίσεις, λέγει, τὸν Ἐλισσαιὲ υἱὸν Σαφὰτ ἀντὶ σοῦ εἰς Προφήτην· ὥστε τὰ τρία αὐτὰ ὀνόματα, τὸ Μεσσίας τὸ ἑβραϊκό, καὶ τὰ δύο τὰ ἑλληνικά, δηλαδὴ τὸ Χριστὸς καὶ τὸ ἠλειμμένος, ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ νόημα ἔχουν.

Κάθε θλίψη ἐλέγχει τὴν ροπὴ τοῦ θελήματος

Κάθε θλίψη ἐλέγχει τὴν ροπὴ τοῦ θελήματος

Ἁγίου Μάρκου τοῦ Ἀσκητοῦ*

   Ὅπως ἡ κατὰ Θεὸν ἐργασία λέγεται ἀρετή, ἔτσι καὶ ἡ ἀπροσδόκητη θλίψη λέγεται πειρασμός.

   Ὁ Θεὸς πείραζε τὸν Ἀβραάμ¹, δηλαδὴ τὸν στενοχωροῦσε πρὸς τὸ συμφέρον του κι ὄχι γιὰ νὰ μάθει τὶ εἴδους ἦταν, γιατὶ τὸν γνώριζε Ἐκεῖνος ποὺ γνωρίζει τὰ πάντα καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν ὕπαρξή τους. Ἤθελε νὰ τοῦ δώσει ἀφορμὲς γιὰ τὴν τέλεια πίστη.

Γιατί καίω τόσα κεριὰ καὶ καντήλια…

Γιατί καίω τόσα κεριὰ καὶ καντήλια…

Ἀπὸ τὸν βίο τοῦ ὁσίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ*

   Τὴν ὥρα ποὺ προσευχόταν ὑπὲρ τῶν ζώντων καὶ τῶν κεκοιμημένων ἄναβε κεριὰ μπροστὰ στὰ εἰκονίσματα τοῦ κελλιοῦ του. Γιὰ τὴ σημασία τῆς πράξεως αὐτῆς εἶχε μιλήσει σὲ σχετικὴ συζήτησι μὲ τὸν Νικόλαο Α. Μοτοβίλωφ τὸν Νοέμβριο τοῦ 1831.

   «Στὸ κελλὶ τοῦ στάρετς, διηγεῖται ὁ Μοτοβίλωφ, εἶδα πολλὰ καντήλια καὶ πολὺ περισσότερα κεριά, μικρὰ καὶ μεγάλα σὲ διάφορες γωνίες. Αὐτά, καθὼς καὶ τὸ λάδι τὰ ἔφερναν στὸν ὅσιο οἱ ἐπισκέπτες. Κάποτε ἄφηναν καὶ χρήματα γιὰ τὴν ἀγορά τους. Ἐκεῖνος ὅμως δὲν τὰ δεχόταν πάντοτε. Ἀπὸ τὴν μακρόχρονη τῆξι τῶν κεριῶν εἶχαν σχηματισθῆ κέρινοι λοφίσκοι. Ἀναρωτήθηκα γιατί ὁ πατὴρ Σεραφεὶμ ἀνάβει μέσα στὸ κελλὶ τόσα κεριὰ καὶ καντήλια, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ δημιουργῆται ἀνυπόφορη ζέστη.

   Τότε ἐκεῖνος, ἀπαντῶντας στοὺς λογισμούς μου, εἶπε:

Ἀδύνατον μοῦ φαίνεται ἀξίως ἐγκωμιάσαι τὴν Ἀγάπην…

Ἀδύνατον μοῦ φαίνεται ἀξίως ἐγκωμιάσαι τὴν Ἀγάπην…

Ὅσιος Ἰωσὴφ ὁ Ἡσυχαστής  

   Ἀληθῶς λέγω, τέκνον μου.

   Εἰ εἶχον, ὅλας τὰς γλώσσας τῶν ἀνθρώπων τῶν ἐξ Ἀδὰμ νὰ μὲ βοηθοῦν, καὶ πάλιν ἀδύνατον μοῦ φαίνεται, ὅτι θὰ ἠδυνάμην ἀξίως ἐγκωμιάσαι τὴν Ἀγάπην.

   Καὶ τὶ λέγω ἀξίως.

   Ἀλλὰ μηδὲ μικρόν τι δύναται βρότειος γλῶσσα ὅλως λαλῆσαί τι περὶ τῆς ἀγάπης, εἰ μὴ αὐτὸς ὁ Θεός, ἡ αὐτοαλήθεια καὶ Ἀγάπη δώσει ἡμῖν τὴν ἐνέργειαν τῶν λόγων, καὶ τὴν σοφίαν καὶ γνῶσιν· καὶ διὰ μέσον γλώσσης ἀνθρωπίνης αὐτὸς ὁ ἴδιος Θεὸς καὶ γλυκὺς ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ἴδιος μετὰ τοῦ ἰδίου καὶ καλεῖν καὶ ἐγκωμιάζεσθαι.

