Ἡ ἐξουσία τοῦ Πάθους

Ἡ ἐξουσία τοῦ Πάθους

«Οὐχ οὕτω δὲ ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ’ ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος.»

(Μάρκ. ι΄ 43)

Ἀρχιμ. Δανιὴλ Ἀεράκη*

Πολιτικολογεῖ ὁ Χριστός;

   Πολὺς λόγος στὶς ἡμέρες μας γιὰ τὴν πολιτική. Ἡ πολιτικολογία καλύπτει μεγάλο μέρος τοῦ ἐνδιαφέροντος καὶ τῶν συζητήσεων τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς πολιτικολογεῖ; Ὄχι, δὲν πολιτικολογεῖ ὁ Χριστός. Δὲν ἦλθε νὰ κάνει Πολιτική. Ἡ πολιτικὴ εἶναι συνήθως διπλωματία. Εἶναι ξένος ὁ Κύριος πρὸς κάθε μορφὴ διπλωματίας. «Χρηστὸς καὶ εὐθὺς ὁ Κύριος» (Ψαλμ. κδ΄ 8). Ὁ Χριστὸς δὲν ἦλθε νὰ ἱδρύσει κανένα κόμμα. Ἦλθε νὰ ἑνώσει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ὄχι νὰ τοὺς κομματιάσει. Ἦλθε γιὰ ὅλους. Ἡ ἀγάπη του ὑπερκομματική, ὅπως ὑπερκομματικὸς εἶναι ὁ ἥλιος, ποὺ ἀνατέλλει γιὰ ὅλους. Ὅπως ὑπερκομματικὸς εἶναι ὁ ἀέρας, ποὺ πνέει γιὰ ὅλους.

   Ἀλλ’ ἐνῶ δὲν πολιτικολογεῖ ὁ Χριστός, ἐν τούτοις μιλάει γιὰ τὴν πολιτική, γιὰ τοὺς ἄρχοντες, γιὰ τὶς ἐξουσίες.

   • Ἂν ἡ πολιτικὴ εἶναι μία φάση τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς, ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι δυνατὸν ν’ ἀδιαφορήσει γι’ αὐτήν, ἀφοῦ ἐνδιαφέρεται γιὰ ὅλες τὶς πλευρὲς τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς καὶ ἁγιάζει ὅλο τὸν ἄνθρωπο.

   • Ἂν ὁ Χριστὸς εἶναι ὑπερκομματικός, αὐτὸ δὲν σημαίνει, ὅτι ἡ πολιτικὴ δὲν πρέπει νὰ εἶναι χριστιανική.

   Μιλάει ὁ Χριστὸς γιὰ τοὺς ἄρχοντες καὶ τὶς ἐξουσίες. Καὶ μάλιστα πάνω σὲ θέματα, ποὺ βρίσκονται στὴν δική μας ἐπικαιρότητα. Πολὺς λόγος γίνεται γιὰ ὑπερεξουσίες, γιὰ τὸν τρόπο καταλήψεως τῆς ἐξουσίας, ποὺ ἀπὸ πολλοὺς ἀμφισβητεῖται. Πολὺς ὁ λόγος γιὰ τὸν τρόπο χρήσεως τῆς ἐξουσίας, ποὺ γιὰ πολλοὺς δὲν εἶναι δημοκρατικός, ἀλλ’ εἶναι αὐταρχικὸς καὶ ἀπολυταρχικός. Πολὺς λόγος γιὰ τὴν μάχη πρὸς κατάκτηση τῆς ἐξουσίας. Μεγάλος ὁ σχετικὸς φανατισμός. Πολὺς λόγος γιὰ τὸν λαό. Ὅλοι γιὰ τὸν λαὸ μιλᾶνε. Ὅλοι ἰσχυρίζονται, ὅτι στηρίζονται στὴν ἀγάπη τοῦ λαοῦ καὶ ὅτι ἡ ἐτυμηγορία τοῦ λαοῦ τοὺς ἀνεβάζει στὴν ἐξουσία. Γέμισε ὁ κόσμος ἀπὸ λαοπατέρες. Καὶ ὅμως, οἱ περισσότεροι ἀποφασίζουν ἐρήμην τοῦ λαοῦ. Ὁ λαὸς ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι προδομένος στὰ μεγάλα, τὰ αἰώνια συμφέροντά του. Εἶναι οὐσαστικὰ ἐγκαταλελειμμένος. Πολὺς τέλος λόγος γιὰ τὴν δημοκρατία. Καὶ τὰ τυραννικώτερα καθεστῶτα φορᾶνε τὴν μάσκα τῆς δημοκρατίας.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

