Ἡ ἁγία μάρτυς Τατιανή

Ἡ ἁγία μάρτυς Τατιανή

Ἑορτάζει τὴν ιβ΄ (12η) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τῆς πάντα λαμπρᾶς Τατιανῆς τῇ κάρᾳ,

Λαμπρὸν προεξένησε τὸ ξίφος στέφος.

Τῇ δυοκαιδεκάτῃ Τατιανῆς αὐχένα κέρσαν.

   Ἡ ἁγία μάρτυς Τατιανὴ καταγόταν ἀπὸ τὴν παλαιὰ Ρώμη, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ἀλεξάνδρου, ἐν ἔτει σιη΄ (218), καὶ ἦταν θυγατέρα περιφανοῦς καὶ πλούσιου πατέρα, ὁ ὁποῖος ἔγινε τρεῖς φορὲς Ὕπατος, καὶ ἦταν Διάκονος τῆς Ἐκκλησίας στὴν τάξη καὶ τὸ ἐπάγγελμα.

   Ἐπειδή, λοιπόν, ὁμολογοῦσε τὸν Χριστό, ὁδηγήθηκε μπροστὰ στὸν βασιλιᾶ καὶ μπαίνοντας στὸν ναὸ τῶν εἰδώλων μαζὶ μὲ τὸν βασιλιᾶ γκρέμισε στὴν γῆ διὰ τῆς προσευχῆς της τὰ εἴδωλα. Τότε τὴν δέρνουν στὸ πρόσωπο καὶ μὲ σιδερένια ἀγκύδια σχίζουν τὰ βλέφαρά της. Ἔπειτα τὴν κρεμοῦν καὶ καταξεσχίζουν τὸ σῶμα της, ὕστερα ξυρίζουν τὸ κεφάλι της γιὰ καταισχύνη. Μετὰ ἀπ’ αὐτὰ τὴν ρίχνουν στὴν φωτιὰ καὶ τὴν δίδουν στὰ θηρία γιὰ νὰ τὴν φᾶνε. Κ’ ἐπειδή, μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, διαφυλάχθηκε ἀπ’ ὅλα τοῦτα ἀβλαβής, τότε ἀποκεφαλίσθηκε κι ἔτσι ἔλαβε ἡ ἀοίδιμος τοῦ μαρτυρίου τὸ στεφάνι.

Ταῖς Αὐτῆς ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 3ος, σελ. 62. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

ΕΥΧΗ Εἰς τὴν ἁγίαν Τριάδα.

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν ἁγίαν Τριάδα.

Τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου.

   Δόξα σοι Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν δόξα σοι· δόξα ἐν ὑψίστοις καὶ ἐπὶ γῆς, τῷ πάσης οὐσίας καὶ θειότητος ἀμέτρως ὑπεράνω κειμένῳ, ἑνὶ καὶ μόνῳ Θεῷ. Δόξα σοι τῷ πανσόφῳ τοῦ παντὸς Κτίστῃ καὶ Ἡγεμόνι, καὶ ἡμῖν εὐεργέτῃ καὶ χορηγῷ, πάντων ὧν ἐσμὲν καὶ ὧν ἔχομεν. Δόξα σοι τῷ ἀνεχομένῳ ἡμᾶς τοὺς ἀναξίους καὶ ἁμαρτωλοὺς παρίστασθαι ἐνώπιον τῆς δόξης σου. Δόξα σοι, ὦ μακαρία Τριάς, ἐν ἄκρᾳ καὶ ἁπλουστάτῃ ἑνότητι φύσεως· ὁ Πατήρ, ὁ Υἱός, καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα. Δόξα σοι τῷ δημιουργῷ πάσης νοητῆς καὶ αἰσθητῆς φύσεως. Δόξα σοι τῷ ὑπεραγάθῳ, καὶ παντοδυνάμῳ, καὶ ὑπερουσίῳ, καὶ εὐσπλάγχνῳ, καὶ οἰκτίρμονι Πατρὶ καὶ Δεσπότῃ. Προσκυνῶ ψυχῇ τε καὶ σώματι τὴν μεγαλειότητά σου, τὸ εὐτελέστατον κτίσμα σου ἐγώ· ὑμνῶ τὴν ἀνεξερεύνητόν σου σοφίαν· εὐχαριστῶ τῇ ἀπερινοήτῳ Προνοίᾳ σου· ὑπερευλογῶ τὴν ὑπερανείκαστον καὶ ὑπεράγαθον μακροθυμίαν σου.

