Ἡ Θεία Ἀνάληψη

Ἡ Θεία Ἀνάληψη

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἐκ δεξιᾶς καθίσας πατρικῆς Λόγε,

Μύσταις παρασχὼν πίστιν ἀσφαλεστέραν.

   Τὴν Πέμπτη τῆς ἕκτης ἑβδομάδας μετὰ τὸ Πάσχα τὴν Ἀνάληψη ἑορτάζουμε τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ· διότι ἀφοῦ ἀνέστη ἀπὸ τῶν νεκρῶν, καθὼς ὁ θεῖος Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς ἐξιστόρησε, σαράντα ἡμέρες διέτριψε πάνω στὴν γῆ, καὶ στὸ μεταξὺ τοῦτο τὸ διάστημα δὲν βρισκόταν πάντοτε μὲ τοὺς Μαθητές του ὅπως καὶ πρίν, ἐπειδὴ τοῦτο δὲν ἦταν πλέον δυνατὸν νὰ γίνεται μετὰ τὴν Ἀνάσταση, ἀλλὰ μεταχειριζόμενος ἄρρητη οἰκονομία πότε - πότε μόνον φαινόταν σ’ αὐτούς, καὶ ἐνώπιον αὐτῶν ἔφαγε, καὶ ψηλάφηση τῶν χεριῶν ὑπέμεινε, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ τοὺς βεβαιώσει ἐκ τῶν πραγμάτων ὅτι ἀνέστη ἐκ τῶν νεκρῶν.

Ὁ θρυλικὸς Δαβάκης

Ὁ θρυλικὸς Δαβάκης

   Στὸ Ἑπταχώρι τῆς Πίνδου εἶχε στήσει τὸ στρατηγεῖο του ὁ θρυλικὸς Δαβάκης. Ἄγρυπνος στὸ γραφεῖο του παρακολουθοῦσε τὴν ἐξέλιξη τῶν ἐπιχειρήσεων στὴν Πίνδο. Κάποια στιγμή, διαπίστωσε μιὰ παράλειψη στὴν ἐκτέλεση τῶν ἐντολῶν του. Ἐκρηκτικὸς ὅπως ἦταν, ξεστόμισε μιὰ βαρειὰ βλαστήμια.

   «Παναγιά μου, –εἶπε ντροπιασμένος ὁ γενναῖος ἀξιωματικὸς– ὑπόσχεση δίνω ἀπόψε, δὲν θὰ ξαναβλαστημήσω. Ὄχι!

   Καὶ ἐξέδωκε ἡμερησία διάταξη, στὴν ὁποία ἐπέβαλε ποινή, τιμωρία στὸν ἑαυτό του. Τρεῖς ἡμέρες, ὁ Δαβάκης νηστικός!

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Μικρὲς κι’ Ὠφέλιμες Διηγήσεις», Β΄ ἔκδοση, βελτιωμένη & ἐπηυξημένη.)

Καμμιὰ πράξη ποὺ ἐπιβάλλεται μὲ βία δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς σώσει

Καμμιὰ πράξη ποὺ ἐπιβάλλεται μὲ βία δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς σώσει

Ὁσίου Σωφρονίου (Σαχάρωφ)*

   Ἡ κοσμικὴ ζωὴ εἶναι θεμελιωμένη στὴν δύναμη, στὴν βία.

   Ὁ σκοπὸς τοῦ χριστιανοῦ εἶναι ἀντίστροφος.

   Ἡ βία δὲν ἀνήκει στὴν αἰώνια ζωή.

   Καμμιὰ πράξη ποὺ ἐπιβάλλεται μὲ βία δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς σώσει.

* Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Περὶ Πνεύματος καὶ Ζωῆς», (194), σελ. 72.

Ἐξομολογήσεις

Ἐξομολογήσεις

Πρὸ πολλοῦ ἔχουν παρέλθει τῆς νεότητος οἱ χρόνοι

κι’ ἐξ αὐτῶν δὲν μένει πλέον ἢ ἀνάμνησις καὶ μόνη.

Λευκαὶ τρίχες ἔχουν ἤδη εἰς τὴν ὄψιν ἀνατείλει

κι’ ἴχνη γήρατος ὀλίγα ἤδη ἔχ’ ὁ χρόνος στείλει.