   Καθότι ἡ Ἀγάπη δὲν εἶναι ἄλλο, εἰ μὴ αὐτὸς ὁ Σωτὴρ καὶ Πατήρ, ὁμοῦ Πνεῦμα τὸ Θεῖον, ὁ γλυκὺς Ἰησοῦς.

Ἡ Μεσοπεντηκοστή

Ἡ Μεσοπεντηκοστή

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἑστὼς διδάσκει τῆς Ἑορτῆς ἐν μέσῳ,

Χριστὸς Μεσσίας τῶν διδασκάλων μέσον.

   Τὴν Τετάρτη ἀπὸ τῆς Κυριακῆς τοῦ Παραλύτου, ἑορτάζουμε τὴν Μεσοπεντηκοστή. Δὲν ἐννοοῦμε ὅμως Πεντηκοστὴ τὴν Πεντηκοστὴ τῶν Ἑβραίων, ἀλλὰ τὴν ἡμέρα, τὴν ὁποία ἀριθμοῦμε ἀπ’ τὴν ἡμέρα τῆς Ἁγίας Ἀναστάσεως, –ὅποιον μῆνα τύχει, εἴτε Μάρτιο δηλαδή, εἴτε Ἀπρίλιο–, ἕως τὴν Κυριακὴ τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τούτης τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς τὸ μέσον ἑορτάζουμε σήμερα, ἐπειδὴ ἀπὸ τὰ δύο ἄκρα ἔχει αὐτὴ ἡ Τετάρτη τὶς δύο μεγαλώτατες ἑορτές, δηλαδὴ τῆς Ἀναστάσεως καὶ τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· καὶ τρόπον τινα εἶναι ὡς σύνδεσμος τῶν δύο, καὶ μεγαλύνεται καὶ λαμπρύνεται ἀπὸ τῶν δύο τὰ μεγαλεῖα καὶ τὶς λαμπρότητες.

Εἶπε Γέρων…

Εἶπε Γέρων…

   Ἡ βία (σ.σ.: δηλ. ἡ πίεση, ἡ καταβολὴ μέγιστης προσπάθειας), ἡ ἀχώριστη σύντροφος τοῦ Μοναχοῦ, τὰ κάνει ὅλα κατορθωτά, λέγει ἕνας Γέροντας. Ὅποιος τὴν ἀποχωρίζεται δὲν ξέρω ἂν ἐξακολουθεῖ νὰ παραμένει Μοναχός.

   Λένε πὼς ἡ ὁσία Σάρρα ἡ Ἀσκήτρια, ἔμενε σὲ μιὰ σπηλιὰ κοντὰ στὶς ὄχθες τοῦ ποταμοῦ Νείλου καὶ στὸ διάστημα τῶν ἑξῆντα χρόνων ποὺ ἀσκήτευε ἐκεῖ, δὲν πρόλαβε οὔτε μιὰ φορὰ νὰ δεῖ τὸ μεγάλο ποτάμι.

Κόσμος vs Χριστιανὸς

Κόσμος vs Χριστιανὸς

Αἱ πρὸς συσχηματισμὸν ἀξιώσεις τοῦ κόσμου

καὶ αἱ ἀντιθέσεις τοῦ Χριστιανοῦ.

«Ἐμπρὸς συσχηματίσθητε» μᾶς κράζουσιν ἀκόσμως

κι᾿ ἐδῶ ἐρίζουν πάντοτε ὁ Χριστιανὸς κι᾿ ὁ κόσμος.

 

Ὁ Κόσμος:

Κοιμήσου καὶ κοιμόμαστε, ᾿ξύπνα γιατὶ ᾿ξυπνᾶμε

γέλα καὶ σὺ ἀφοῦ κι᾿ ἐμεῖς βλέπεις ὅτι γελᾶμε.

Σ᾿ ὅ,τι θαυμάζουμε ἐμεῖς πρέπει καὶ σὺ νὰ χάσκῃς

κι᾿ ὅ,τ᾿ ἄκουσες νὰ λέμε ἐμεῖς αὐτὸ καὶ σὺ νὰ διδάσκῃς.

Ὅπου ἐμεῖς στεκόμαστε πρέπει καὶ σὺ νὰ μένῃς

καὶ ὅπου δὲν συχνάζουμε καὶ σὺ νὰ μὴ διαβαίνῃς.

Ἡ Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου

Ἡ Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸ ῥῆμα Χριστοῦ σφίγμα τῷ παρειμένῳ.