  

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

(Μάρκ. ι΄ 32 – 45)

   «Τῶ καιρῷ ἐκείνῳ, παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τοὺς δώδεκα μαθητὰς αὐτοῦ καὶ ἤρξατο αὐτοῖς λέγειν τὰ μέλλοντα αὐτῷ συμβαίνειν,

   ὅτι ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ γραμματεῦσι, καὶ κατακρινοῦσιν αὐτὸν θανάτῳ καὶ παραδώσουσιν αὐτὸν τοῖς ἔθνεσι,

   καὶ ἐμπαίξουσιν αὐτῷ καὶ μαστιγώσουσιν αὐτὸν καὶ ἐμπτύσουσιν αὐτῷ καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται.

   Καὶ προσπορεύονται αὐτῷ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης υἱοὶ Ζεβεδαίου λέγοντες· διδάσκαλε, θέλομεν ἵνα ὃ ἐὰν αἰτήσωμεν ποιήσῃς ἡμῖν.

   ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· τί θέλετε ποιῆσαί με ὑμῖν;

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

(Ἑβρ. θ΄ 11 – 14)

   «Ἀδελφοί, Χριστὸς παραγενόμενος ἀρχιερεὺς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν διὰ τῆς μείζονος καὶ τελειοτέρας σκηνῆς, οὐ χειροποιήτου, τοῦτ᾿ ἔστιν οὐ ταύτης τῆς κτίσεως,

   οὐδὲ δι᾿ αἵματος τράγων καὶ μόσχων, διὰ δὲ τοῦ ἰδίου αἵματος εἰσῆλθεν ἐφάπαξ εἰς τὰ Ἅγια, αἰωνίαν λύτρωσιν εὑράμενος.

   εἰ γὰρ τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων καὶ σποδὸς δαμάλεως ῥαντίζουσα τοὺς κεκοινωμένους ἁγιάζει πρὸς τὴν τῆς σαρκὸς καθαρότητα,

   πόσῳ μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὃς διὰ Πνεύματος αἰωνίου ἑαυτὸν προσήνεγκεν ἄμωμον τῷ Θεῷ, καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ὑμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι;»

Πῶς νὰ μὴ προστρέχουμε λοιπὸν σὲ τέτοια βασίλισσα, ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ τοῦ ἐλέους;

Πῶς νὰ μὴ προστρέχουμε λοιπὸν σὲ τέτοια βασίλισσα, ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ τοῦ ἐλέους;

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης*

   Ἡ Ἁγία Παρθένος Μαρία εἶναι ἡ πλέον φιλεύσπλαχνος βασίλισσα, ἀνάμεσα στοὺς υἱοὺς καὶ τὶς θυγατέρες τῶν ἀνθρώπων.

   Γιατὶ εἶναι Κόρη τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἀγάπη.

   Μητέρα τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου, τῆς  ἀγάπης μας.

   Νύμφη ἐκλεκτὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ εἶναι ἀγάπη ὁμοούσιος μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸν Λόγο.

   Πῶς νὰ μὴ προστρέχουμε λοιπὸν σὲ τέτοια βασίλισσα, ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ τοῦ ἐλέους;

* Ἀπὸ τὸ θαυμάσιο βιβλίο «Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή μου», (124) σελ. 71, 72.

