Ἡ Θεία Σκέπη
Τὴν γιορτὴ τῆς Θείας Σκέπης σὰν ἀνάμνηση θαύματος τῆς Παναγίας, ποὺ θὰ διηγηθοῦμε παρακάτω, τὴν γιόρταζε ἀνέκαθεν ἡ Ἐκκλησία τὴν 1η Ὀκτωβρίου. Τώρα τὴν γιορτάζει ἐπισημότερα τὴν 28η Ὀκτωβρίου. Γιατὶ καὶ τότε καὶ τώρα στὴν βοήθεια τῆς Παναγίας ὀφείλουμε τὴν σωτηρία τῆς Πατρίδας μας.
Ὁ ἅγιος μάρτυς Νέστωρ
Ἑορτάζει τὴν κζ΄
(27η) Ὀκτωβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ὁμοῦ Λυαῖον καὶ λύμην τὴν τῆς πλάνης,
Κτείνας ὁ Νέστωρ, τέμνεται διὰ ξίφους.
Εἰκάδι ἑβδομάτῃ
ἀποκέρσαν Νέστορα κεδνόν.
Ὁ ἅγιος Νέστωρ ἦταν πολὺ νέος, στὴν ἡλικία ἐκείνη ποὺ ἀρχίζουν νὰ φυτρώνουν οἱ τρίχες τῶν γενιῶν· ἦταν γλυκὺς στὴν θεωρία, ὡραῖος στὸ κάλλος καὶ γνώριμος τοῦ ἁγίου ἐνδόξου μάρτυρος Δημητρίου. Τοῦτος λοιπόν, βλέποντας ὅτι ὁ βασιλεὺς Μαξιμιανὸς ἔχαιρε καὶ ἀγαποῦσε ἕνα βάρβαρο, ὀνομαζόμενο Λυαῖο, κι ὅτι μεγαλοκαυχόταν γιὰ τὴν ἀνδρεία τοῦ βάρβαρου ἐκείνου, καὶ γιὰ τὶς νίκες ὅσες ἔκανε μὲ ὅσους πάλευε, τοῦτα, λέγω, βλέποντας ὁ μακάριος Νέστωρ, μίσησε αὐτὴ τὴν ὑπερηφάνεια τοῦ Λυαίου. Καὶ βλέποντας καὶ τὰ θαύματα τοῦ ἁγίου Δημητρίου, ἔλαβε θάρρος, ὅτι καὶ μόνον ἂν ἁρματωθεῖ μὲ τὶς εὐχὲς ἐκείνου καὶ πολεμήσει τὸν βάρβαρο Λυαῖο, εἶναι βέβαιο πὼς θὰ τὸν νικήσει.
Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Συνηθίσαμε νὰ θαυμάζουμε τοὺς ἀθλητὲς μὲ
τὶς καλλίτερες ἐπιδόσεις καὶ τὰ παγκόσμια ρεκόρ. Τοὺς ἀξίζει κάθε τιμὴ καὶ
ἔπαινος.
Ὅμως ὑπάρχουν καὶ Ἀθλητὲς πνευματικῶν ἀγώνων. Εἶναι οἱ ἄνθρωποι τῆς πίστεως. Οἱ ἀγωνιστὲς τῆς ἀρετῆς. Εἶναι αὐτοί, ποὺ πάλαιψαν καὶ ἀγωνίστηκαν, ὄχι γιὰ ἕνα ἐπίγειο προσωρινὸ φθαρτὸ ἔπαθλο, ἀλλὰ γιὰ τὸ αἰώνιο καὶ ἀνεκτίμητο στεφάνι τοῦ Θεοῦ. Δὲν εἶχαν νὰ ἀντιμετωπίσουν ἀντίπαλο ἄνθρωπο μὲ ἀνθρώπινες δυνάμεις. Ἡ πάλη τους, ὅπως λέγει ὁ Κύριος, δὲν ἦταν πάλη πρὸς «αἷμα καὶ σάρκα», ἀλλὰ πάλη μὲ τὴν δύναμη τοῦ κακοῦ. Τὸν Διάβολο καὶ τὴν συνοδεία του καὶ τὴν πανοπλία του πολέμησαν. Εἶχαν νὰ πατήσουν «ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ». Νὰ ὑποτάξουν