Ναζαρὲτ καὶ Καπερναούμ

Ναζαρὲτ καὶ Καπερναούμ

«Καὶ καταλιπὼν τὴν Ναζαρὲτ ἐλθὼν κατώκησεν εἰς Καπερναούμ»

(Ματθ. δ΄ 12)

Ἀρχιμ. Δανιὴλ Ἀεράκη*

Ἰωάννης καὶ Ἰησοῦς

 

   Πρόδρομος καὶ Χριστός! Δύο πρόσωπα, ποὺ ἔχουν σχέση μὲ τὴν ἑορτὴ τῶν Φώτων. Συγγενεῖς κατὰ σάρκα. Ἐξαδέλφη τῆς Παρθένου ἡ μητέρα τοῦ Ἰωάννου, ἡ Ἐλισάβετ (Λουκ. α΄ 36). Συγγενεῖς καὶ ὡς πρὸς τὸν ρόλο, ὡς πρὸς τὴν ἀποστολή τους. Τί ἦσαν καὶ οἱ δύο, καὶ ὁ Ἰωάννης καὶ ὁ Ἰησοῦς; Φῶτα!

   Ἑορτὴ τῶν Φώτων ἡ ἡμέρα τῶν Θεοφανείων ἡ μεγάλη. Κυριακὴ μετὰ τὰ Φῶτα ἡ ἡμέρα τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι εἴμεθα λουσμένοι στὸ Φῶς. Κάποιος, ποὺ βρίσκεται στὸ σκοτάδι τῆς νύκτας, ζεῖ μὲ τὴν ἐλπίδα, ὅτι τὸ σκοτάδι θὰ διαλυθεῖ· θὰ ἔλθουν τὰ φῶτα, τὰ δύο φῶτα ἀλληλοδιαδόχως· τὸ φῶς τῆς αὐγῆς καὶ τὸ φῶς τῆς ἡμέρας. Προτοῦ νὰ ἀνατείλει ὁ ἥλιος, ἐμφανίζεται ὁ αὐγερινός, τὸ ἄστρο τῆς αὐγῆς. Εἶναι πιὸ λαμπερὸ ἀπὸ τὰ ἄλλα ἄστρα τῆς νύκτας. Ἡ ἐμφάνισή του εἶναι προδρομική. Κηρύττει, βεβαιώνει τὸν ἐρχομὸ τοῦ ἥλιου. Καὶ σὰν ἀνατείλει ὁ ἥλιος, ὁ αὐγερινὸς χάνεται. Δὲν σβήνει, ἁπλῶς δὲν φαίνεται, ἀφοῦ ἡ λάμψη τοῦ καλύπτεται ἀπὸ ἐκείνη τοῦ ἥλιου.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

 (Ματθ. δ΄ 12-17)

   «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἀκούσας ὁ Ἰησοῦς ὅτι Ἰωάννης παρεδόθη, ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν.

   καὶ καταλιπὼν τὴν Ναζαρὲτ ἐλθὼν κατῴκησεν εἰς Καπερναοὺμ τὴν παραθαλασσίαν ἐν ὁρίοις Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλείμ,

   ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν διὰ Ἡσαΐου τοῦ προφήτου λέγοντος·

   γῆ Ζαβουλὼν καὶ γῆ Νεφθαλείμ, ὁδὸν θαλάσσης, πέραν τοῦ Ἰορδάνου, Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν,

   ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς.

   Ἀπὸ τότε ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς κηρύσσειν καὶ λέγειν· μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.»