Ὁ ἅγιος Ἀγαπητὸς πάπας Ρώμης

Ὁ ἅγιος Ἀγαπητὸς πάπας Ρώμης

Ἑορτάζει τὴν ιζ΄ (17η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Θνήσκων τί κράζεις; Σῶτερ, ἠγάπησά σε;

Ἀλλ’ ἠγαπήθης, Ἀγαπητέ, καὶ πλέον.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Ἀγαπητὸς ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ἰουστινιανοῦ τοῦ μεγάλου, ἐν ἔτει φμ΄ (540), καὶ ἀφοῦ ἀνατράφηκε μὲ κάθε ἀρετὴ κι ἄσκηση ἀνεβιβάσθη στὸ τῆς ἀρχιερωσύνης ἀξίωμα κ’ ἔγινε Πάπας Ρώμης. Ἔπειτα πηγαίνοντας στὴν Κωνσταντινούπολη γιὰ ν’ ἀνταμώσει τὸν βασιλέα Ἰουστινιανό, καθ’ ὁδὸν ἔδωκε ἀπόδειξη τῆς ἀρετῆς του καὶ τῆς παρρησίας ποὺ εἶχε πρὸς τὸν Θεό. Ἐρχόμενος δηλαδὴ στὴν Ἑλλάδα βρῆκε ’κεῖ ἕνα ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος ἔπασχε ἀπὸ δύο πάθη ἀνίατα, διότι οὔτε νὰ λαλήσει μποροῦσε οὔτε νὰ περπατήσει, ἀλλ’ ἀπὸ γεννήσεώς του ἦταν κι ἄλαλος καὶ μόλις καὶ μετὰ βίας σερνόταν στὴν γῆ σὰν ἑρπετό. Ἔτσι λοιπόν, ἀφοῦ τὸν ἔπιασε ἀπ’ τὸ χέρι ὁ ἅγιος τὸν ἔκαμε ἄρτιον καὶ ὑγιῆ στὰ πόδια, βάζοντας δὲ καὶ στὸ στόμα του μία μερίδα τοῦ δεσποτικοῦ σώματος τοῦ Κυρίου τὸν ἀπέδειξε εὔλαλον.

Δίχως ταπεινοφροσύνη εἶναι ἀδύνατο νὰ σωθοῦμε

Δίχως ταπεινοφροσύνη εἶναι ἀδύνατο νὰ σωθοῦμε

Ὁσίου Πέτρου τοῦ Δαμασκηνοῦ*

   Δὲν ξέρω ἂν εἶναι δυνατόν, ἀπὸ τὸν μεγάλο σκοτισμὸ τῶν παθῶν νὰ φτάσει κανεὶς σὲ τέτοια ἀνοησία, ποὺ νὰ νομίσει ὅτι εἶναι ἴσος μὲ τοὺς Ἀγγέλους, καὶ μάλιστα μεγαλύτερος, ἀπὸ ἔλλειψη ταπεινοφροσύνης, αὐτὴν ποὺ ἀστόχησε ὁ πρώην ἐωσφόρος (φωτοφόρος), καὶ χωρὶς ἄλλη ἁμαρτία ἔγινε σκοτάδι.

   Λοιπὸν τί μέλλει νὰ πάθει ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἔχει ταπείνωση, ὁ θνητός, τὸ χῶμα, γιὰ νὰ μὴ πῶ ὁ ἁμαρτωλός; Ἴσως ἐπειδὴ εἶναι τυφλός, δὲν πιστεύει ὅτι εἶναι ἁμαρτωλός.

