Διπλὸς
«Πάσῃ φυλακῇ
τήρει τὰς σὰς αἰσθήσεις.»
(Οἱ Ἱεροὶ νηπτικοί)
«Θοῦ, Κύριε,
φυλακὴν τῷ στόματί μου καὶ θύραν περιοχῆς περὶ τὰ χείλη μου.»
(Ψαλμ. ρμ΄ 3)
«Καὶ ἐπιδέσμους τέσσερες πρέπει
νἄχῃς μαζί σου
καὶ νἆν μαζί
σου διαρκῶς ὡς ποὺ νὰ βγῇ ἡ ψυχή σου».
Συμβούλευε ὁ Γέροντας τὸ νέο καλογέρι
ποὺ ἅγιος πόθος κι’ ἱερὸς εἶχε ’κεῖ πέρα φέρει.
«Ὁ πρῶτος θἆν’
στὰ μάτια σου, ὁ
δεύτερος στ’ αὐτιά σου
δεμένο θἆν’ τὸ στόμα σου, βουβὴ καὶ ἡ λαλιά σου».
Ἡ ὁσία Θεοδώρα ἡ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ
Ἑορτάζει τὴν ια΄
(11η) Σεπτεμβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Καὶ σχῆμα καὶ νοῦν ἀῤῥενοῖ Θεοδώρα,
Καὶ τὸν μέγαν νοῦν αἰσχύνει πρὸ τοῦ τέλους.
Ἑνδεκάτῃ πύματον Θεοδώρα ὕπνον ἰαύει.
Καθὼς ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ὁμοιώθηκε μὲ δέκα παρθένους, ὅπως λέγει τὸ στόμα τοῦ Χριστοῦ στὴν νέα διαθήκη τοῦ Εὐαγγελίου, τοιουτοτρόπως καὶ δέκα γυναῖκες ὁμοιωθεῖσες μὲ σχῆμα ἀνδρικό, σύντριψαν τὰ κέντρα τοῦ ἀνθρωποκτόνου διαβόλου. Μία ἀπ’ αὐτὲς τὶς δέκα ἦταν καὶ ἡ σήμερα ἑορταζομένη Θεοδώρα, ποὺ ἔχει τὸ ὄνομα ὡς δῶρο Θεοῦ. Αὐτὴ λοιπὸν καταγόταν ἀπ’ τὴν πόλη τῆς Ἀλεξάνδρειας στοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ζήνωνος ἐν ἔτει υοβ΄ (472)· ἦταν συζευγμένη μὲ νόμιμο ἄνδρα, καὶ ζοῦσε εὔτακτη ζωὴ καὶ ἀκατηγόρητη. Ἐπειδὴ ὅμως ἀπὸ φθόνο τοῦ μισόκαλου διαβόλου ἔπεσε κρυφὰ σὲ μοιχεία, ἀποφάσισε νὰ ζητήσει καὶ νὰ βρεῖ τὴν σωτηρία της. Κι ὅταν ἄκουσε τὰ Εὐαγγελικὰ λόγια, μὲ τὰ ὁποῖα διδάσκει ὁ Κύριος, ὅτι δὲν εἶναι κανένα κρυπτό, τὸ ὁποῖο νὰ μὴ γίνει φανερὸ στὰ ὕστερα, «οὐκ ἔστι κρυπτόν, ὃ οὐ φανερὸν γενήσεται»1· τούτου χάριν, καθὼς στοχάσθηκε τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας, ποὺ ἔκαμε, βδελύχθηκε τὴν ἁμαρτία αὐτὴ σὰν ἕνα σίχαμα καὶ μιὰ ἀκαθαρσία· καὶ λοιπὸν ἀπορρίπτοντας τὴν γυναικεία ἐνδυμασία, λαμβάνει τὸ ἀγγελικὸ σχῆμα τῶν μοναχῶν, καὶ ἀντὶ Θεοδώρας, μετονομάζεται Θεόδωρος. Καὶ μεταβαίνοντας σὲ μοναστῆρι ἀνδρῶν, μετανοοῦσε κι’ ἔκλαιγε τὴν ἁμαρτία της.
Εἶπε Γέρων…
Ἂν ὄντως πιστεύεις πὼς ὁ Θεὸς
εἶναι Παντοδύναμος καὶ Ἀληθινός, λέγει
ὁ ἀββᾶς Εὐπρέπιος, στήριζε σ᾿ Αὐτὸν μόνο τὴν ἐλπίδα σου καὶ νὰ εἶσαι βέβαιος πὼς θὰ
κληρονομήσεις τὰ ἀγαθά Του.