Πλὴν πρὸς ἔρευναν τῶν ἔνδον ὅταν τύχω εὐκαιρίας

παλαιά, ποικίλα πάθη ἀπαντῶ μετὰ πικρίας.

Κι’ ἕνα ποὔχει τὴν ψυχήν μου βασανίσει ἀπὸ βρέφους

τὴν καλύπτει ἀκόμη τώρα δίκην ἀπαισίου νέφους.

Δάκνει ἔτι τὴν ψυχήν μου τῆς φιλοπρωτίας πόθος

ναὶ τὸ λέγω, δὲν τὸ κρύπτω, πάθος κοῦφον, κλίσις νόθος.

Ἡ Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ

Ἡ Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Φωτὸς χορηγός, ἐκ φάους πλέον φάος,

Τὸν ἐκ γενετῆς ὀμματοῖς Τυφλόν, Λόγε.

   Τὴν ἕκτη Κυριακὴ ὕστερα ἀπὸ τὸ Πάσχα ἑορτάζουμε τὸ ἐξαίσιο θαῦμα, ποὺ τέλεσε ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς στὸν ἐκ γενετῆς τυφλό. Κι’ ἔγινε αὐτὸ μὲ τὸν ἑξῆς τρόπο:

«Ὡς ἀποθνῄσκοντες καὶ ἰδοὺ ζῶμεν»

«Ὡς ἀποθνῄσκοντες καὶ ἰδοὺ ζῶμεν»

   Διὰ δόξης καὶ ἀτιμίας, διὰ δυσφημίας καὶ εὐφημίας· ὡς πλάνοι καὶ ἀληθεῖς,

   ὡς ἀγνοούμενοι καὶ ἐπιγινωσκόμενοι, ὡς ἀποθνῄσκοντες καὶ ἰδοὺ ζῶμεν, ὡς παιδευόμενοι καὶ μὴ θανατούμενοι…

(Β΄ Κορινθ. στ΄ 8, 9)

ΕΥΧΗ Εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.

Κυρίλλου Κωνσταντινουπόλεως τοῦ Γέροντος.*

   Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε, ἡ τεκοῦσα τὸν Σωτῆρα καὶ Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ἡ θέλουσα καὶ ποθοῦσα πάντας ἀνθρώπους εἰς τὴν τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ δόξαν εἰσελθόντας, ἰδεῖν σε τὸ προεκλελεγμένον πρὸ καταβολῆς κόσμου ὄργανον τῆς σωτηρίας τοῦ γένους ἡμῶν· ὁ ἀχρεῖος ἐγὼ καὶ ἀκάθαρτος δοῦλός σου δυσωπῶ σὲ τὴν τοῦ ἡλίου καθαρωτέραν καὶ τῶν Ἀγγέλων τιμιωτέραν. Δέξαι τὴν δέησίν μου καὶ μὴ ἀπώσῃ με· αἰτῶ γὰρ παρὰ τῆς σῆς εὐσπλάγχνου καὶ φιλανθρώπου γνώμης καὶ διαθέσεως, δεηθῆναι τοῦ Υἱοῦ σου τοῦ ἐλεήμονος, ὡς ἔχουσαν παρρησίαν, ὑπὲρ ἐμοῦ τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ἵνα μου εἰσακούσῃ τῆς μετὰ συντριβῆς καὶ ταπεινώσεως γενομένης ρυπαρᾶς προσευχῆς, καὶ μὴ ἐξουδενώσῃ αὐτὴν ἐκ καρδίας ἐβδελυγμένης ἐξερχομένην, ἀλλ᾿ ὡς οἰκτίρμων καὶ πολυέλεος, διὰ τῆς σῆς πρεσβείας τῆς παναχράντου Μητρὸς αὐτοῦ, ἐπικαμφθῇ, καὶ ἐπ᾿ ἐμὲ ἐπιβλέψας, ἐλεήσῃ με, καὶ συγχωρήσῃ μοι πάντα τὰ ἁμαρτήματά μου, ὅσα ἐν ὅλῳ τῷ βίῳ μου παρέβην. Οὕτω ποίησον, Κυρία μου παναγία Παρθένε. Ἐγὼ δέ σοι χρεώστης ἔσομαι, ἀεννάως κηρύττων τὰ μεγαλεῖα σου καὶ τὴν ἄφατόν σου χάριν. Ὅτι εὐλογημένη καὶ κεχαριτωμένη ὑπάρχεις εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* «ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΛΙΑΝ ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΩΝ ΕΥΧΩΝ, Συνερανισθὲν ὑπὸ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου», Βόλος 1980, σελ. 45.