   Εἶναι ὁπωσδήποτε ἀνάγκη –λέει ὁ Χρυσόστομος– ὁ τέλειος ἄνθρωπος νὰ γίνει ἰσάγγελος, ὅπως λέει ὁ Κύριος, στὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν βέβαια, καὶ ὄχι ἀπ’ αὐτὸν τὸν κόσμο· ἀλλ’ οὔτε τότε εἶπε ὅτι θὰ γίνουν ἄγγελοι, ἀλλὰ ἰσάγγελοι¹. Γιατί, λέει, οἱ ἄνθρωποι δὲν θὰ μπορέσουν ν’ ἀλλάξουν τὴν φύση τους σὲ ἀγγελική, ἀλλὰ θὰ γίνουν ὅπως οἱ ἄγγελοι ἀμετάβλητοι στὸ ἀγαθό, κατὰ χάρη, καὶ ἐλεύθεροι ἀπὸ κάθε ἀνάγκη, καὶ θἄχουν αὐτοπροαίρετη τὴν ἐξουσία κι ἀτελείωτη τὴν εὐφροσύνη καὶ τὴν ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ ὅσα δὲν εἶδε μάτι ἀνθρώπου κ.λ.π.². Ἐδῶ εἶναι ἀδύνατο νὰ γίνει κανεὶς τέλειος, ἁπλῶς δέχεται μόνο προκαταβολὴ τῶν ὑποσχεμένων ἀγαθῶν.

   Ὅπως ὅσοι δὲν ἔχουν θεϊκὰ χαρίσματα ὀφείλουν νὰ ταπεινωθοῦν ὡς φτωχοί, τὸ ἴδιο ὀφείλουν κ’ ἐκεῖνοι ποὺ τὰ ἔχουν, γιατὶ τὰ ἔλαβαν ἀπὸ τὸν Θεό, γιὰ νὰ μὴ καταδικαστοῦν γιὰ ἀγνωμοσύνη. Καὶ ὅπως οἱ πλούσιοι ὀφείλουν νὰ εὐγνωμονοῦν τὸν Θεὸ γιὰ τὰ καλὰ ποὺ τοὺς ἔδωσε, ἔτσι καὶ οἱ πλούσιοι σὲ ἀρετὲς ὀφείλουν νὰ εὐχαριστοῦν πολὺ περισσότερο.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Κρήσκης

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Κρήσκης

Ἑορτάζει τὴν ιε΄ (15η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Θάμβος βλέπειν Κρήσκεντα τοῦ πυρὸς μέσον,

Ἡγούμενον λειμῶνα τερπνὸν τὴν φλόγα.

Κάτθανε καὶ Κρήσκης πέμπτῃ δεκάτῃ πυρὶ λαύρῳ.

   Ὁ ἅγιος Κρήσκης ἦταν ἀπ’ τὰ Μύρα τῆς Λυκίας ἀπὸ γένος λαμπρὸ καὶ περιφανές, γέροντας καὶ προχωρημένος στὴν ἡλικία. Βλέποντας δὲ ὅτι ἤκμαζε ἡ ἀσέβεια καὶ ὑψωνόταν ἡ θρησκεία τῶν εἰδώλων κι ὅτι ἦσαν πολλοὶ ὑποδουλωμένοι στὴν πλάνη καὶ πρόσφεραν θυσίες στ’ ἄψυχα ξόανα, κινούμενος ὁ μακάριος ἀπὸ ζῆλο, πῆγε στὸ μέσον τῶν εἰδωλολατρῶν καὶ τοὺς νουθετοῦσε ν’ ἀπέχουν ἀπ’ τὴν πλάνη αὐτὴ καὶ νὰ ἐπιστρέψουν πρὸς τὸν Θεό, ὁ ὁποῖος πιστεύεται ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς καὶ εἶναι δημιουργὸς πάσης πνοῆς καὶ χορηγὸς πάσης ζωῆς.

Ἡ ἁγία μάρτυς Θωμαῒς

Ἡ ἁγία μάρτυς Θωμαῒς

Ἑορτάζει τὴν ιδ΄ (14η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Αἰῶνος ἦρας τοῦδε τὴν Θωμαΐδα,

Τὸ τῆς Γραφῆς, μέλλοντος αἰῶνος Πάτερ.