καὶ χαλιναγωγήσουν πρῶτα τὸν ἑαυτό τους. Νὰ ἐπιτύχουν πρῶτα αὐτὴ τὴ νίκη, διότι «τὸ νικᾶν αὐτὸς ἑαυτὸν πασῶν νικῶν ἀρίστη». Νὰ ἐπιβληθοῦν ἔπειτα στὸ κακὸ περιβάλλον τῆς ἐποχῆς καὶ τοῦ τόπου τους, καὶ νὰ προσπαθήσουν νὰ τὸ ἐξυψώσουν. Νὰ παρακάμψουν τὰ ἐμπόδια, νὰ ξερριζώσουν ἀγκάθια αἰωνίων παθῶν καὶ κακῶν ἀντιλήψεων, νὰ καλλιεργήσουν τὸ ψυχικὸ ἔδαφος, νὰ σπείρουν τὸν σπόρο τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ βλαστήσουν τὰ λουλούδια τῆς Χριστιανικῆς ἀρετῆς. Ἀγῶνες σκληροὶ χρειάστηκαν. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ Χριστιανοὶ ὀνομάζονται στὴν Ἁγία Γραφὴ στρατιῶτες Χριστοῦ, ἀγωνιστές, ἀθλητές. Τὸ ἀγωνιστικὸ αὐτὸ πνεῦμα τοῦ χριστιανισμοῦ ἀνέδειξε τὰ ἑκατομμύρια τῶν Μαρτύρων τῆς Χριστιανικῆς θρησκείας, ποὺ δυὸ ἀπ’ αὐτούς, τὸν Δημήτριο καὶ τὸν Νέστορα, τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία μας αὐτὲς τὶς ἡμέρες.
Εἶπε Γέρων…
Δὲν
φοβοῦμαι τὸν Θεό, ἔλεγε στοὺς μαθητές του ὁ Καθηγητὴς τῆς ἐρήμου Μέγας
Ἀντώνιος, διότι τὸν ἀγαπῶ. Ἡ τέλεια ἀγάπη «ἔξω βάλλει τὸν φόβον».
Σ᾿
ἕναν ἀρχάριο Ἀδελφό, ποὺ πρόθυμα ξεκινοῦσε γιὰ τὴν πόλη, κάποιος σοφὸς Γέροντας
ἔλεγε:
— Μὴν εἶσαι τόσο πρόθυμος νὰ τρέχεις γιὰ τὴν πόλη, παιδί μου, ἀλλὰ νὰ
γυρίζεις ἀπό ᾿κεῖ ἐδῶ.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΑ ΕΥΛΟΓΗΤΑΡΙΑ
Ἦχος πλ. α'.
Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας 1957.
Τὰ Ἀναστάσιμα Εὐλογητάρια ὅπως ψάλλονταν
κάθε Κυριακὴ στὸν Πάνσεπτο Πατριαρχικὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου στὴν
Κωνσταντινούπολη ἀπὸ πλήρεις τοὺς πατριαρχικοὺς χορούς, ἐν ἑνὶ στόματι.
Ἐντυπωσιάζουν
τὰ κανοναρχάκια, ποὺ ψάλλουν τὰ μέλη μὲ τὶς γλυκὲς κι ἀγγελικὲς φωνές τους, εὐθαρσῶς
καὶ δυνατά, μὲ ὅλη τους τὴν ἄνεση, παρὰ τὴν ἀπουσία μουσικοῦ κειμένου!!!
Στοὺς
χοροὺς προεξάρχουν οἱ ἀείμνηστοι: Ἄρχων Πρωτοψάλτης τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας
Κωνσταντῖνος Πρίγγος καὶ ὁ Ἄρχων Λαμπαδάριος τῆς ΜτΧΕ Θρασύβουλος Στανίτσας.