Οὐδέποτε ἐπλάγιασα νὰ
κοιμηθῶ, ἔχοντας λύπη στὴν καρδιά μου γιὰ τὸν πλησίον μου, ἔλεγε ὁ ἀββᾶς Ἀγάθων. Καὶ ὅσο πάλι ἐξαρτᾶτο ἀπὸ μένα, δὲν ἄφησα ἄνθρωπο νὰ κοιμηθεῖ
στενοχωρημένος μαζί μου.
 |
| Ἱερὰ Σκήτη Ἁγίας Ἄννης |
Στὴ Σκήτη τῆς Ἁγίας Ἄννης…
Στή Σκήτη τῆς Ἁγίας Ἄννης τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀπ᾿ τὴ θάλασσα ὁ δρόμος εἶναι πολὺ ἀνηφορικὸς καὶ κοπιαστικός. Οἱ Πατέρες, κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Αὐγούστου, ἀνέβαζαν μὲ τὴν πλάτη τὸ στάρι τους καὶ ὅ,τι ἄλλο ἦταν ἀπαραίτητο γιὰ τροφὴ καὶ συντήρηση κι ἀνέβαιναν μετὰ κόπου πολλοῦ βαρειὰ φορτωμένοι, γιατὶ πρὶν ἀπὸ 50 – 60 χρόνια δὲν ἐπιτρεπόταν νἄχει κανεὶς ὑποζύγια.
Τὸ Γενέσιο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου
Ἑορτάζεται τὴν η΄ (8η) Σεπτεμβρίου
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Πάσας ἀληθῶς, Ἄννα, νικᾷς μητέρας,
Μήτηρ ἕως ἂν σὴ γένηται θυγάτηρ.
Ἐξάγαγε πρὸς φῶς Θεομήτορα ὀγδόῃ Ἄννα.
Τῆς Κυρίας ἡμῶν Θεοτόκου, ὁ μὲν πατέρας Ἰωακεὶμ εἶχε τὸ γένος ἀπὸ τὴν βασιλικὴ φυλὴ τοῦ Δαβίδ· καὶ ἐπειδὴ δὲν γεννοῦσε παιδί, ἀλλὰ ντρεπόταν γιὰ τὴν ἀτεκνία του, δὲν ἔπαυε νὰ προσφέρει στὸν Θεὸ διπλᾶ τὰ δῶρα του, σὰν πλούσιος ποὺ ἦταν ἀλλὰ καὶ φιλόθεος. Ἡ δὲ μητέρα της Ἄννα κι αὐτὴ παρομοίως καταγόταν ἀπὸ τὸ βασιλικὸ γένος τοῦ Δαβίδ. Γιὰ τοῦτο, λοιπόν, ἡ Πάναγνος, ἦταν καὶ κατὰ τὸ σῶμα καὶ κατὰ τὴν ψυχὴ εὐγενεστάτη ἀπ᾿ ὅλες.
Ὁ ἅγιος μάρτυς Σώζων
Ἑορτάζει τὴν ζ΄
(7η) Σεπτεμβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ἀντεῖχε Σῴζων σώματος πρὸς αἰκίας,
πρὸς τὸν μόνον σῴζοντα τὴν ψυχὴν βλέπων.
Ἑβδομάτῃ Σῴζων θάνε, τυπτόμενος χρόα λαμπρόν.