Εἶπε Γέρων…

Εἶπε Γέρων…

   Ὅταν σὲ τιμοῦν οἱ ἄνθρωποι, τότε νὰ ταπεινώνεσαι περισσότερο καὶ νὰ λὲς στὸν λογισμό σου: «ἂν ἤξεραν ποιός εἶμαι στ᾿ ἀλήθεια, δὲν θὰ μοῦ ἔδειχναν καμμιὰ ὑπόληψη»· ἔτσι, δὲν θὰ ζημιωθεῖ ἡ ψυχή σου, ἔλεγε σοφὸς Πατήρ.

   Θησαυρὸ ἀνεκτίμητο τοῦ Μοναχοῦ ὀνομάζει τὴν ὑπακοὴ καὶ ὁ ἀββᾶς Ὑπερέχιος: «Ὅποιος τὴν ἀποκτήσει, ἂς εἶναι βέβαιος πὼς θ᾿ ἀκούγεται πάντοτε ἡ προσευχή του καὶ θὰ παρουσιαστεῖ μὲ θάρρος στὸ βῆμα Ἐκείνου ποὺ ἔγινε μέχρι θανάτου ὑπήκοος».

Ἡ πατρίς μας (τοῦ εἶπα) ἔχει μεγάλον ἀγώνα κι᾿ ἔχει τὴν ἀνάγκη μας…

Ἡ πατρίς μας (τοῦ εἶπα) ἔχει μεγάλον ἀγώνα κι᾿ ἔχει τὴν ἀνάγκη μας…

   …Τὸν ἀδελφό μου τὸ Γκούρα τὸν ἔπιασα μιὰ ἡμέρα καὶ τοῦ εἶπα, ὡς ἀδελφός του ’λικρινής, κάμποσες διάτες¹, ὅ,τι μὄκοβε τὸ κεφάλι μου. Τοῦ εἶπα·

   «Ἐδῶ εἰς τὴν Ἀθήνα εἶναι πλούτη καὶ δόξα συντροφεμένα, εἶναι κι᾿ ἀτιμία κι᾿ ἁρπαγή· κι᾿ ὅποιο ἀπ᾿ αὐτὰ ἀγαπάγει μπορεῖ νὰ πάρη ὁ καθείς, καὶ καταξοχὴ ἐσὺ ὁποὺ μπορεῖς νὰ ὠφελήσης καὶ νὰ ζημιώσης εἰς τὴν θέσιν ὁποὔναι ἡ πατρίδα.

Ὅπως ἀγαποῦμε τοὺς φίλους μας…

Ὅπως ἀγαποῦμε τοὺς φίλους μας…

Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου*

   Ἂς ἀγαπήσουμε τὸν Κύριο, ὅπως ἀγαποῦμε καὶ σεβόμασθε τοὺς φίλους μας.

   Εἶδα πολλὲς φορὲς ἀνθρώπους ποὺ λύπησαν τὸν Θεὸ καὶ δὲν ἀνησύχησαν καθόλου γι’ αὐτό.

   Ὅταν ὅμως συνέβη νὰ πικράνουν ἀγαπητά τους πρόσωπα, ἔστω καὶ σὲ κάτι μικρό, ἔκαναν τὸ πᾶν, χρησιμοποίησαν κάθε τέχνασμα, σκέφθηκαν κάθε τρόπο, ὑποβλήθηκαν σὲ κάθε θλίψη, ὁμολόγησαν τὸ σφάλμα τους, καὶ παρεκάλεσαν εἴτε αὐτοπροσώπως εἴτε μὲ φίλους εἴτε μὲ δῶρα, προκειμένου νὰ ἀποκαταστήσουν τὴν πρώτη ἀγάπη τους.

* «ΚΛΙΜΑΞ», Λόγος Α΄, Περὶ ἀποταγῆς βίου (κη΄).