ΕΡΜΗΝΕΙΑ
(σχόλια)
ΣΤΟ
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ
ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΛΕΓΕΩΝΟΣ
Ἁγίου Θεοφυλάκτου ἀρχιεπισκόπου Βουλγαρίας*
Κείμενο: Καὶ κατέπλευσαν εἰς τὴν χώραν τῶν Γαδαρηνῶν, ἥτις ἐστὶν ἀντιπέρα τῆς
Γαλιλαίας. Ἐξελθόντι δὲ αὐτῷ ἐπὶ τὴν γῆν, ὑπήντησεν αὐτῷ ἀνήρ τις ἐκ τῆς
πόλεως, ὃς εἶχε δαιμόνια ἐκ χρόνων ἱκανῶν, καὶ ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο, καὶ ἐν
οἰκίᾳ οὐκ ἔμενεν, ἀλλ’ ἐν τοῖς μνήμασιν. Ἰδὼν δὲ τὸν Ἰησοῦν, καὶ ἀνακράξας,
προσέπεσεν αὐτῷ, καὶ φωνῇ μεγάλη εἶπε· τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου;
δέομαί σου, μή με βασανίσῃς. Παρήγγειλε γὰρ τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ ἐξελθεῖν
ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου. Πολλοῖς γὰρ χρόνοις συνηρπάκει αὐτόν, καὶ ἐδεσμεῖτο ἁλύσεσι,
καὶ πέδαις φυλασσόμενος· καὶ διαρρήσων τὰ δεσμά, ἠλαύνετο ὑπὸ τοῦ Δαίμονος εἰς
τὰς ἐρήμους. Ἐπηρώτησε δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς, λέγων· τί σοι ἐστι ὄνομα; ὁ δὲ εἶπε·
Λεγεών. Ὅτι δαιμόνια πολλὰ εἰσῆλθεν εἰς αὐτόν. Καὶ παρεκάλουν αὐτόν, ἵνα μὴ
ἐπιτάξῃ αὐτοῖς εἰς τὴν ἄβυσσον ἀπελθεῖν. Ἦν δὲ ἐκεῖ ἀγέλη χοίρων ἱκανῶν βοσκομένων
ἐν τῷ ὄρει· καὶ παρεκάλουν αὐτόν, ἵνα ἐπιτρέψῃ αὐτοῖς εἰς ἐκείνους εἰσελθεῖν·
καὶ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς. Ἐξελθόντα δὲ τὰ δαιμόνια ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου, εἰσῆλθεν εἰς
τοὺς χοίρους, καὶ ὥρμησεν ἡ ἀγέλη κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν λίμνην, καὶ
ἀπεπνίγη.
Ἐξήγηση: Βλέπε τὸ δαιμόνιο πὼς ἀπὸ δύο πάθη τῆς κακίας κρατιέται, ἀπὸ αὐθάδεια καὶ φόβο. Διότι τὸ νὰ λέγει, «τί ἐμοὶ καὶ σοί»· αὐθάδους καὶ ἀδιάντροπου δούλου λογίζεται. Καὶ τὸ νὰ λέγει, «δέομαί σου»· φοβουμένου λογίζεται. Κατοικοῦσε στὰ μνήματα, θέλοντας νὰ βάλει στοὺς ἀνθρώπους πονηρὴ πρόληψη, ὅτι οἱ ψυχὲς τῶν πεθαμένων γίνονται δαίμονες. Καὶ ζητοῦν οἱ δαίμονες νὰ μὴ τοὺς βάλει στὴν ἄβυσσο, ἀλλὰ νὰ τοὺς συγχωρήσει (δηλ. νὰ τοὺς ἐπιτρέψει) νὰ βρίσκονται ἀκόμη στὴν γῆ. Ὁ δὲ Κύριος τοὺς ἐπιτρέπει νὰ εἶναι στὴν γῆ, γιὰ νὰ πολεμοῦν τοὺς ἀνθρώπους, καὶ νὰ τοὺς κάνουν δοκιμώτερους καὶ ἱκανώτερους· διότι ἐὰν δὲν ὑπῆρχαν ἀντίπαλοι, δὲν θὰ ὑπῆρχαν οὔτε καὶ τὰ στεφάνια. Μάθε δὲ καὶ ἀναγωγικῶς· ὅτι ὅποιος ἔχει δαίμονες τοῦ λόγου του, δηλαδὴ δαιμονικὲς πράξεις, δὲν ἐνδύεται φορέματα, δηλαδὴ δὲν ἔχει τὴν ἐκ τοῦ Βαπτίσματος στολή· καὶ σὲ σπίτι δὲν κατοικεῖ, δηλαδὴ στὴν Ἐκκλησία (διότι δὲν εἶναι ἄξιος νὰ εἰσέρχεται στὴν Ἐκκλησία)· ἀλλὰ (κατοικεῖ) στὰ μνήματα, δηλαδὴ στὰ δοχεῖα τῶν νεκρῶν ἔργων, στὰ πορνοστάσια καὶ στὰ τελώνια· διότι αὐτὰ εἶναι τὰ μνήματα τῆς κακίας.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗΣ
ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ
(κεφ.
η΄ 27-39)
«Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐλθόντι τῷ Ἰησοῦ εἰς τὴν χώραν
τῶν Γαδαρηνῶν, ὑπήντησεν αὐτῷ ἀνήρ τις ἐκ τῆς πόλεως, ὃς εἶχε δαιμόνια ἐκ χρόνων
ἱκανῶν, καὶ ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο καὶ ἐν οἰκίᾳ οὐκ ἔμενεν, ἀλλ᾽ ἐν τοῖς μνήμασιν.