Ὁ ἅγιος Σώζων καταγόταν ἀπὸ τὴν Λυκαονία (ἡ ὁποία εἶναι μέρος τῆς Καππαδοκίας δηλαδὴ Καραμανίας καὶ νεύει πρὸς νότο κατὰ τὴν Κιλικία) ἀκμάσας ἐν ἔτει σπη΄ (288)· νέος κατὰ τὴν ἡλικία, ἔγινε βοσκὸς ἀλόγων προβάτων, ἀλλὰ στὸν ἴδιο καιρὸ ἦταν καὶ βοσκὸς λογικῶν ἀνθρώπων, ἐπειδὴ μὲ τὸν λόγο καὶ διδασκαλία του πολλοὺς ἀπίστους ἔφερε στὴν λογικὴ μάνδρα τοῦ Χριστοῦ. Καὶ λαμβάνοντας θάρρος στὴν ψυχή του ἀπὸ μία θεία ὀπτασία τὴν ὁποία εἶδε καὶ τὸν παρακινοῦσε νὰ παρρησιασθεῖ ὅτι εἶναι Χριστιανός, καὶ διδαχθεὶς ἄλλα πολλὰ ἀπὸ τὴν ὀπτασία ἐκείνη, κατεβαίνει στὴν Πομπηούπολη τῆς Κιλικίας· καὶ μὴ ὑποφέροντας νὰ βλέπει τὴν πλάνη, τὴν ὁποία εἶχαν στὰ εἴδωλα οἱ πολῖτες ἐκείνης, πηγαίνει κρυφὰ στὸν ναὸ τῶν εἰδώλων καὶ κόβει τὸ δεξὶ χέρι ἑνὸς χρυσοῦ εἰδώλου, ποὺ ἦταν ἐκεῖ, κι ἀφοῦ τὸ πούλησε, βοήθησε πολλοὺς φτωχούς. Ἐπειδὴ ὅμως ἐξ αὐτῆς τῆς αἰτίας πολλοὶ ἄνθρωποι ἀδίκως συκοφαντοῦνταν καὶ βασανίζονταν σκληρά, ὡς κλέφτες τοῦ χεριοῦ τοῦ εἰδώλου, τούτου χάριν ὁ ἀνδρειότατος Σώζων, σπλαγχνιζόμενος τοὺς ἀδίκως πάσχοντας, ἀλλὰ καὶ θέλοντας νὰ παρρησιάσει τὴν εὐσέβεια, φανερώνει αὐτὸς ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό του στοὺς ὑπηρέτες τοῦ ναοῦ, ὁμολογήσας ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ πράξας τὸ τόλμημα τοῦτο.
Μνήμη τοῦ ἐν Κολοσσαῖς τῆς Φρυγίας γενομένου θαύματος παρὰ τοῦ Ἀρχιστρατήγου Μ ι χ α ή λ.
Ἑορτάζεται
τὴν ς΄ (6η) Σεπτεμβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ὤφθης Μιχαήλ, Νῶε σῷ ναῷ νέος,
Χώνῃ ποταμῶν τὸν κατακλυσμὸν λύων.
Ῥοῦν Μιχαὴλ ποταμῶν χώνευσε, Νόων ἀγός, ἕκτῃ.
Ὁ μέγας Ἀρχιστράτηγος τοῦ Θεοῦ Μιχαήλ, εἶχε εὐσπλαγχνία καὶ κηδεμονία πρὸς τὸ ἀνθρώπινο γένος καὶ πολλὲς εὐεργεσίες ἔδειξε σ’ αὐτό, καὶ παλαιὰ μὲν πρὶν τὴν ἔνσαρκη οἰκονομία, ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν ἐπὶ γῆς ἔνσαρκη Παρουσία τοῦ Θεοῦ Λόγου, πολὺ μεγαλύτερη εὐσπλαγχνία καὶ ἀγάπη ἔδειξε σὲ μᾶς τοὺς Χριστιανούς, τοὺς καυχωμένους εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ· γι’ αὐτὸ λοιπόν, ἀπὸ τότε καὶ ὕστερα, τρέχοντας νοερῶς σ’ ὅλα τὰ μέρη τῆς οἰκουμένης, καὶ δίδοντας πλούσιες τὶς εὐεργεσίες του, κατοίκησε καὶ σ’ ἕνα τόπο τῆς Φρυγίας ὀνομαζόμενο Χερέτωπα.
Τὸ Μέγα Φῶς
Τοῦ
μακαριστοῦ
Ἀρχιμ.
Ἰωὴλ Γιαννακοπούλου*
«Καὶ
καταλιπὼν τὴν Ναζαρὲτ ἐλθὼν κατῴκησεν εἰς Καπερναοὺμ τὴν παραθαλασσίαν ἐν ὁρίοις
Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλείμ, ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν διὰ Ἡσαΐου τοῦ προφήτου λέγοντος· γῆ
Ζαβουλὼν καὶ γῆ Νεφθαλείμ, ὁδὸν θαλάσσης, πέραν τοῦ ᾽Ιορδάνου, Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν,
ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα, καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ
θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς.»
(Ματθ. δ΄ 13-16)
«Καὶ
κατῆλθεν εἰς Καπερναοὺμ πόλιν τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἦν διδάσκων αὐτοὺς ἐν τοῖς σάββασι.»
(Λουκ. δ΄ 31)
«Ὁ
λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει καὶ σκιᾷ θανάτου εἶδε φῶς Μέγα». Οἱ ἄνθρωποι τοῦ
κόσμου τούτου, οἱ ὁποῖοι ἔρχονται καὶ παρέρχονται εἶναι μικρὰ καὶ μεγάλα φῶτα.