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

 (Ἐφεσ. δ΄ 7 – 13)

   «Ἀδελφοί, ἑνὶ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ.

   διὸ λέγει· ἀναβὰς εἰς ὕψος ᾐχμαλώτευσεν αἰχμαλωσίαν καὶ ἔδωκε δόματα τοῖς ἀνθρώποις.

   τὸ δὲ ἀνέβη τί ἐστιν εἰ μὴ ὅτι καὶ κατέβη πρῶτον εἰς τὰ κατώτερα μέρη τῆς γῆς;

   ὁ καταβὰς αὐτός ἐστι καὶ ὁ ἀναβὰς ὑπεράνω πάντων τῶν οὐρανῶν, ἵνα πληρώσῃ τὰ πάντα.

   καὶ αὐτὸς ἔδωκε τοὺς μὲν ἀποστόλους, τοὺς δὲ προφήτας, τοὺς δὲ εὐαγγελιστάς, τοὺς δὲ ποιμένας καὶ διδασκάλους,

   πρὸς τὸν καταρτισμὸν τῶν ἁγίων εἰς ἔργον διακονίας, εἰς οἰκοδομὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ,

   μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ.»

ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ

ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ

   Ἄνοιξαν τῶν οὐρανῶν οἱ πύλες στοῦ Χριστοῦ τὴν Γέννηση. Ἔψαλαν οἱ Ἄγγελοι τὸ «δόξα ἐν Ὑψίστοις». Ἀνοίγουν σήμερα τὰ φωτεινὰ οὐράνια, γιὰ νὰ προβάλει ὁλοφώτεινη ἡ Τριαδικὴ Θεότης. Ἡ ἐρημιὰ τοῦ Ἰορδάνου δέχεται τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἰορδάνης ξαφνιάζεται βλέποντας νὰ βαπτίζεται στὰ νερά του ὁ ἀναμάρτητος. Ὁ Πρόδρομος σκύβει μπροστὰ σ’ Ἐκεῖνον, ποὺ μπροστά του γονατίζουν τῶν οὐρανῶν αἱ δυνάμεις. Τρέμει τὸ χέρι τοῦ Προφήτου καθὼς δείχνει τὸν Σωτῆρα, ποὺ ἔρχεται στὴν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου. Τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ φανερώνεται «ἐν εἴδει περιστερᾶς» πάνω στὸ κεφάλι τοῦ Κυρίου καὶ ἡ φωνὴ τοῦ οὐρανίου Πατρὸς μαρτυρεῖ τὴν Θεότητα τοῦ Κυρίου.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ

(Ματθ. γ΄ 13-17)

   «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, παραγίνεται ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας ἐπὶ τὸν Ἰορδάνην πρὸς τὸν Ἰωάννην τοῦ βαπτισθῆναι ὑπ᾿ αὐτοῦ.

   ὁ δὲ Ἰωάννης διεκώλυεν αὐτὸν λέγων· ἐγὼ χρείαν ἔχω ὑπὸ σοῦ βαπτισθῆναι, καὶ σὺ ἔρχῃ πρός με;

   ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτόν· ἄφες ἄρτι· οὕτω γὰρ πρέπον ἐστὶν ἡμῖν πληρῶσαι πᾶσαν δικαιοσύνην· τότε ἀφίησιν αὐτόν·

   καὶ βαπτισθεὶς ὁ Ἰησοῦς ἀνέβη εὐθὺς ἀπὸ τοῦ ὕδατος· καὶ ἰδοὺ ἀνεῴχθησαν αὐτῷ οἱ οὐρανοί, καὶ εἶδε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καταβαῖνον ὡσεὶ περιστερὰν καὶ ἐρχόμενον ἐπ᾿ αὐτόν·

   καὶ ἰδοὺ φωνὴ ἐκ τῶν οὐρανῶν λέγουσα· οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα.»