   Ἡ ἁγία μάρτυς Θωμαῒς γεννήθηκε μὲν στὴν Ἀλεξάνδρεια, ἀνατράφηκε δὲ καὶ διαπαιδαγωγήθηκε καλῶς ἀπὸ τοὺς γονεῖς της. Ἔπειτα παντρεύτηκε καὶ ἦταν στὸν οἶκο της ἀγαπημένη μὲ τὸν ἄνδρα της καὶ διένυε τὴν ζωή της μὲ κοσμιότητα καὶ σωφροσύνη. Ἐπειδὴ ὅμως κατοικοῦσε στὴν ἴδια οἰκία κι ὁ πεθερός της, ὁ κατὰ σάρκα δηλαδὴ πατέρας τοῦ ἄνδρα της, μία ἡμέρα ἔτυχε νὰ μὴ βρίσκεται ὁ ἄνδρας της ἐκεῖ. Τότε λοιπόν, ὁ τῶν ψυχῶν φθορέας διάβολος ἔβαλε αἰσχροὺς λογισμοὺς στὸν γέρο κατὰ τῆς νύφης του Θωμαΐδος καὶ δοκίμαζε νὰ αἰσχρουργήσει μ’ αὐτὴν μηχανευόμενος κάθε τρόπο γιὰ νὰ ἐκπληρώσει τὸν κακὸ του σκοπό. Ἡ μακαρία Θωμαῒς ὅμως, συμβούλευε τὸν γέρο καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ βγάλει ἀπ’ τὴν καρδιά του τοῦτον τὸν διαβολικὸ λογισμό, ἀλλὰ μάταια ἐκοπίαζε. Ἔτσι ὁ κακόγερος τυφλωμένος ἀπ’ τὸν διάβολο ἔλαβε τὴν σπάθα τοῦ γυιοῦ του καὶ κτυπῶντας τὴν νύφη του σὲ θανατηφόρο μέρος, τὴν κατέσχισε καὶ τὴν θανάτωσε. Καὶ ἡ μὲν μακαρία Θωμαῒς παρέδωκε τὴν ψυχή της στὸν Θεὸ κ’ ἔγινε μάρτυς διὰ τὴν σωφροσύνη, ὁ δὲ γέρος παρευθὺς τυφλώθηκε στοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ τριγύριζε στὴν οἰκία ἐδῶ κι ἐκεῖ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

  

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

(Μάρκ. θ΄ 17 – 31)

   «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἄνθρωπός τις προσῆλθε τῷ Ἰησοῦ γονυπετῶν αὐτῷ καὶ λέγων· διδάσκαλε, ἤνεγκα τὸν υἱόν μου πρὸς σέ, ἔχοντα πνεῦμα ἄλαλον.

   καὶ ὅπου ἂν αὐτὸν καταλάβῃ ῥήσσει αὐτόν, καὶ ἀφρίζει καὶ τρίζει τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ, καὶ ξηραίνεται· καὶ εἶπον τοῖς μαθηταῖς σου ἵνα αὐτὸ ἐκβάλωσι, καὶ οὐκ ἴσχυσαν.

   ὁ δὲ ἀποκριθεὶς αὐτῷ λέγει· ὦ γενεὰ ἄπιστος, ἕως πότε πρὸς ὑμᾶς ἔσομαι; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετε αὐτὸν πρός με. καὶ ἤνεγκαν αὐτὸν πρὸς αὐτόν.

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

  

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

(Ἑβρ. ς΄ 13 – 20)

   «Ἀδελφοί, τῷ Ἀβραὰμ ἐπαγγειλάμενος ὁ Θεός, ἐπεὶ κατ’ οὐδενὸς εἶχε μείζονος ὀμόσαι, ὤμοσεν καθ’ ἑαυτοῦ,

   λέγων· ἦ μὴν εὐλογῶν εὐλογήσω σε καὶ πληθύνων πληθυνῶ σε·

   καὶ οὕτω μακροθυμήσας ἐπέτυχε τῆς ἐπαγγελίας.

   ἄνθρωποι μὲν γὰρ κατὰ τοῦ μείζονος ὀμνύουσι, καὶ πάσης αὐτοῖς ἀντιλογίας πέρας εἰς βεβαίωσιν ὁ ὅρκος·