Οὕτως ἴαμα τοῦτο ῥῆμα καὶ μόνον.

   Τὴν τετάρτη Κυριακὴ ἀπὸ τὸ Πάσχα κάνουμε τὴν ἀνάμνηση τῆς θεραπείας τοῦ Παραλύτου, κι’ ἑορτάζουμε καθὼς πρέπει τοῦτο τὸ θαῦμα σὲ τοῦτον τὸν καιρό, διότι καὶ ὁ Χριστὸς τὸν καιρὸ ποὺ οἱ Ἑβραῖοι γιόρταζαν τὴν δική τους Πεντηκοστή, σ’ ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες τέλεσε τοῦτο τὸ παράδοξο, καθὼς τὸ διηγεῖται ὁ θεῖος Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής. Διότι λέγει, ὅτι ἀναβὰς ὁ Κύριος στὰ Ἱεροσόλυμα, στὶς ἡμέρες τῆς Πεντηκοστῆς, καὶ πλησιάζοντας στὴν Κολυμβήθρα ποὺ εἶχε πέντε καμάρες καὶ τὴν ὁποία εἶχε κτίσει ὁ Σολομών, κατὰ τὴν πόρτα ποὺ ὀνομαζόταν Προβατική, διότι δὲν ὀνομαζόταν ἡ Κολυμβήθρα Προβατική, καθὼς μερικοὶ ἐξηγοῦν, ἀλλὰ ἡ πόρτα ἀπ’ τὴν ὁποία καὶ μόνο ἔβαζαν τὰ πρόβατα, τὰ ὁποῖα, κατὰ τὸν νόμο, πρόσφεραν θυσία. Καὶ λεγόταν προβατικὴ ἡ πόρτα, ὄχι διότι ἔβαζαν μονάχα πρόβατα ἀπὸ ἐκείνη, ἀλλ’ ἴσως τὴν ὀνόμαζαν Προβατικὴ ἀπὸ τὸ πλεονάζον μέρος τῶν εἰσαγομένων ζώων.

Πολὺ ὠφελοῦν οἱ προσευχές τῶν ἄλλων, ἀλλὰ ὅταν καὶ ἐμεῖς…

Πολὺ ὠφελοῦν οἱ προσευχές τῶν ἄλλων, ἀλλὰ ὅταν καὶ ἐμεῖς…

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου*

   Εἶναι καλὸ νὰ ἀπολαμβάνουμε τὴν προσευχὴ τῶν Χριστιανῶν, ἀλλὰ ὅταν καὶ ἐμεῖς εἴμασθε ἐνεργητικοί. Καὶ τί μοῦ χρειάζεται, λέγει, ἡ προσευχὴ τοῦ ἄλλου, ὅταν εἶμαι ἐνεργητικός; Καὶ βέβαια, νὰ μὴ καταστήσεις τὸν ἑαυτό σου σὲ ἀνάγκη, γιατὶ οὔτε ἐγὼ τὸ θέλω, ἀλλὰ πάντοτε εἴμασθε σὲ ἀνάγκη, ἐὰν σκεπτώμασθε ὀρθά. Ὁ Παῦλος δὲν εἶπε, «τί μοῦ χρειάζεται ἡ προσευχή;» (ἂν καὶ βέβαια οἱ προσευχόμενοι δὲν ἦταν ἰσάξιοι αὐτοῦ, ἢ καλύτερα οὔτε ἴσοι). Καὶ σὺ λέγεις, τί μοῦ χρειάζεται ἡ προσευχή τους; Ὁ Πέτρος δὲν εἶπε, τί μοῦ χρειάζεται ἡ προσευχή τους; Διότι, λέγει, «Προσευχὴ γινόταν μακριὰ ἀπὸ τὴν ἐκκλησία πρὸς τὸν Θεὸ γιὰ τὴν διάσωση αὐτοῦ», καὶ σὺ λέγεις, τί μοῦ χρειάζεται ἡ προσευχή τους; Γι᾿ αὐτὸ σοῦ χρειάζεται, ἐπειδὴ νομίζεις ὅτι δὲν ἔχει καμμία ἀνάγκη. Καὶ ἂν ἀκόμη γίνεις ὅπως ὁ Παῦλος, ἔχεις ἀνάγκη ἀπὸ τὴν προσευχὴ τῶν ἄλλων. Μὴν ὑψώνεσαι, γιὰ νὰ μὴ ταπεινωθεῖς. Ἀλλὰ ὅπως εἶπα, ἂν εἴμασθε καὶ ἐμεῖς ἐνεργητικοί, ὠφελοῦν καὶ οἱ προσευχὲς ποὺ γίνονται γιὰ μᾶς.