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ

 (Τίτ. β΄ 11 – 14, γ΄ 4 – 7 )

   «Τέκνον Τίτε, ἐπεφάνη ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις,

   παιδεύουσα ἡμᾶς ἵνα ἀρνησάμενοι τὴν ἀσέβειαν καὶ τὰς κοσμικὰς ἐπιθυμίας σωφρόνως καὶ δικαίως καὶ εὐσεβῶς ζήσωμεν ἐν τῷ νῦν αἰῶνι,

   προσδεχόμενοι τὴν μακαρίαν ἐλπίδα καὶ ἐπιφάνειαν τῆς δόξης τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,

   ὃς ἔδωκεν ἑαυτὸν ὑπὲρ ἡμῶν, ἵνα λυτρώσηται ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἀνομίας καὶ καθαρίσῃ ἑαυτῷ λαὸν περιούσιον, ζηλωτὴν καλῶν ἔργων.

   ὅτε δὲ ἡ χρηστότης καὶ ἡ φιλανθρωπία ἐπεφάνη τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Θεοῦ,

    οὐκ ἐξ ἔργων τῶν ἐν δικαιοσύνῃ ὧν ἐποιήσαμεν ἡμεῖς, ἀλλὰ κατὰ τὸν αὐτοῦ ἔλεον ἔσωσεν ἡμᾶς διὰ λουτροῦ παλιγγενεσίας καὶ ἀνακαινώσεως Πνεύματος Ἁγίου,

   οὗ ἐξέχεεν ἐφ᾿ ἡμᾶς πλουσίως διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν,

   ἵνα δικαιωθέντες τῇ ἐκείνου χάριτι κληρονόμοι γενώμεθα κατ᾿ ἐλπίδα ζωῆς αἰωνίου.»

Εἶπε Γέρων…

 

Εἶπε Γέρων…

   Δὲν προκαλοῦν τὰ δάκρυα πένθος, ἀλλὰ τὸ πένθος δάκρυα, εἶπε ἕνας Ἀββᾶς. Ὅταν οἱ λογισμοί σου εἶναι συμμαζεμένοι, ὅταν θυμᾶσαι πὼς μὲ τὶς ἁμαρτίες σου λύπησες τὸν Θεό, τότε ἔρχεται τὸ πένθος στὴν καρδιά σου καὶ τὸ κατανυκτικὸ δάκρυ στὰ μάτια σου.

 

   «Τὸ ἄνθος εἶναι ἀπαρχὴ τῆς καρποφορίας», γράφει ὁ ὅσιος Ἐφραίμ, «καὶ ἡ ὑποταγὴ εἶναι ἀρχὴ τῆς ταπεινώσεως. Ὁ ταπεινόφρων εἶναι κατὰ κανόνα εὐπειθὴς ὑποτακτικός, σέβεται μικροὺς καὶ μεγάλους κι ἔχει ἐπιείκεια καὶ καλωσύνη».

 

O ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

O ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

   Σὲ ἡλικία σαράντα ἐτῶν ἔγινε Ἐπίσκοπος. Σὲ ἡλικία σαράντα ἐννιὰ ἐτῶν πέθανε. Μέσα σὲ ἐννιὰ χρόνια παρουσίασε ἔργο, ποὺ στάθηκε ἱκανὸ νὰ ἐπιβληθεῖ, νὰ συγκινήσει, νὰ κατακτήσει ὄχι μόνο τὸν κόσμο τῆς ἐποχῆς του, ἀλλὰ τοὺς κόσμους τῶν αἰώνων ποὺ πέρασαν καὶ περνοῦν. Ἔργο θεμελιωμένο στὸν βράχο τῆς πίστεως δὲν μπορεῖ νὰ καταλυθεῖ, κατὰ τὴν ἔκφραση τοῦ Κυρίου. Πίστη ποὺ ἐκδηλώνεται μὲ ἔργα εἶναι ἡ μόνη δύναμη, ἡ ἱκανὴ νὰ ἐξυψώσει τὸν ἄνθρωπο στὴν τελειότητα, στὴν κατὰ Θεὸ δόξα, στὴν αἰωνιότητα· γιατὶ κατὰ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου «ὃς δ’ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν Οὐρανῶν».