ἰδὼν δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἀνακράξας προσέπεσεν
αὐτῷ καὶ φωνῇ μεγάλῃ εἶπε· τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; δέομαί
σου, μή με βασανίσῃς.
παρήγγειλε γὰρ τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ ἐξελθεῖν ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου. πολλοῖς γὰρ χρόνοις συνηρπάκει αὐτόν, καὶ ἐδεσμεῖτο ἁλύσεσι καὶ πέδαις φυλασσόμενος, καὶ διαρρήσσων τὰ δεσμὰ ἠλαύνετο ὑπὸ τοῦ δαίμονος εἰς τὰς ἐρήμους.
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΗ΄
(Β΄ Κορ. θ΄ 6-11)
Ἀδελφοί, ὁ σπείρων φειδομένως φειδομένως καὶ
θερίσει, καὶ ὁ σπείρων ἐπ᾽ εὐλογίαις ἐπ᾽ εὐλογίαις καὶ θερίσει.
ἕκαστος καθὼς προαιρεῖται τῇ καρδίᾳ, μὴ ἐκ λύπης
ἢ ἐξ ἀνάγκης, ἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός.
δυνατὸς δὲ ὁ Θεὸς πᾶσαν χάριν περισσεῦσαι εἰς
ὑμᾶς, ἵνα ἐν παντὶ πάντοτε πᾶσαν αὐτάρκειαν ἔχοντες περισσεύητε εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν,
καθὼς γέγραπται· ἐσκόρπισεν, ἔδωκε τοῖς πένησιν· ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα.
Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος
Ἑορτάζει τὴν κγ΄ (23η) Ὀκτωβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Κληθεὶς ἀδελφὸς τοῦ κατακρίτου ξύλῳ,
Θνήσκεις δι’ αὐτόν, παμμάκαρ, κρουσθεὶς ξύλῳ.
Ἐσθλὸν Ἀδελφόθεον τριτάτῃ ξύλῳ εἰκάδι πλῆξαν.
Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος ἔγινε πρῶτος Ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων, χειροτονηθεὶς ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριό μας, καὶ πρῶτος αὐτὸς συνέγραψε τὴν θεία λειτουργία, ἀφοῦ διδάχθηκε τὰ περὶ αὐτῆς ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Δεσπότη Χριστό· τὴν ὁποία ὕστερα συντομώτερη ἔκαμε ὁ μέγας Βασίλειος, καὶ τὴν λειτουργία τοῦ μεγάλου Βασιλείου πάλι συντομώτερη ἔκαμε ὁ θεῖος Χρυσόστομος διὰ τὴν ἀσθένεια (ἀδυναμία) τῶν ἀκουόντων.
Ὁ ὅσιος καὶ ἰσαπόστολος Ἀβέρκιος ἐπίσκοπος Ἱεραπόλεως ὁ θαυματουργός
Ἑορτάζει τὴν κβ΄
(22α) Ὀκτωβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Δοὺς Ἀβέρκιος χοῦν χοῒ θνητῶν νόμῳ,
Θεὸς Θεῷ πρόσεισι, τῷ φύσει θέσει.
Εἰκάδι δευτερίῃ
Ἀβέρκιος ᾤχετο γαίης.
Ὁ ὅσιος Ἀβέρκιος ἦταν ἐπίσκοπος Ἱεραπόλεως τῆς Φρυγίας Σαλουταρίας κατὰ τοὺς χρόνους Μάρκου Ἀντωνίνου ἐν ἔτει ρπς΄ (186)· ἔκαμε πολλὲς ἰατρεῖες καὶ διάφορα θαύματα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι καὶ τὰ ἀκόλουθα.
Προσκληθεὶς νὰ πάει στὴν Ρώμη, γιάτρευσε τὴν θυγατέρα τοῦ βασιλέως, ἡ ὁποία τὸν καιρὸ ποὺ ἔμελλε νὰ παντρευτεῖ, ἐνοχλήθηκε ἀπὸ πονηρὸ δαιμόνιο. Τούτη λοιπὸν τὴν ἐλευθέρωσε ἀπ’ τὸ πάθος ὁ ἅγιος, κ’ ἔδιωξε τὸ δαιμόνιο μακριὰ στὸν τόπο, ὅπου πρωτύτερα κατοικοῦσε, ἀφοῦ προηγουμένως αὐτὸ ἀναγκάσθηκε ὑπὸ τοῦ ὁσίου νὰ ὁμολογήσει τὴν κακία του ἐνώπιον πάντων.