Οἱ μικροὶ ἄνθρωποι εἶναι μικρὰ φῶτα, οἱ μεγάλοι εἶναι μεγάλα φῶτα. Ὅπως οἱ ἀστέρες
στὸν Οὐρανὸ ἔχουν διαφορετικὴ λαμπρότητα ἔτσι καὶ οἱ ἐπὶ τῆς γῆς ἄνθρωποι. «Ἀστὴρ ἀστέρος διαφέρει ἐν δόξῃ». Γιὰ νὰ
ἀντιληφθοῦμε τὸ μέγα φῶς, τὸ μεγαλεῖο τοῦ φωτὸς τοῦ Χριστοῦ θὰ τὸ συγκρίνουμε
αὐτὸ πρὸς τὰ ἄλλα φῶτα τοῦ κόσμου τούτου ἔμψυχα καὶ ἄψυχα. Γιὰ νὰ γίνει ἡ
σύγκριση πρέπει νὰ γίνει ἡ ἀνάπτυξη τῆς δυναμικότητας τῶν κοσμικῶν ὑλικῶν καὶ
πνευματικῶν φώτων καὶ κατόπιν ἡ τοῦ Μεγάλου Φωτὸς ἀξία.
Μέρος Α΄. Κοσμικὰ φῶτα. Ὑπὸ τὴν φράση αὐτὴ ἐννοοῦμε τὸ ὑλικὸ φῶς καὶ τὸ φῶς τῆς διάνοιας.
Ε Υ Χ Η
Εἰς τὸν φιλάνθρωπον Θεὸν καὶ Πατέρα.
Ποίημα τοῦ
προρρηθέντος Νομοφύλακος, Ἰωάννου
Διακόνου τοῦ Εὐγενικοῦ, ἀδελφοῦ Μάρκου τοῦ Ἐφέσου.
Ὁ Θεὸς ὁ μέγας καὶ φοβερὸς καὶ ὕψιστος, ὁ θαυμαστὸς καὶ ὑπερούσιος καὶ ὑπέρσοφος. Ὁ ὤν, καὶ ἀγαθὸς καὶ Παντοδύναμος· ὁ ἀνενδεὴς καὶ παντέλειος ὁ προαιώνιος καὶ ἀκατάληπτος ὁ ὑπὲρ πᾶν πρᾶγμα καὶ ὄνομα οὗ ἡ σοφία καὶ ἡ γνῶσις, ἀμέτρητος καὶ ἀπερινόητος, καὶ τὰ κρίματα ἀνεξερεύνητα, καὶ αἱ ὁδοὶ ἀνεξιχνίαστοι· ὁ μόνῃ χρηστότητι καὶ εὐσπλαγχνίᾳ, καὶ ἀγαθότητος ὑπερβολῇ, ἐξ οὐκ ὄντων εἰς τὸ εἶναι τὴν ὁρατὴν καὶ ἀόρατον κτίσιν ὑποστήσας. Καὶ πρότερον μὲν τὰς ἀγγελικὰς καὶ ἀΰλους οὐσιώσας Δυνάμεις, προσκυνητὰς καὶ ὑμνητὰς ἀπαύστους τῆς ἀφάτου σου μεγαλειότητος. Εἶτα τὸν ὕστερον Ἄγγελον, τὸν μικρὸν κόσμον, τὸν ἄνθρωπον διαπλάσας κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν σοῦ τοῦ ἀοράτου Θεοῦ, καὶ τύπον τῆς σῆς σοφίας καὶ ἐπιστήμης καὶ δυνάμεως.
Ἀρχὴ τῆς Ἰνδίκτου, ἤτοι τοῦ νέου Ἔτους.
Ἑορτάζεται τὴν α΄ (1η) Σεπτεμβρίου
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ἴνδικτον ἡμῖν εὐλόγει νέου Χρόνου,
Ὦ καὶ Παλαιέ, καὶ δι᾿ ἀνθρώπους Νέε.
Πρέπει
νὰ γνωρίζουμε, ἀδελφοί, ὅτι ἡ τοῦ Θεοῦ ἁγία Ἐκκλησία ἑορτάζει σήμερα τὴν
Ἰνδικτιῶνα, γιὰ τρεῖς κυρίως αἰτίες:
Πρῶτον, ἐπειδὴ καὶ αὐτὴ εἶναι ἀρχὴ τοῦ χρόνου· διὰ τοῦτο καὶ ὑπὸ τῶν παλαιῶν Ρωμαίων πολὺ ἐτιμᾶτο αὐτὴ ἀπὸ τ᾿ ἀρχαία ἀκόμη χρόνια. Ἰνδικτιὼν δὲ κατὰ τὴν Ρωμαϊκή, δηλ. Λατινικὴ γλῶσσα, σημαίνει ὁρισμός.